II SA/Ol 1338/15

Dnia 28 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie del. sędzia SO Beata Grzybek (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób. W petitum skargi zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skutkiem skarżonego orzeczenia jest odebranie skarżącemu zezwolenia na trasę "[...]", a w konsekwencji poważna i realna groźba konieczności częściowego zaprzestania prowadzenia działalności, co spowodować może pozbawieniem pracy trzech kierowców, obsługujących tę trasę. Nadto brak dochodów ze sprzedaży biletów przyczyni się do zwiększenia prawdopodobieństwa utraty płynności finansowej i uniemożliwi spłatę zobowiązań kredytowych w terminach. Dodatkowo skarżący podniósł, że na trasę sprzedał bilety miesięczne, teraz w sytuacji zaniechania świadczenia przewozu, nabywcy będą mogli wystąpić wobec niego z roszczeniami. Dodał, że zaprzestanie zapewnienia z dnia na dzień przewozu pasażerom, spowoduje utratę renomy i zaufania klientów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających możliwość wystąpienia niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania postanowienia. Skarżący nie załączył do wniosku żadnych dokumentów finansowych choćby uprawdopodobniających jego wniosek. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał, że odebranie skarżącemu zezwolenia na trasę "[...]" może spowodować poważną i realną groźbę konieczności częściowego zaprzestania prowadzenia działalności oraz może doprowadzić do utraty płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale nie przedstawił żadnych danych (popartych stosownymi dokumentami źródłowymi), które umożliwiłyby analizę tych okoliczności, kondycji finansowej firmy skarżącego i ustalenia, jaką część przychodów firmy stanowi obsługa tej konkretnej linii. Skarżący ograniczył się jedynie do niewielu danych zawartych w uzasadnieniu wniosku, jednakże nie załączył do wniosku żadnych umów kredytów, o których wspomina, żadnych podsumowań ksiąg przychodów i rozchodów za rok 2015 r. Podkreślenia wymaga, że zdolność finansową w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą obrazują uzyskiwane przychody, a o tych skarżący nie wspomina. Odnosząc się natomiast do okoliczności przywoływanej przez skarżącego we wniosku, a mianowicie, że w wyniku skarżonej decyzji mogą stracić pracę trzej kierowcy, obsługujący tę trasę to zauważyć należy, że przywołany powyżej przepis prawa wymaga, aby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, odnosiło się do podmiotu składającego ten wniosek, nie zaś do osób trzecich. Reasumując należy stwierdzić, że okoliczności przytoczone w uzasadnieniu wniosku nie uprawdopodobniają, w ocenie Sądu, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu przez zaskarżoną decyzję znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.