II SA/Ol 1329/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie sporządzenia uwierzytelnionej notatki służbowej uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia "[...]" działający z upoważnienia Prezydenta Miasta A Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił sporządzenia uwierzytelnionej notatki służbowej z dnia 16 listopada 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że J. K. nie wskazała do jakiego konkretnie celu i w jaki sposób zamierza wykorzystać uwierzytelnioną kopię notatki, gdyż fakt pozostawania stroną w postępowaniu, nie przesądza o istnieniu ważnego interesu w domaganiu się uwierzytelnienia notatki. Na powyższe postanowienie zażalenie wywiodła J. K. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca podkreśliła, że we wniosku wskazała, iż ważnym interesem w rozumieniu przepisu art. 73 § 2 k.p.a. jest posiadanie uwierzytelnionej kopii dla potrzeb prowadzonego postępowania, jak i w celu jej wykorzystania w innych postępowaniach, na co wskazywała w swoim wniosku. Dokument jest jej niezbędnie potrzebny do podjęcia dalszych działań prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia "[...]" zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że strona może żądać uwierzytelnionych odpisów o ile jest to uzasadnione jej ważnym interesem. To czy interes jest ważny można ustalić dopiero po jego konkretyzacji. J. K. nie podała w jakich postępowaniach zamierza wykorzystać notatkę, zaś chęć uzyskania uwierzytelnionej kopii notatki w ramach postępowania prowadzonego przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych nie może być oceniona jako ważny interes, zwłaszcza, że notatka została przekazana temu organowi, a skarżąca jest w posiadaniu kopii. Kolegium przytoczyło nadto tezy z dwóch orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego mające potwierdzić tok rozumowania zaprezentowany przez organ. Skargę na powyższe postanowienie wywiodła J. K. zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i brak właściwej analizy materiału dowodowego, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że niepoświadczona kopia notatki znajdująca się w jej posiadaniu nie jest dokumentem m. in. w rozumieniu art. 270 § 1 k.k., co stanowi wielką wartość dowodową, w sytuacji gdy są dwie rozbieżne wersje pozyskania adresu jej siostry. Zgodnie z przytoczonym przez skarżącą orzecznictwem sądów administracyjnych wywiodła ona, iż za ważny interes strony może być potraktowana już sama potrzeba posiadania uwierzytelnionych odpisów dokumentów, które mogą być przez nią wykorzystane w danej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta A Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, który odmówił sporządzenia uwierzytelnionej notatki służbowej z dnia 16 listopada 2011 r. Zgodnie z treścią art. 73 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów akt sprawy lub wydania jej z akt uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione jej ważnym interesem. Z treści przytoczonego wyżej przepisu prawa w sposób oczywisty wynika, że strona postępowania może domagać się wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, ale tylko wtedy gdy uzasadni to swoim ważnym interesem. Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę w całości podziela pogląd prezentowany w judykaturze i piśmiennictwie, iż ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 k.p.a. może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych, tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., w sprawie II GSK 19/09; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie II OSK 2118/12; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. B. Adamiak i J. Borkowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000, str.332). Organy rozpoznające sprawę doszły do przekonania, że skarżąca nie skonkretyzowała swojego interesu poprzez brak wskazania w jakim postępowaniu zamierza wykorzystać uwierzytelnioną notatkę. W ocenie Sądu jest to przekonanie błędne, gdyż skarżąca już w swoim wniosku z dnia 22 czerwca 2015 r. wskazała, że uwierzytelnienie notatki jest jej niezbędne do " podjęcia dalszych działań prawnych w stosunku do podmiotów dopuszczających się niezgodnych z prawem praktyk w celu ochrony konstytucyjnych praw". Z akt administracyjnych, tj. stanowiska skarżącej zajmowanego w sprawie, wynika, że sprawa, którą chce ona zainicjować związana będzie z postępowaniem prowadzonym obecnie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i nie może się ona posłużyć kserokopią, która w świetle art. 270 kodeksu karnego nie jest dokumentem. Rzeczywiście pewną niewiadomą jest to w jaki sposób skarżąca chce bronić swych praw, które według niej zostały naruszone, jednak wydaje się, że żądanie wskazania przez skarżącą konkretnego postępowania wykracza poza ramy w jakich J. K. musiałaby wskazać istnienie swojego interesu w danym postępowaniu. Przecież skarżąca może bronić swych racji w postępowaniu cywilnym lub karnym, zaś w tym drugim przypadku to czy zostanie wszczęte postępowanie jest zależne od decyzji stosownych organów, a nie woli skarżącej. Przypomnieć należy także to, że wniosek skarżącej dotyczył uwierzytelnienia tylko jednej notatki służbowej, którym to dokumentem skarżąca chciała zainicjować, nie wiadomo czy skutecznie, postępowanie w celu obrony swych praw. Stanowisko takie skarżąca prezentowała konsekwentnie przez całe postępowanie poczynając od złożenia wniosku, dlatego też organ administracji powinien jej wydać uwierzytelniony odpis notatki służbowej z dnia 16 listopada 2011 r. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji.