II OSK 2118/12

Dnia 4 lutego 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, sędzia NSA Małgorzata Stahl, sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 roku sygn. akt VII SA/Wa 2270/11 w sprawie ze skargi H.K. i Z.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2270/11, oddalił skargę H. i Z.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., znak [...] w przedmiocie wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów oraz przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. W uzasadnieniu podano, iż H.K. wnioskiem z dnia 26 marca 2008 r. zwróciła się do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udostępnienie kserokopii określonych dokumentów (poświadczonych za zgodność z oryginałem), znajdujących się w aktach sprawy, na podstawie których wydano decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., tj.: umowy użytkowania mieszkania funkcyjnego / Państwowe Gospodarstwo Rolne w Dietlowie z 8 kwietnia 1987 r., karty ewidencyjnej lokalu mieszkalnego/ Państwowe Gospodarstwo Rolne w Dietlowie z dnia 30 listopada 1987 r., protokołu zdawczo-odbiorczego/ Państwowe Gospodarstwo Rolne w Dietlowie z dnia 30 listopada 1985 r. oraz protokołu obmiaru lokalu mieszkalnego i pomieszczeń gospodarczych z dnia 3 stycznia 1981 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] kwietnia 2008 r., nr [...], na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał przedmiotowy wniosek Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Górze, celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. W uzasadnieniu podał, że postępowanie w sprawie stanu technicznego ścian parteru i stropu nad parterem budynku mieszkalnego położonego w [...] nr [...] zakończył decyzją z [...] marca 2008 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Górze z [...] lipca 2007 r., nr [...] o umorzeniu postępowania. Wskazał, że akta tej sprawy zostały one przekazane organowi pierwszej instancji, w tej sytuacji uznał się za niewłaściwy w przedmiocie wniosku o udostępnienie dokumentów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia H.K., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ stwierdził, iż skoro Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w chwili otrzymania wniosku H.K. nie był w posiadaniu przedmiotowych dokumentów, to zasadnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...], przekazał jej wniosek z dnia 26 marca 2008 r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Górze, celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1708/08, oddalił skargę H.K. jako bezzasadną. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1056/09, uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. NSA stwierdził, iż bez ustalenia, w których aktach znajdowały się żądane dokumenty, nie można ocenić czy rzeczywiście "organem właściwym [...] był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Górze, który prowadził postępowanie dotyczące stanu technicznego budynku mieszkalnego położonego w [...] nr [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1342/10 WSA w Warszawie, stosując się do wytycznych zawartych powołanym wyżej wyroku NSA, uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane w nim mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że postanowienie wydane w dniu 3 kwietnia 2008 r. nie wyjaśnia, w których aktach administracyjnych i będących w posiadaniu którego organu administracyjnego znajdują się dokumenty wskazane we wniosku przez skarżącą. Zatem postanowienia wydane w kontrolowanej sprawie naruszały w sposób istotny art. 65 § 1 w związku z art. 73 k.p.a., bowiem wadliwie z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa przeprowadzono postępowania wyjaśniające. Sąd nakazał, aby orzekając ponownie w sprawie, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił organ, w którego dyspozycji pozostają dokumenty wskazane w piśmie skarżącej z 26 marca 2008 r. Rozpoznając ponownie sprawę, Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2011 r., na podstawie art. 74 § 2 k.p.a. odmówił sporządzenia i przesłania uwierzytelnionych kopii dokumentów wymienionych we wniosku H.K. z dnia 26 marca 2008 r., zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., to rozstrzygnięcie pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w dacie jego wydawania już dysponował żądanymi dokumentami, na podstawie których wydana była decyzja Nr [...], jednakże są to kopie, co uniemożliwia potwierdzenia sporządzonych z nich odpisów za zgodność z oryginałem. Organ stwierdził nadto, że skarżąca nie wykazała ważnego interesu w uzyskaniu uwierzytelnionych kopii dokumentów, co jest warunkiem ich uzyskania w myśl art. 73 § 2 k.p.a. W zażaleniu skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podniosła, że organ nie zastosował się wskazań NSA zawartych w wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r., gdyż nie ustalił gdzie faktycznie znajdują się oryginały żądanych przez nią dokumentów. Do zażalenia załączyła kopię wypisu z rejestru gruntów, w którym ujawniana jest jako właścicielka budynku nr [...] w miejscowości [...]. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdził że skarżąca nie wykazała uzasadnionego interesu prawnego do domagania się wydania uwierzytelnionych kopii z akt sprawy. Fakt posiadania uprawnień właścicielskich do budynku w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie administracyjne daje jej przymiot strony, ale nie świadczy o istnieniu po jej stronie ważnego interesu, o którym mowa w art. 73 § 2 k.p.a. Organ podkreślił, iż strona, jak i jej pełnomocnik mogą korzystać z prawa do przeglądania akt sprawy, dokonywania odpisów, kopii i notatek w siedzibie organu w obecności pracownika tego organu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła H.K. oraz jej mąż Z.K., zarzucając mu naruszenie prawa poprzez uniemożliwienie wykazania nieprawidłowości działania organów w toczących się z ich udziałem postępowaniach dotyczących będącego przedmiotem współwłasności budynku. Nadto zarzucili, iż na skutek niemożności zapoznania się z żądanymi dokumentami nie byli w stanie przygotować się do sprawy sądowej. W piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2012 r. H.K. przedstawiając sytuację faktyczną związaną ze współwłasnością budynku nr [...] w [...], wskazała, że brak żądanych dokumentów uniemożliwia jej obronę swoich praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Sąd wskazał, iż podstawą żądania skarżącej w domaganiu się wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów wymienionych we wniosku z dnia 26 marca 2008 r. był art. 73 § 2 k.p.a. Sąd przytaczając treści art. 73 § 1, § 1a i § 2 k.p.a., stwierdził, iż skarżąca jako właściciela budynku posiada status strony w postępowaniu. Jednak domaganie się wydania uwierzytelnionych odpisów wymaga jeszcze spełnienia dodatkowego warunku wykazania "ważnego interesu" wskazanego ww. przepisie. Sąd podkreślił, iż zgodnie przyjętym w orzecznictwie poglądem pojęcie "ważnego interesu strony" nie może być utożsamiane z interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Za "ważny interes strony" w rozumieniu przepisu art. 73 § 2 k.p.a. nie może być bowiem uznany sam przedmiot prowadzonego postępowania. Nie zawsze zatem strona postępowania administracyjnego ma podstawy do skutecznego domagania się wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów znajdujących się w aktach dokumentów. Strona, żądając doręczenia uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, ma obowiązek wykazać w tym swój ważny interes, a organ rozpatrując takie żądanie dokonuje własnej oceny, czy w danej sprawie ze względu na okoliczność prowadzonego postępowania lub ze względu na potrzeby strony w innej sprawie zaistniał ważny interes strony. Zdaniem Sądu, H.K. nie wykazała do jakiego konkretnie celu i w jaki sposób zamierzałaby wykorzystać wnioskowane odpisy dokumentów. Nie wykazała także celu ich uwierzytelnienia przez organ. Fakt, iż jest ona właścicielką budynku, którego dotyczy postępowanie administracyjne, nie przesądza o istnieniu po jej stronie ważnego interesu w domaganiu się konkretnych dokumentów w postaci uwierzytelnionych kopii. Sąd również stwierdził, iż w wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii nie stał na przeszkodzie wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., który został oparty na poglądach i wskazaniach NSA zawartych w wyroku z dnia 23 czerwca 2010 r., (art. 190 p.p.s.a.). Sąd wyjaśnił, że wskazania te dotyczyły postępowania w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu organowi na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., a zatem nie miało mocy wiążącej w sprawie, której przedmiotem była odmowa wydania uwierzytelnionych odpisów stronie. Zgodnie z oświadczeniem organu I Instancji, dysponuje on żądanymi dokumentami, na których wydano stosowną decyzję w postępowaniu administracyjnym – lecz są to kserokopie. Zatem brak jest podstaw do dalszego domagania się od organu poszukiwania oryginałów, które być może nie zostały w ogóle do akt złożone. Fakt oparcia się organu przy wydawaniu decyzji administracyjnej na kopiach, a nie oryginałach, nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu, gdyż przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności wydania postanowień o odmowie wydania uwierzytelnionych odpisów dokumentów, wymienionych we wniosku skarżącej z dnia 26 marca 2008 r. W tym postępowaniu rolą Sądu była jedynie ocena, czy przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej o wydanie uwierzytelnionych dokumentów nie doszło do istotnego uchybienia przepisom prawa procesowego bądź materialnego. Sąd stwierdził, iż wobec braku tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skarga jest bezzasadna. Zdaniem Sądu, skarżący Z.K. (mąż wnioskodawczyni) nie legitymował się interesem prawnym uprawniającym do wniesienia skargi w sprawie dotyczącym wniosku H.K. z dnia 26 marca 2008 r. Art. 50 § 1 stanowi, iż "Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...)". Sąd stwierdził, iż nie posiada on własnego interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, dotyczącym uprawnień skarżącej, a także nie brał udziału w sprawie, gdyż – w ocenie organu - nie posiadał przymiotu strony w kontrolowanej sprawie, co też skutkuje oddaleniem skargi. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę w oparciu o 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H.K. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zaskarżając go w części dotyczącej pkt 1, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1342/10 w zakresie ustalenia przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organu, którego dyspozycji pozostają oryginały dokumentów wskazanych w piśmie skarżącej z dnia 26 marca 2008 r., 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu prawa strony go czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwiania przeglądania akt, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 2 k.p.a. polegające na niepouczeniu skarżącej o konieczności wykazania ważnego interesu w związku z żądaniem przez organ uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt sprawy oraz błędne przyjęcie, że skarżąca nie miała ważnego interesu w żądaniu wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 1 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W motywach skargi kasacyjnej podano, że błędne jest stanowisko Sądu odnośnie braku konieczności poszukiwania oryginałów przez organ w momencie wskazania, iż w posiadaniu jego tego organu znajdują się tylko ich kserokopie, na podstawie których została wydana decyzja nr [...]. Żaden z organów nie pouczył strony o konieczności wykazania ważnego interesu prawnego, jak nie wezwał jej do uzupełnienia wniosku w tym zakresie, co skutkuje błędnymi ustaleniami co do sytuacji skarżącej i jej ważnego interesu w świetle art. 73 § 2 kpa. Sąd nie dostrzegł, że na etapie postępowania sądowego skarżąca wskazała cel do jakiego potrzebuje wnioskowane odpisy dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec braku stwierdzenia z urzędu przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty miały usprawiedliwione podstawy. Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymujące w mocy stanowisko Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zajęte w postanowieniu z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie odmowy sporządzenia i przesłania z akt sprawy uwierzytelnionych kopii dokumentów wymienionych we wniosku H.K. z dnia 29 marca 2008 r. Odmawiając sporządzenia i przesłania uwierzytelnionych kopii dokumentów na podstawie, których została wydana decyzja nr [...] organy obu instancji zajęły stanowisko, że stosownie do art. 73 § 2 k.p.a. H.K. nie wykazała ważnego interesu do ich domagania. Organy uznały, iż uprawnienia właścicielskie H.K. do budynku nr [...], położonego w [...] dają jej wprawdzie przymiot strony w prowadzonym postępowaniu w stosunku do tego budynku przez organy nadzoru budowlanego, jednakże nie stanowią one o posiadaniu przez nią ważnego interesu, o którym w art. 73 § 2 k.p.a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów i powołał się na regulację art. 73 § 2 k.p.a., z której to, w ocenie Sądu wynika, że domaganie się wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, poza posiadaniem statusu strony, wymaga spełnienia dodatkowego warunku w nim określonego "ważnego interesu prawnego". Zdaniem Sądu H.K. nie wykazała do jakiego konkretnie celu i w jaki sposób zamierzałaby wykorzystać wnioskowane odpisy dokumentów, jak też celu ich uwierzytelnienia przez organ. Zauważyć należy, iż zgodnie z utrwalonym w judykaturze i w piśmiennictwie poglądem ważnym interesem strony, o którym mowa w art. 73 § 2 k.p.a, może być posiadanie uwierzytelnionych odpisów poszczególnych dokumentów z akt administracyjnych tak dla potrzeb prowadzonego postępowania w sprawie, jak i w celu ich wykorzystania w innych postępowaniach prawnych ( por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Łd 770/96; wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., II GSK 19/09; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. B. Adamiak i J. Borkowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 332). W rozpoznawanej sprawie uznać należało, że okoliczności powołane w zażaleniu z dnia 13 kwietnia 2011 r. na postanowienie organu pierwszej instancji oraz w piśmie z dnia 19 maja 2001 r., jak i w skardze do Sądu na postanowienie organu odwoławczego uzupełnionej pismem procesowym z dnia 16 kwietnia 2012 r. przez stronę stanowiły ważny interes warunkujący wydanie uwierzytelnionych dokumentów w trybie art. 73 § 2 k.p.a. Skarżąca wyraźnie w nich wskazała, że żądane uwierzytelnione kopie dokumentów są jej potrzebne w postępowaniu o odzyskanie części wspólnych strychu budynku nr [...] w [...]. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sposób nieuzasadniony uznał, że H.K. nie wykazała ważnego interesu z art. 73 § 2 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Zasadnie zarzuca pełnomocnik skarżącej kasacyjnie naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 i 77 § 1 k.p.a., podnosząc w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie zauważył, że żaden z organów nie pouczył strony o konieczności wykazania ważnego interesu prawnego w związku z żądaniem wydania z akt sprawy uwierzytelnionych dokumentów. To spowodowało, że dopiero na etapie postępowania sądowego skarżąca wskazała, iż wnioskowane dokumenty są niezbędne do wznowienia postępowania zakończonego w sprawie o sygn. akt II OSK 1352/10 dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zauważyć przy tym należy, iż z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji przy rozpoznaniu niniejszej sprawy całkowicie okoliczność tę pominął. Należy w tym miejscu podkreślić zasada zaufania do organów obliguje je do takiego prowadzenia postępowania administracyjnego, by to zaufanie pogłębiać wraz ze świadomością i kulturą prawną (art. 8 k.p.a.), art. 12 k.p.a. zaś wyraźnie wskazuje, że organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., wskazany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, gdyż z akt sprawy wynika, że organy stosując się do wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1056/09, odnalazły dokumenty żądane przez skarżącą, które wprawdzie nie są oryginałami, lecz kserokopiami, to mimo tego, nie ma żadnych przeszkód aby organ z takich właśnie dokumentów sporządził uwierzytelnione odpisy, zaznaczając, że zostały one sporządzone z ich kserokopii. Niezrozumiały jest natomiast zarzut sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej, skoro kontrola Sądu pierwszej instancji dotyczyła postanowienia wydanego na podstawie art. 73 § 2 k.p.a. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych nie wynika, aby organy uniemożliwiły stronie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów, o czym stanowi art. 73 § 1 k.p.a. Słuszność zarzutu sformułowanego w pkt 3 skargi kasacyjnej uzasadnia jej uwzględnienie. Powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sprawowanie tej kontroli przed Sądem pierwszej instancji w myśl regulacji prawnej art. 134 p.p.s.a. wymaga, by Sąd ten nie będąc związany zarzutami ani wnioskami skargi zbadał całościowo i wnikliwie czy zaskarżone orzeczenie organu administracji wydano zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego. Stwierdzając zaś uchybienia zobowiązany jest uwzględnić je, mimo iż nie zostały podniesione w skardze. Wymogom tym nie sprostał Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowa skarga kasacyjna dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w związku z czym, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. `Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2012 r. poz. 461) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.