II SA/Ol 139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Grzegorz Knop po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowe Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" udzielił spółce A zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego w 92 punktach, wskazanych w załączniku nr 1 do decyzji, na okres 6 lat. Spółka została zobowiązana do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych przedmiotowym zezwoleniem w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy od daty wydania zezwolenia (pkt VI decyzji). Wnioskiem z dnia 17 listopada 2009 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę, na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"., w części dotyczącej punktu VI decyzji poprzez wydłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności do dnia 9 grudnia 2010r., bowiem dotychczasowy ustalony termin okazał się zbyt krótki dla uruchomienia działalności we wszystkich punktach. Wskazano, iż do czasu złożenia wniosku uruchomiono działalność w 55 punktach gier na automatach o niskich wygranych. W piśmie uzupełniającym z dnia 27 listopada 2009r. Spółka podała również, że liczba punktów które nie zostały uruchomione obejmuje 37 takich punktów, przy czym w stosunku do 15 punktów wystąpiono z wnioskiem do organu o zmianę ich lokalizacji w trybie art. 155 k.p.a. Decyzją z dnia "[...]" r. Dyrektor Izby Celnej odmówił zmiany decyzji z "[...]" Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 155 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia "[...]". Następnie, na skutek kasacyjnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 września 2010r., sygn. akt II SA/Ol 593/10, sprawa powróciła do etapu postępowania administracyjnego odwoławczego. Sąd – uchylając decyzję organu z dnia "[...]". zobowiązał wówczas organ do rozważenia treści art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) i zbadania, czy wnioskowana zmiana dotycząca terminu rozpoczęcia działalności w zakresie udzielonego zezwolenia może mieć miejsce także z uwagi na podnoszoną przez Spółkę okoliczność konieczności zmiany kilku punktów, w którym mają być zlokalizowane automaty do gier o niskich wygranych. Ponowne rozpoznając odwołanie Spółki, decyzją z dnia "[...]"., Dyrektor Izby Celnej orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia "[...]". W motywach rozstrzygnięcia organ argumentował, że działanie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ograniczone jest dyspozycją art. 135 ust. 1, który wskazuje, że zezwolenia, o których mowa wart. 129 ust. 1 mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie. Jednocześnie, zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, następujące pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98. 204. 37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ". Ponadto postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną wart. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została oparta na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), których moc wiążąca podważona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd ten analizując poszczególne przepisy ww. ustawy powziął wątpliwość, czy niektóre z nich, w tym art. 135 ust. 1 i 2 i art. 138 ust. 1 tej ustawy zmierzające do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych - w miejscach innych niż kasyna, nie powinny zostać zaliczone do przepisów technicznych w rozumieniu art. 1pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE i podlegać obowiązkowej notyfikacji Komisji na zasadzie art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tego aktu. Sąd ten zwrócił też uwagę, że ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych uchwalono w sytuacji, gdy nie występowały naglące powody, wywołane przez poważne i nieprzewidziane okoliczności, które spowodowałyby konieczność przygotowania jej przepisów w bardzo krótkim czasie, wykluczającym możliwość jakichkolwiek konsultacji - co uzasadniałoby zaniechanie notyfikacji na podstawie artykułu 9 ust 7 dyrektywy 98/34. Od odpowiedzi na powyższe pytanie zależy ustalenie, czy przepisy cytowanej ustawy mogły być stosowane przez organy administracji - skoro bezspornie notyfikacji ustawy w omawianym trybie zaniechano, zaś ETS jednoznacznie stwierdził m.in. w wyroku z dnia 26 września 2000r. w sprawie C 443/98 Unilever, że skutkiem prawnym niedopełnienia obowiązku notyfikacji jest niemożność zastosowania przepisów technicznych, na którą można powoływać się w postępowaniu między jednostkami. Ponadto w niniejszej sprawie na zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego wpływ będzie miało stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygające, czy przepis art. 135 ust. 2 wskazanej ustawy zastosowany przez organ w niniejszej sprawie był zgodny z Konstytucją RP. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Trybunał Konstytucyjny.