II SA/Ol 1313/12

Dnia 20 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S., A. K., P. S. I. C., K. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Suszu z dnia 24 maja 2012r., Nr XVII/133/2012 w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w A postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 października 2012r. I. S., A. K., P. S., I. C. i K. R. wywiodły skargę na uchwałę z dnia 24 maja 2012r., Nr XVII/133/2012 w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej A. Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a, skargę można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu, a jeśli nie były one przewidziane ustawą, wniesienie skargi musi być poprzedzone wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżenia uchwał organów gminy przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 146, poz. 1591 z późn. zm.), dalej: u.s.g., w myśl którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten ustanawia zatem przesłankę dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uchwałę organu gminy podjętą w zakresie administracji publicznej można zaskarżyć do sądu administracyjnego dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSA i WSA 2007 r., nr 3, poz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów – sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. W aktach sprawy znajduje się wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące zaskarżonej uchwały, na które jego autorzy nie otrzymali odpowiedzi. Jednakże jest ono podpisane tylko przez dwoje skarżących – A. K. i I. C.. Tym samym należy przyjąć, że pozostali autorzy skargi nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie, nie mogli zatem skutecznie wnieść skargi do sądu. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podpisane przez A. K. i I. C. zostało nadane 23 lipca 2012r., co wynika z daty stempla pocztowego, a więc mając na uwadze poczynione wyżej rozważania prawne, skarga mogła być skutecznie wywiedziona przez te osoby, z zachowaniem wskazanego 60 – dniowego terminu, do dnia 24 września 2012r. (22 września 2012r. to sobota). Tymczasem skarga w niniejszej sprawie została wywiedziona dopiero w dniu 10 października 2012r. (data stempla pocztowego, akta sądowe, k. – 13), a więc po terminie do jej skutecznego wniesienia. Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 6 w związku z art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.