II SA/Ol 1345/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 7 sierpnia 2015 r. Starosta "[...]" zezwolił "[...]" zwanej dalej "inwestorem", na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości "[...]". Określił, że obszar zajęcia wynosi "[...]" (tj. szerokość pasa technologicznego 70 m, długość osi linii "[...]"m) i odpowiada pasowi technologicznemu ograniczonego użytkowania określonemu w decyzji tego organu z dnia 5 sierpnia 2015 r., ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Podał, że zajęcie nieruchomości następuje w związku z budową napowietrznej dwutorowej linii "[...]". Starosta nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Starosta podał, że w dniu 5 sierpnia 2015 r. wydał decyzję, w której ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technologicznego przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji opisanej wyżej inwestycji. Ustalił ponadto, że inwestor jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu, gdyż jest operatorem systemu przesyłowego, zdefiniowanym w ustawie Prawo energetyczne jako przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem energii elektrycznej i odpowiada m.in. za ruch sieciowy w systemie przesyłowym elektroenergetycznym; bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu; eksploatację, konserwację i remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci przesyłowej, w tym połączenia z innymi systemami elektroenergetycznymi. Ponadto jest on podmiotem gospodarczo-obronnym w rozumieniu ustawy z dnia 23 sierpnia 2001r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U z 2001 r., Nr 122, poz. 1320 ze zm.) i został ujęty w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U z 2010 r. Nr 198, poz. 1314 ze zm.). Starosta wywiódł, że wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną i wiążącą się z tym koniecznością prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych, budowanie nowych linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne. Znalazło to odzwierciedlenie w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, zgodnie z którą przez infrastrukturę krytyczną należy rozumieć systemy oraz wchodzące w ich skład powiązane ze sobą funkcjonalne obiekty, w tym obiekty budowlane, urządzenia, instalacje, usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli oraz służące zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów administracji publicznej, a także instytucji i przedsiębiorców. Infrastruktura krytyczna obejmuje miedzy innymi system zaopatrzenia w energię (art. 3 pkt 2). Właściciele obiektów, o których mowa powyżej, zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym, zobowiązani są do ich szczególnej ochrony przez przygotowanie i wdrażanie, stosownie do przewidywanych zagrożeń, planów ochrony infrastruktury krytycznej oraz utrzymywanie własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie lej infrastruktury, do czasu jej pełnego odtworzenia. Mając na uwadze te zobowiązania inwestor zamierza wybudować nowe połączenie elektroenergetyczne relacji "[...]", które jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.g.n.", a ponadto inwestycją o znaczeniu ponadlokalnym. Inwestycja ta zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Starosta dodał, że realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi jeden z elementów Polityki Energetycznej Polski do 2030 r., przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 10 listopada 2009 r. Stwierdził, że jej realizacja leży w interesie społecznym, a ponadto stanowi ważny interes strony i ważny interes gospodarczy. Wydanie decyzji w trybie przewidzianym w art. 124 ust. 1a u.g.n. pozwoli inwestorowi na jak najszybsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a w dalszej kolejności spowoduje, że środki finansowe na budowę tej sieci energetycznej zostaną efektywnie wykorzystane. Niezrealizowanie inwestycji w oznaczonym terminie może zaś spowodować dotkliwe straty i zahamować rozwój regionu. Uwzględniając powyższe Starosta stwierdził, że w sprawie zaistniał zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy, gdyż budowa sieci ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych i przedsiębiorstw na znacznym obszarze, a więc ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. Wybudowanie i eksploatacja linii jest konieczne dla poprawy niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz niezawodności zasilania w energię elektryczną północno-wschodniej części kraju. Niezrealizowanie przedmiotowej inwestycji grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych, czego skutkiem będzie zahamowanie rozwoju regionu. Wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ma więc na celu umożliwienie wnioskodawcy przeprowadzenie inwestycji w planowanym terminie i zabezpieczenie gospodarki regionu przed ciężkimi stratami w przypadku awarii energetycznej. Istotnym jest także zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma realny charakter, a w przypadku zaistnienia tego faktu spowoduje duże straty. Uwzględniając powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a. W złożonym odwołaniu "[...]" zarzucił, że w dniu 1 lipca 2015 r., organ został poinformowany o ustanowieniu przez niego pełnomocnika, który zgłosił się w tym dniu do postępowania toczącego się w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Bezpodstawnie więc odmówiono odroczenia rozprawy wyznaczonej na dzień 2 lipca 2015 r. Odroczenie rozprawy umożliwiłoby pełnomocnikowi zapoznanie się z materiałami zgromadzonymi w sprawie. Odmowa odroczenia rozprawy pozbawiła pełnomocnika możliwości czynnego reprezentowania mocodawcy w postępowaniu, co naruszyło art. 10 w zw. z art. 32 K.p.a. Stwierdził, że fakt, iż pełnomocnik brał udział w rokowaniach z inwestorem nie świadczy o tym, że reprezentuje on stronę również w postępowaniu administracyjnym. Zarzucił ponadto, że organ pierwszej instancji działał niezgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do administracji publicznej, gdyż decyzję w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości wysłał stronie dopiero po tygodniu (w dniu 12 lipca 2015 r.), a już dnia 7 lipca 2015 r. wydał decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności. W postępowaniu tym organ czuwał więc wyłącznie nad interesem wnioskodawcy i nie informował bez zbędnej zwłoki odwołującego się o istotnych dla niego okolicznościach (wydanie decyzji z dnia 5 lipca 2015 r.), czym naruszył zasady określone w art. 6 i art. 9 K.p.a. Decyzją z dnia 30 września 2015 r. Wojewoda "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a., tzn. gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, a także z uwagi na ważny interes gospodarczy, właściwy starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Decyzja ta zostaje wydana po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i nadaje się jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewoda stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z art. 2 pkt 5 w zw. art. 6 pkt 2 u.g.n., kwalifikowane jest jako inwestycja celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Ocenił, że realizacja tej inwestycji zaspokoi potrzeby i będzie służyć mieszkańcom powiatów: "[...]"oraz miast "[...]". Dodał, że inwestycja została wpisana do Koncepcji Przestrzennej Zagospodarowania Kraju 2030, przyjętej uchwałą nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r., będącej strategicznym aktem normatywnym dotyczącym zagospodarowania przestrzennego kraju, według którego przedmiotowa inwestycja jest kluczowym elementem poprawy bezpieczeństwa zasilania energetycznego północnej części Polski. Zaznaczył, że umożliwienie inwestorowi wejścia na działkę spowoduje, iż środki finansowe na budowę linii energetycznej "[...]"zostaną wykorzystane w sposób efektywny. Budowa sieci ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych przedsiębiorstw. Wybudowanie linii poprawi funkcjonowanie systemu elektroenergetycznego w północno- wschodniej części kraju, zapobiegnie przeciążeniom istniejących połączeń energetycznych. Stabilizacja sytuacji energetycznej tej części kraju może mieć istotny wpływ na rozwój gospodarczy całego regionu. Wojewoda wywiódł ponadto, że wprowadzając art. 124 ust. 1a u.g.n. ustawodawca uznał, że cele, którym służy ten przepis, stanowią większe dobro niż prawo własności. Ta instytucja ma uniemożliwić pojedynczym osobom wstrzymywanie realizacji ważnych inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda zauważył, że nie zakwestionowano zasadności zastosowania w sprawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Stwierdził też, że nie wykazano, w jaki sposób doręczenie tego samego dnia decyzji Starosty "[...]"z 7 sierpnia 2015 r. o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie części działki i decyzji z dnia 5 sierpnia 2015 r. o ograniczeniu prawa korzystania z tej nieruchomości ograniczyło stronie dostęp do wiedzy o całokształcie okoliczności, jakie brał pod uwagę organ pierwszej instancji wydając decyzję o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i ograniczyło ochronę jej praw. Zdaniem organu odwoławczego, strony postępowania miały zapewniony czynny udział w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji przez cały okres trwania czynności związanych z gromadzeniem materiałów i wyjaśnianiem wszelkich okoliczności spraw. W złożonej skardze "[...]" owtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że pełnomocnik winien mieć wystarczający czas na przygotowanie się do rozprawy, w celu zapoznania się z materiałami postępowania, dogłębnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz orzecznictwa. Pełnomocnik wnosił o zmianę terminu rozprawy na późniejszy w celu dokonania tych czynności oraz z uwagi na zobowiązania w Warszawie. W ocenie skarżącego, powyższe stanowiło "inną ważną przyczynę" w rozumieniu art. 94 § 2 K.p.a. Wywiódł, że ze względu na szczególny charakter prowadzonego postępowania, zmierzającego do tzw. "małego wywłaszczenia nieruchomości", dla strony niezwykle istotny był czynny udział w rozprawie, gdyż skutki postępowania wpływają bezpośrednio na ograniczenie prawa własności. Stwierdził, że mimo iż pełnomocnik legitymuje się pełnomocnictwem z listopada 2014 r., faktycznie przystąpił do postępowania administracyjnego w momencie doręczenia pełnomocnictwa organowi, co miało miejsce na dzień przed rozprawą. W skardze powtórzono również zarzut dotyczący działania niezgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do administracji publicznej przez wysłanie stronie decyzji z dnia 5 sierpnia 2015 r. dopiero w dniu 12 sierpnia 2015 r. i wydaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności. Skarżący zarzucił też, że organ czuwał wyłącznie nad interesem wnioskodawcy i nie informował skarżącego bez zbędnej zwłoki o okolicznościach dla niego istotnych (wydanie decyzji z dnia 5 sierpnia 2015 r.), czym naruszył zasadę praworządności i zasadę udzielania informacji i czuwania przez organ nad interesem strony (art. 9 k.p.a.). Skarżący zakwestionował zasadność istnienia zaskarżonej decyzji co do zasady, gdyż zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z niej. Wywiódł, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest niezasadna, cow konsekwencji implikuje brak podstaw do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. W odpowiedzi na skargę Wojewoda "[...]"wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z treści cytowanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W niniejszej sprawie, wnioskiem z dnia 5 maja 2015 r. inwestor zwrócił się m.in. o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości skarżącego. Bezsporne jest też, że decyzją z dnia 5 sierpnia 2015 r. Starosta ograniczył sposób korzystania z przedmiotowych części nieruchomości skarżącego przez zezwolenie wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji "[...]". Decyzję tę Wojewoda "[...]"utrzymał w mocy decyzją z dnia 30 września 2015 r. Kolejnym warunkiem wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 108 § 1 K.p.a. lub ważnego interesu gospodarczego. Stosownie zaś do art. 108 § 1 zd. pierwsze K.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W stanie faktycznym sprawy zasadnie organy obu instancji uznały, że za niezwłocznym zajęciem przedmiotowej nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. przemawiają przesłanki wymienione w art. 108 K.p.a. oraz ważny interes gospodarczy. Bezsporne jest bowiem, że przedmiotowa inwestycja, wpisana do Koncepcji Przestrzennej Zagospodarowania Kraju 2030, przyjętej uchwałą nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r., będącej strategicznym aktem normatywnym dotyczącym zagospodarowania przestrzennego kraju, jest kluczowym elementem poprawy bezpieczeństwa zasilania energetycznego dla północnej części Polski. Ma ona przyczynić się do sprawnego funkcjonowania oraz równomiernego rozmieszczenia sieci przesyłowej energii elektrycznej w całym kraju. Niewątpliwie, jest też inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Zaznaczyć należy, że, jak wynika z wniosku inwestora, całkowita długość linii energetycznej to ok. 137,50 km. Jej realizacja zaspokoi potrzeby i będzie służyć mieszkańcom powiatów: "[...]". Dzięki jej realizacji na obszarze tych powiatów dojdzie do zwiększenia pewności zasilania, poprawy jakości energii dostarczanej do odbiorców i zmniejszenia zagrożenia przeciążeniami linii mogącymi powodować braki w dostawie energii elektrycznej. Budowa linii poprawi także niezawodność sieci przesyłowej i ułatwi przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii systemowych, jakie mogą być następstwem różnych zdarzeń losowych. Zasadnie uwzględniono również wyjątkowo ważny interes inwestora, który na mocy decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 16 czerwca 2014 r. jest operatorem systemu przesyłowego elektroenergetycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres od dnia 2 lipca 2014 r. do dnia 31 grudnia 2030r. Z tego względu ciążą na nim ustawowe obowiązki: prowadzenia ruchu sieciowego w sieci przesyłowej w sposób efektywny, przy zachowaniu wymaganej niezawodności dostarczania energii elektrycznej i jakości jej dostarczania; zapewnienia długoterminowej zdolności systemu elektroenergetycznego w celu zaspokajania uzasadnionych potrzeb w zakresie przesyłania energii elektrycznej w obrocie krajowym i transgranicznym, w tym w zakresie rozbudowy sieci przesyłowej (zob. art. 9c ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, Dz.U. 1997 nr 54 poz. 348). Umożliwienie inwestorowi wejścia na działkę spowoduje, że będzie mógł on terminowo wywiązać się z powyższych obowiązków, w szczególności zrealizowania inwestycji do dnia 3 stycznia 2017 r., gdyż kwestionowana decyzja daje inwestorowi prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Ponadto, pozwoli na efektywne wykorzystanie środków finansowych na budowę linii energetycznej. Uwzględniając powyższe, należy podzielić ocenę organów obu instancji, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n., warunkujące wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W kontrolowanym postępowaniu nie naruszono również wskazanych w skardze przepisów K.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy był zupełny i wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie można w szczególności uznać za zasadny zarzutu pominięcia pełnomocnika skarżącego w kontrolowanym postępowaniu. W skardze nie wykazano bowiem, że powyższe uniemożliwiło pełnomocnikowi zgłoszenie wniosków dowodowych lub przedstawienie stanowiska w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 K.p.a. strona musi wykazać nie tylko, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, że uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej – co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W sytuacji przedstawienia organowi administracji publicznej zarzutu dotyczącego naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu przez pominięcie jej pełnomocnika, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej pełnomocnik nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wskazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym w zarzucany sposób uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. (por. wyrok NSA: z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt GSK 4/07, wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. II OSK 131/08, z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 593/14, dostępne (w:) Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący, poza sformułowaniem zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., nie wykazał na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowego, z jakimi konkretnie skutkami wiąże jego naruszenie i jakich konkretnych dowodów nie mógł zgłosić przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Sąd nie może ustosunkować się do zarzutu zaniechania odroczenia rozprawy w postępowaniu zakończonym decyzją organu pierwszej instancji z dnia 5 sierpnia 2015 r., gdyż nie mieści się to w granicach rozpoznawanej sprawy. W tej sytuacji nie ma zastosowania art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Dodać należy, że powyższy zarzut został poddany kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1344/15 ze skargi na decyzję Wojewody "[...]"z dnia 30 września 2015 r. W skardze zarzucono też naruszenie art. 8 K.p.a., gdyż decyzję organu pierwszej instancji z dnia 5 sierpnia 2015 r. wysłano stronie dopiero w dniu 12 sierpnia 2015 r., to jest po wydaniu przez ten organ zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w dniu 7 sierpnia 2015 r. Należy zauważyć, że z art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że w razie złożenia wniosku przez podmiot, który będzie realizował inwestycję, starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, której nadaje równocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. warunkuje wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaznaczyć również należy, że art. 124 ust. 1a u.g.n. nie wskazuje momentu, od którego decyzja o zajęciu może być wydana. Istotne jest, że zajęcie nieruchomości na jej podstawie może nastąpić niezwłocznie po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela (użytkownika wieczystego). Z żądnego przepisu nie wynika, że decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. może być wydana dopiero, gdy decyzja zezwalająca na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów, przewodów i urządzeń będzie ostateczna. W konsekwencji niezasadny jest też zarzut naruszenia w kontrowanym postępowaniu reguł określonych w art. 6 i art. 9 K.p.a. Działając zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa organy administracji nie naruszyły jakichkolwiek uprawnień procesowych skarżącego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.