II SA/Ol 137/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Sądu Okręgowego w E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Sądu Okręgowego w E. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w O. z dnia 19 grudnia 2014 r. nr "[...]" w przedmiocie usunięcia stwierdzonych uchybień postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze, złożonej do tut. Sądu, Sąd Okręgowy w E. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Okręgowego Inspektora Pracy w O. z dnia 19 grudnia 2014 r., utrzymującej w mocy nakaz organu pierwszej instancji z dnia 13 listopada 2014 r., którym nakazano: 1) zapewnić pracownikom "[...]" pomieszczenie stałej pracy zlokalizowane nie niżej niż poziom otaczającego terenu", której termin wykonania ustalono na dzień 31 stycznia 2015 r.; 2) zapewnić pracownikom "[...]" pomieszczenie pracy o wysokości określonej w przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy i o co najmniej 2 m² wolnej powierzchni na każdego pracownika wykonującego pracę w tym pomieszczeniu, której termin wykonania ustalono na dzień 31 stycznia 2015 r.; 3) zapewnić pracownikom "[...]" pomieszczenia pracy usytuowane nie niżej niż poziom otaczającego terenu" , której termin wykonania ustalono na dzień 31 grudnia 2016 r. Skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, polegającej na wdrożeniu przez organ pierwszej instancji postępowania egzekucyjnego, zmierzającego do wyegzekwowania nakazów, których termin ustalono na dzień 31 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06). Wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy więc wykazać, że wykonanie decyzji w konkretnych okolicznościach faktycznych będzie skutkować powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodać należy, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 marca 2011 r., II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 18 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 50/14, 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, dostępne w CBOSA). Skarżący nie uzasadnił przedmiotowego wniosku. Ogólne stwierdzenie, że organ pierwszej instancji wdroży postępowania egzekucyjne w celu wyegzekwowania dwóch nakazów, nie stanowi wykazania, że wykonanie decyzji w konkretnych okolicznościach faktycznych rzeczywiście będzie skutkować powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Podnieść też należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ani nie ocenia legalności decyzji, będącej przedmiotem wniesionej skargi, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie jest związany zamkniętym katalogiem wymienionych wyżej przesłanek pozytywnych. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które pozwoliłyby na ocenę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.