II SA/Ol 1371/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w A postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 26 października 2012 r. K. R. wniosła skargę na działalność Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A. W skardze zwróciła się z prośbą o pomoc w odzyskaniu zaległych pieniędzy z zasiłku rodzinnego. W treści skargi K. R. opisała przebieg postępowania przed organem. Skarżąca wskazała, że na podstawie jednej dokumentacji o dochodach zostały wydane przez organ dwie różne decyzje, jedna odmowna, a druga po siedmiu miesiącach o przyznaniu świadczeń rodzinnych. Do skargi skarżąca załączyła dwie decyzje wydane przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A. W odpowiedzi na skargę Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A opisał przebieg postępowania wszczętego celem rozpoznania wniosków skarżącej o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i podniósł, że działania Ośrodka nie zawierają znamion bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; w dalszej części uzasadnienia zwanej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z ewentualnym nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia zwanej: Kpa. Do rozpoznania niniejszej skargi właściwa jest Rada Miejska w A, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Zgodnie bowiem z art. 229 pkt 3 Kpa do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jakim jest Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A właściwa jest Rada Miejska. Dodatkowo nawet, gdyby przyjąć, że zamiarem skarżącej było wniesienie skargi na decyzje, które do tejże skargi zostały załączone, to i tak skarga taka nie mogłaby być rozpoznana przez tutejszy Sąd. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie warunek powyższy nie został spełniony. Skarżącej przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od wydanych decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (art. 127 § 1 i 2 Kpa), w terminach i trybie podanych w pouczeniach zawartych w decyzjach. Dopiero na decyzję (ewentualnie postanowienie) wydaną przez organ odwoławczy przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie określonym w ustawie, o czym również skarżąca w każdej z decyzji organu odwoławczego winna być pouczona. Wobec tego, iż strona nie wyczerpała środka zaskarżenia przysługującego w administracyjnym toku instancji, skarga na załączone przez K. R. decyzje jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji.