II SA/Ol 593/10

Dnia 2 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2010 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki A kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" udzielił Spółce A zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w 92 punktach, wskazanych w załączniku nr 1 do decyzji, na okres 6 lat. Spółka została zobowiązana do rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych przedmiotowym zezwoleniem w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy od daty wydania zezwolenia (pkt VI decyzji). Wnioskiem z dnia 17 listopada 2009 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę, na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa., decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", w części dotyczącej punktu VI decyzji poprzez wydłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności do dnia 9 grudnia 2010 r., bowiem dotychczasowy ustalony termin okazał się zbyt krótki dla uruchomienia działalności we wszystkich punktach. Wskazano, iż do czasu złożenia wniosku uruchomiono działalność w 55 punktach gier na automatach o niskich wygranych. W piśmie uzupełniającym z dnia 27 listopada 2009 r. Spółka podała również, że liczba punktów które nie zostały uruchomione obejmuje 37 takich punktów, przy czym w stosunku do 15 punktów wystąpiono z wnioskiem do organu o zmianę ich lokalizacji w trybie art. 155 kpa. Po rozpatrzeniu wniosku, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" odmówił zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]". Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 155 kpa. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że uwzględnienie wniosku Spółki byłoby obarczone błędem logicznym i prowadziłoby do naruszenia szeroko rozumianego interesu społecznego. Spółka rozpoczynając działalność w innym terminie niż w nieprzekraczalnym terminie określonym w zezwoleniu naruszyłaby warunki tego zezwolenia. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Poza tym organ stwierdził, że wyznaczenie nowego nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności byłoby sprzeczne z przepisami prawa. Wydłużenie terminu byłoby również sprzeczne z interesem społecznym, gdyż Spółka prowadząc działalność gospodarczą działa w otoczeniu innych podmiotów i w związku z tym musi się liczyć z konkurencją i z ryzykiem jakie wiąże się z tą działalnością. Od decyzji tej Spółka wniosła odwołanie domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez zmianę decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" poprzez przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności do dnia 9 grudnia 2010 r. Zarzuciła naruszenie art. 155 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak również art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 107 § 1, 3,4,5 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na niewyjaśnieniu motywów odmowy uwzględnienia wniosku, brak odzwierciedlenia w uzasadnieniu procesu wykładni przepisów oraz zawarcie w uzasadnieniu niejasnych i nielogicznych wywodów co do stanu faktycznego. Podkreśliła, że treść art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie sprzeciwia się zmianie decyzji ostatecznej zezwalającej na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie wyznaczonego w tej decyzji nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Przepis ten nie stanowi także regulacji szczególnej w stosunku do art. 155 kpa, w której zawarty byłby zakaz zmiany takiej decyzji we wnioskowanym zakresie. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie rozstrzygnięcia powołał przepis art. 207, art. 221 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej Op. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540). Zgodnie z art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w okresie objętym postępowaniem zasady udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych regulowała ustawa z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (zwanej dalej: ustawą o grach i zakładach), a sposób prowadzenia postępowania normował Kodeks postępowania administracyjnego. Spółka uzyskując w dniu "[...]" zezwolenie nabyła określone ustawą uprawnienia, jak również zobowiązana została do wypełnienia określonych obowiązków. Na podstawie udzielonego zezwolenia Spółka została zobowiązana m.in. do podjęcia działalności do dnia 9 grudnia 2009 r. we wszystkich 92 punktach. Wskazano dalej, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach i zakładach zezwolenie powinno obejmować miejsce urządzenia gier. Z kolei ust. 1 pkt 7 tego przepisu stanowi, że zezwolenie powinno obejmować również nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Wyrażenie "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności", użyte w tym przepisie, należy rozumieć jako określenie terminu, w którym podmiot legitymujący się zezwoleniem na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązany jest rozpocząć działalność we wszystkich punktach objętych zezwoleniem. Termin ten jest terminem ustawowym i nie może zostać skrócony bądź wydłużony. Także z treści art. 32 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o grach i zakładach, określającego niezbędne elementy wniosku o udzielenie zezwolenia, wynika, że "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" jest terminem zawitym. Uwzględniając niezbędne elementy wniosku, organ wydający zezwolenie ustala odpowiednio nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, który powinien się odnosić do wszystkich punktów objętych zezwoleniem. Odmienna interpretacja art. 35 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy doprowadziłaby do sytuacji, w której podmiot legitymujący się zezwoleniem na określoną ilość punktów na danym terytorium prowadziłby działalność w okresie, na który udzielono zezwolenia, tylko w części tych punktów, blokując jednocześnie skutecznie na swoim terenie konkurencję. Biorąc pod uwagę treść art. 155 kpa. i art. 36 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach, Dyrektor Izby Celnej uznał, że decyzja udzielająca Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 92 punktach, nie mogła być w zakresie nieprzekraczalnego terminu zmieniona na podstawie art. 155 kpa. Zwrócono uwagę, że Spółka składając wniosek o wydanie zezwolenia zobowiązana była przedłożyć m.in. przewidywany rodzaj gier oraz ich liczbę wraz z informacją o planowanej kolejności ich uruchomienia (art. 32 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach) oraz studium ekonomiczno-finansowe zawierające co najmniej określenie inwestycji i przewidywanej rentowności (art. 32 ust. 1 pkt 10 tej ustawy). W żadnym z przedłożonych dokumentów nie zostały uwzględnione przesłanki, na które powoływała się Spółka przy składaniu wniosku o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności gospodarczej (rezygnacja właścicieli ze współpracy ze Spółką). Nadto organ wyjaśnił, że art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach określa nie tylko wymogi formalne zezwolenia, lecz wskazuje elementy, które powinny się znajdować w wydanym zezwoleniu. Wskazane elementy wiążą się z określonymi obowiązkami nałożonymi na firmę. Nie zgodzono się z zarzutem Spółki w zakresie nierozpoznania wniosku w ustawowym terminie skoro wniosek wpłynął do organu w dniu 19 listopada 2009 r., uzupełniony pismem, które wpłynęło w dniu 30 listopada 2009 r., zaś decyzja została wydana "[...]". Przywołano treść art. 35 § 3 kpa. określającego terminy rozpatrzenia spraw - w terminie miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowane nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Na tę decyzję Spółka wniosła skargę domagając się jej uchylenia. Zarzuciła decyzji naruszenie: - art. 155 kpa w związku z art. 35 § 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez błędną wykładnię i uznanie, że brak jest możliwości zmiany decyzji organu z dnia "[...]" w zakresie ustalonego terminu rozpoczęcia działalności, - art. 6, art.7, art. 8, art.9, art. 10, art.11 i art. 107 § 1,3,4,5 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne uzasadnienie skarżonej decyzji, w szczególności: niewyjaśnienie motywów faktycznych odmowy uwzględnienia wniosku, brak odzwierciedlenia w uzasadnieniu procesu wykładni przepisów, na które organ się powołał oraz zawarcie w uzasadnieniu niejasnych i nielogicznych wywodów co do stanu faktycznego i prawnego - art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 § 1 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezbadanie przesłanek zmiany decyzji określonych w art. 155 kpa oraz brak wszechstronnego i wnikliwego zbadania przyczyn wniosku o zmianę decyzji, - art. 6, art. 7, art. 8 i art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę istniejącego materiału dowodowego oraz arbitralną odmowę uwzględnienia wniosku, - art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji nie oddające wykładni art. 155 kpa . W obszernym uzasadnieniu podniesiono, że wadliwość skarżonej decyzji polega m.in. na błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach dokonanej przez organy orzekające w sprawie. W ocenie strony skarżącej, przepis art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach, w tym pkt 7, określa wyłącznie wymogi formalne zezwolenia, wskazując jakie elementy zezwolenie obejmuje. Przepis ten nie sprzeciwia się zmianie w trybie art. 155 kpa. decyzji ostatecznej zezwalającej na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie wyznaczonego w tej decyzji nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, gdyż termin ustalony w decyzji o udzieleniu zezwolenia jest terminem rozpoczęcia działalności przez podmiot uzyskujący zezwolenie. Zakaz zmiany w trybie art. 155 kpa. decyzji o udzieleniu zezwolenia nie wynika z powołanych przez organ przepisów art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach, zaś inne przepisy nie zostały przywołane. Zdaniem Spółki, podjęcie decyzji odmawiającej dokonania zmiany w trybie art. 155 kpa. należy uznać za działalnie arbitralne i dowolne, które w sposób rażący narusza przepisy ustawy o grach i zakładach, art. 155 kpa., zasadę praworządności (art. 6 i 7 kpa.), zasadę zaufania do organu (art. 8 kpa.), zasadę należytego i wyczerpującego informowania strony o istotnych okolicznościach faktycznych oraz prawnych (art. 9 kpa.), a także zasadę wyjaśniania (art. 11 kpa.). Nadto przed wydaniem decyzji organ orzekający dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie w sposób wyczerpujący przedstawienia swojego stanowiska w uzasadnieniu decyzji, czego wymaga art. 107 § 1 i § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ stwierdził, że wprawdzie z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540) jednakże w okresie objętym postępowaniem zasady udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych regulowała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, dlatego też to te regulacje należało zastosować w niniejszej sprawie. Pismem procesowym z dnia 1 września 2010 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował, iż w sprawie udzielonego Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w dniu 14 maja 2010 r. zostało wszczęte przez ten organ postępowanie w sprawie cofnięcia udzielonego zezwolenia z uwagi na stwierdzone w toku kontroli uchybienia naruszające warunki udzielonego zezwolenia. W ocenie organu stwierdzone naruszenia skutkują brakiem możliwości zmiany decyzji Dyrektora tego organu w części dotyczącej terminu rozpoczęcia działalności. Nadto wyjaśniono, iż nieustosunkowanie się do art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest niewątpliwie uchybieniem lecz nie mającym wpływu na ostateczne rozstrzygniecie. W piśmie z 13 sierpnia 2010 r. pełnomocnik Spółki poinformował o cofnięciu mu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą ppsa., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych kryteriów oraz w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż w niej podniesiono. Zgodnie z zasadą praworządności, ustanowioną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również w art. 6 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa., organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, do którego zastosowany zostanie przepis obowiązujący w dniu orzekania. Z zasady praworządności wynika bowiem, że organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym zobowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007r., I OSK 1080/06, Lex nr 342503 i z dnia 21 czerwca 2006r., I OSK 942/05, Lex nr 265749). W przedmiotowej sprawie, po złożeniu w dniu 17 listopada 2009 r. (data nadania przesyłki w UP "[...]") wniosku przez stronę skarżącą w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w trybie art. 155 kpa., zostało wszczęte postępowanie przed Dyrektorem Izby Celnej. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji odmówił zmiany przedmiotowej decyzji. W podstawie rozstrzygnięcia przywołany został przepis art. 155 kpa. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Wskazać pozostaje w tym miejscu, że w dniu 19 listopada 2009 r. została uchwalona ustawa o grach hazardowych. Przepis art. 145 cyt. ustawy stanowił, że wchodzi ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6, 2) art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 oraz art. 116 pkt 4 - które wchodzą w życie po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia. W związku z tym, iż ustawa o grach hazardowych została ogłoszona w Dzienniku Ustaw nr 201 z dnia 30 listopada 2009 r., to zgodnie z brzmieniem jej art. 145 zaczęła obowiązywać od 1 stycznia 2010r. i z tym dniem należało ją stosować w stosunku do postępowań będących w toku. Zgodnie bowiem z art. 118 ustawy o grach hazardowych, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro postępowanie w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, ponieważ w dniu 13 stycznia 2010 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, organ rozpoznający złożone odwołanie winien rozstrzygnąć tę sprawę z uwzględnieniem nowej regulacji, bowiem przepisy przejściowe - art. 118 nowej ustawy, nakazywały takie działanie w sytuacji wszczętego i niezakończonego postępowania. I tak zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie może wystąpić o przedłużenie określonego w nich terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Zatem na podstawie przepisów nowej ustawy została przewidziana możliwość jednokrotnego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności. Z treści art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika natomiast, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Po myśli natomiast art. 135 ust. 1 tej ustawy zezwolenia, o których mowa w art., 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i 57 stosuje się odpowiednio. Dyrektor Izby Celnej rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym powinien zatem dokonać interpretacji wskazanego przepisu i dopiero wtedy wydać decyzję w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenia określonej działalności. Jak zostało wcześniej wskazane, z zasady praworządności wynika dla organów administracji publicznej bezwzględny obowiązek stosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego sprawy istniejącego w dniu wydania decyzji zwłaszcza, gdy przepisy przejściowe nowej regulacji w sposób jednoznaczny określają reguły postępowania do spraw wszczętych a niezakonczonych. Zupełnie odmienna sytuacja miałaby miejsce, gdyby ustawodawca nie zawarł w nowej ustawie przepisów intertemporalnych, wówczas bowiem organ zmuszony byłby do dokonania oceny, czy w sprawie takiej winny być stosowane przepisy nowej regulacji, czy też poprzedniej z daty wszczęcia postępowania. Nowa regulacja zawiera przepisy przejściowe określające zasady postępowania w sprawach wszczętych a nie zakończonych wobec czego w postępowaniu odwoławczym należało zastosować nowe regulacje. Wskazać także pozostaje, iż celem postępowania odwoławczego jest nie tylko kontrola poprawności rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania wskutek odwołania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2008r., VII SA/Wa 584/08, Lex nr 508480). W rzeczonej sprawie organ w postępowaniu odwoławczym pominął obowiązujący przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i wydał decyzję na postawie art. 155 kpa. oraz nieobowiązującego po dniu 1 stycznia 2010 r. art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co nie stanowi wbrew jego stanowisku wyrażonemu w piśmie z dnia 1 września 2010 r. nieistotnego uchybienia w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji zaskarżona decyzja, jako naruszająca prawo, podlega uchyleniu. Dyrektor Izby Celnej ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i zbada, czy w przedmiotowej sprawie wnioskowana zmiana dotycząca terminu rozpoczęcia działalności w zakresie udzielonego zezwolenia może mieć miejsce także z uwagi na podnoszoną przez Spółkę okoliczność konieczności zmiany kilku punktów, w którym mają być zlokalizowane automaty do gier o niskich wygranych. Odnośnie podniesionej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego okoliczności, iż w stosunku do Spółki wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie cofnięcia udzielonego Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wskazać jedynie pozostaje, że dla tej sprawy niewątpliwie przesądzającą byłaby decyzja o cofnięciu takiego zezwolenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.