II SA/Ol 1391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania broni myśliwskiej wraz z amunicją i legitymacją posiadacza broni oddala skargę. Pismami z dnia "[...]" i "[...]" r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G (dalej Komendant), działając na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.z 2012, poz. 576 ze zm. – dalej jako u.b.a. w zw. z art. 207 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (Dz.U.2016, poz. 1137 - dalej jako k.k.), wezwał P P (dalej jako skarżący) do wydania legitymacji posiadacza broni seria "[...]", broni palnej myśliwskiej w postaci sztucera MAUSER onr "[...]", kal. 8x57JS, dubeltówki IŻ o nr "[...]", kal 12/70 oraz amunicji do posiadanych jednostek broni. P P wskazanych powyżej jednostek broni, amunicji i dokumentu nie wydał, a próba ich odebrania okazała się bezskuteczna. Pismem z dnia "[...]" r. pełnomocnik skarżącego adwokat A G, działając na podstawie art. 52 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i art. 146 1 p.p.s.a., wezwała Komendanta Wojewódzkiego Policji w O do usunięcia naruszenia prawa poprzez cofnięcie czynności wydania przez P P rzeczonej broni myśliwskiej wraz z amunicją oraz legitymacją. Przyznała, że wprawdzie przeciwko P P toczy się w Prokuraturze Rejonowej w O postępowanie z czyn z art. 217 1 k.k., który mieści się w rozdziale XXVII k.k. " przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej", lecz nie mieści się on w katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Dodała, że wobec P P nie zachodzi również obawa, że stanowiłby on zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo wolności i praw innych osób, gdyż posiada on nieposzkalowaną opinie w środowisku lokalnym i myśliwskim, co wykazała załączoną opinią służbową. W odpowiedzi na powyższe Komendant Wojewódzki Policji w O (dalej jako Komendant Wojewódzki) pismem z dnia "[...]" r. uznał, że nie ma podstaw do cofnięcia czynności dotyczących przejęcia broni i amunicji oraz legitymacji posiadacza pozwolenia podtrzymując, że przeciwko P P toczy się postepowanie o popełnienie czynu z art. 217 1 k.k., którego to przestępstwa można dopuścić się tylko umyślnie, a zatem mieści się ono w katalogu wskazanym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Powyższe – w ocenie Komendanta – niweczy wiarygodność skarżącego co do przestrzegania przepisów u.b.a., w szczególności dotyczących używania broni zgodnie z interesem porządku publicznego. Dodał, że reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji od osób posiadających pozwolenia na broń należy oczekiwać przestrzegania przepisów prawa. Konkludował, że posiadacz broni musi dawać rękojmię, swoim postępowaniem, że nie zagraża bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W skardze adwokat A G - pełnomocnik P P - na czynność Komendanta Wojewódzkiego w przedmiocie nałożenia obowiązku wydania wskazanych powyżej jednostek broni myśliwskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 1a u.b.a. poprzez jego błędną wykładnięi niewłaściwe zastosowanie, bowiem nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Z kolei naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 1 k.p.a. przejawia się w nieprzeprowadzeniu postepowania dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienia sprawy w sposób praworządny. Wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postepowania dowodowego z wyroku Sądu Rejonowego w O w sprawie o ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej pomiędzy skarżącym, a jego małżonką, dokumentacji dotyczącej przebiegu wykształcenia, pracy zawodowej, społecznej, odznaczeń, medali na okoliczność, że P P nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób(wskazane dokumenty, potwierdzone za zgodność z oryginałem, załączyła do skargi) oraz o zażądanie przez Sąd akt Prokuratora Rejonowego w O, w szczególności protokołu przedstawienia zarzutów, protokołów przesłuchań. Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że prewencyjne odebranie broni, amunicji i rzeczonego dokumentu w trybie art. 19 ust. 1a u.b.a. uzależnione jest od przesłanki formalnej, jaką jest przedstawienie zarzutu popełnienia przestępstw wyszczególnionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Dodał, że zaistniały podstawy do przyjęcia wobec P P istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z prawem w związku z charakterem stawianych w postepowaniu karnym zarzutów. Podtrzymał, że zarzut popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 217 1 k.k. można popełnić tylko umyślnie, a zatem mieści się on w katalogu przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności, a zażalenie na powyższe postanowienie Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. oddalił. Na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o zażądanie akt Prokuratora Rejonowego w O o stosownej sygnaturze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.2016 r. poz. 1066 j.t. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności oraz procesu jego wydania (odpowiednio: jej podjęcia) z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności. W świetle art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 j.t. – dalej jako p.p.s.a.) - w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. niż decyzje i postanowienia administracyjne Sądu) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 j.t. dalej jako k.p.a. ) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015 r. poz. 613 j.t.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 par. 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszym postępowaniu czynność nakazania skarżącemu wydania broni palnej myśliwskiej, amunicji do tej broni oraz dokumentu pozwolenia na broń - podjęta na podstawie art. 19 ust. 1a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji stanowiąca "inną czynność z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 2 pkt 4 in principio p.p.s.a. Do zaskarżania takiej czynności do sądu administracyjnego, jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, znajduje zastosowanie art. 52 ust. 3 p.p.s.a., który stanowi, że: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący dochował terminu powyżej wskazanego. Odnośnie nieuwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącego o przeprowadzenie (właściwie zażądanie) uzupełniającego postępowania z akt postepowania Prokuratora, to Sąd dostrzega, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki; po pierwsze jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a po drugie nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu jest niezbędne, jeżeli bez danego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygniecie istniejących w sprawie wątpliwości. W zakresie kognicji sądu administracyjnego mieści się kontrola legalności zaskarżonego aktu, co wyłącza możliwość dokonywania przez ten sąd ustaleń faktycznych, a szczególnie gromadzenia dokumentów na żądanie stron postępowania. Uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie wskazanego przepisu, nie służy zatem ustaleniu stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, czy były one przez organ uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia i w jaki sposób zostały ocenione (por. wyr. NSA z 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 554/07, www.orzecznia.nsa.gov.pl). Zatem analizowany przepis służy ocenie legalności kwestionowanego aktu. Nadto z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że skorzystanie z przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu jest prawem, a nie obowiązkiem sądu. W ocenie Sądu przeprowadzenie uzupełniającego postepowania z wskazanego dowodu nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, gdyż takowych w materiale dowodowym Sąd nie dostrzegł. Nadto, co istotniejsze, rzeczony wniosek był konsekwencją błędnego, o czym poniżej, rozumienia hipotezy art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., a zatem materialnoprawnej (wespół z art. 19 ust. 1a tej ustawy) podstawy skarżonego rozstrzygnięcia. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania skargi należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1a u.b.a. - który stanowił podstawę prawną podjęcia przez organ zaskarżonej czynności - Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem przejąć broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. W powołanym przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. mowa jest o: umyślnych przestępstwach lub umyślnych przestępstwach skarbowych (lit. a), a także nieumyślnych przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionych w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b). Jak to już wyżej wskazano, przewidziane w art. 19 ust. 1a u.b.a. odebranie broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni jest inną niż akt administracyjny "czynnością z zakresu administracji publicznej" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - tzw. czynnością materialno-techniczną. Analizowany przepis art. 19 ust. 1a u.b.a. był przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt P 43/12, stwierdził, że przepis ten w zakresie, w jakim wskazuje przesłanki umożliwiające dokonanie czynności materialno-technicznej odebrania broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni osobie, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jest zgodny z zasadą prawidłowej legislacji, wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że bezsprzecznie przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne, jako, że Prokurator Rejonowy w O postanowieniem z dnia "[...]" r. przedstawił P P zarzut, że w dniu "[...]" r. w nieustalonym czasie w G w lokalu przy ul. C naruszył nietykalność cielesną I P poprzez czterokrotne uderzenie jej otwartą dłonią w twarz, tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. Rzeczone postępowanie zostało zakończone skierowaniem przez Prokuratora wniosku do Sądu Rejonowego w O o warunkowe umorzenie postepowania karnego przeciwko P P podejrzanego o zarzucony powyżej czyn z art. 217 § 1 k.k. Wobec powyższego nie można odnowić słuszności Komendantowi Wojewódzkiemu, że przestępstwo z art. 217 § 1 k.k. przeciwko nietykalności cielesnej można popełniać tylko i wyłącznie umyślnie, a zatem mieści się w katalogu umyślnych przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Powyższa okoliczność co do charakteru tego przestępstwa nie jest kwestionowana przez pełnomocnika skarżącego. Istota sporu dotyczy interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., a właściwie zakresu hipotezy tego przepisu, tj., czy warunkiem jego poprawnego zastosowania jest wykazanie, że osoba przeciwko której toczy się postepowanie karne (art.19 ust. 1a w/w ustawy) oprócz popełnienia przestępstw z katalogu wymienionych w analizowanym przepisie dodatkowo stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a jeśli tak, to czy dyspozycja rzeczonego przepisu wymaga także dowodowego wykazania owego zagrożenia. Sąd prezentowanej przez pełnomocnik skarżącego interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. nie podziela, jako, że nie znajduje ona uzasadnienia w brzemieniu analizowanego przepisu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane są poglądy, w świetle których warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania powinny być badane w sposób restrykcyjny, zaś możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie powinna być postrzegana jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (zob. wyrok NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1296/07, LEX nr 513991). Posiadanie broni oraz posługiwanie się nią jest reglamentowane i jest raczej rodzajem przywileju niż prawa podmiotowego, w związku z czym od osoby takie pozwolenie posiadającej, wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania nie budzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego (wyrok NSA z 28 października 2011 r., II OSK 1562/10, LEX nr 1151922). W rezultacie powyższe ustalenie prowadzi do konkluzji, że przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w kontrolowanej przez sprawie przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., wbrew zarzutom skarżącego, został zinterpretowany prawidłowo. W świetle powołanego przepisu, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aktualne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy nowelizującej z dnia 5 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przed dniem 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń nie można było wydać osobom, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogły użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Jednak nawet w tym, tj. sprzed wspomnianej nowelizacji, stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne, czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w dniu 18 listopada 2009 r. podjął uchwałę, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji )" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5). Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Wspomnianą nowelizacją ustawodawca tylko prima facie pozornie zmodyfikował brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. choć w rzeczywistości owa zmiana ma charakter niezwykle istptny. Otóż w brzmieniu sprzed nowelizacji (10 marca 2011 r.), dla zastosowania omawianego przepisu należało wykazać istnienie uzasadnionej obawy, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a skazanie prawomocnym orzeczeniem za wskazane w nim przestępstwa było tylko przejawem przemawiającym za ową uzasadnioną obawą, gdyż tylko jej wykazanie było warunkiem zastosowania omawianego przepisu. Natomiast aktualne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem jego zastosowania jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo (lub umyślne przestępstwo skarbowe), względnie toczenie się postepowania karnego o takie przestępstwo (art. 19 ust. 1a tej ustawy). Do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ustawodawca zaliczył m.in. osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Innymi słowy osoby te zostały z mocy prawa zaliczone do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Oznacza to, że w sytuacji gdy posiadacz pozwolenia na broń został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, to niejako automatycznie przyjąć należy, że w stosunku do takiej osoby została spełniona przesłanka zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to skutkuje obligatoryjnym wydaniem decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, względnie je odebrania (art. 19 ust. 1a w/w stawy). Ustawodawca nakazuje w tym przepisie uznawać za osoby stwarzające zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Innymi słowy każde przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i nie mają znaczenia osiągnięcia zawodowe, uzyskane odznaczenia czy zaangażowanie w działalność koła łowieckiego (porównaj wyroki NSA: z dn. 20 lutego 2015 r. II OSK 1683/13; z dn. 29 sierpnia 2013 r. II OSK 804/12). Kwestię zagrożenia rozstrzygnął sam ustawodawca, nie pozostawiając organom Policji luzu decyzyjnego, a ustalony fakt toczenia się postepowania karnego o umyślne przestępstwo, jakim jest naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217 § 1 k.k.) implikował zastosowanie wobec P P art. 19 ust. 1a u.b.a. Z przedstawionych względów Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej czynności odebrania (próby) skarżącemu broni, amunicji i dokumentu "pozwolenia na broń" podjętej na mocy art. 19 ust. 1a u.b.a. uznając, że Komendant Wojewódki prawidłowo zastosował art. 19 ust. 1a u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.