II SA/Ol 1393/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem datowanym na dzień "[...]", złożonym osobiście w dniu "[...]" w siedzibie Kolegium, A. K. wniósł – z przekroczeniem terminu – skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącemu w dniu "[...]". Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję organu upłynął z dniem "[...]". Następnie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, że z powodu niedopatrzenia zaginął mu list, który otrzymał od organu. Wskazał ponadto na brak winy oraz liczne obowiązki w związku z opieką nad matką, ciężarną konkubiną i dziećmi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Przy czym stosownie do art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 88 zd. 1 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Odnosząc powyższe regulacje do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, że termin zakreślony dla dokonania czynności został zachowany bowiem wniosek o przywrócenie terminu został złożony łącznie ze środkiem prawnym w terminie do jego wniesienia. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być na przykład nagła choroba lub błędne pouczenie sądu (tak NSA w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 246/08, Lex Omega nr 479292). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem "Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ani podeszły wiek ani stan zdrowia nie stanowią przesłanek wykluczających istnienie winy" (tak NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 479/07, Lex Omega nr 344095). Mając na uwadze powyższe oraz treść wniosku o przywrócenie terminu, Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Z przytoczonych wyżej orzeczeń NSA wynika, że okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu muszą być tego rodzaju, że ich pojawienie się jest dla strony zaskakujące i stawiają one stronę w takiej sytuacji, że nie jest ona w stanie ich przezwyciężyć, nawet w przypadku podjęcia największego wysiłku. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika jedynie, że pod opieką skarżącego pozostają dzieci, konkubina i matka, którymi musi się opiekować. Jednakże skarżący nie uprawdopodobnił, że w okresie, kiedy biegł termin do wniesienia skargi (czyli od "[...]") miały miejsce jakieś nieprzewidywalne zdarzenia, które uniemożliwiły mu wniesienie skargi w terminie. Za takie zdarzenie nie można uznać faktu narodzin dziecka w dniu "[...]", bowiem skarżący musiał się liczyć dużo wcześniej z tą szczególną okolicznością (dodatkowo należy zauważyć, że w dniu "[...]" skarżący był osobą "dyspozycyjną" skoro zdecydował się osobiście złożyć skargę w siedzibie organu administracji). Również obowiązek opieki nad małoletnimi dziećmi, czy też opieka nad matką nie stanowią nie dającej się przezwyciężyć przeszkody do terminowego wniesienia środka zaskarżenia. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że to na stronie ubiegającej się o przywrócenie terminu spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że zachodzą podstawy do przywrócenia terminu. Strona powinna zatem konkretnie wskazać na to, jaka okoliczność sprawiła, że termin nie został dochowany i kiedy ta okoliczność wystąpiła. Powoływanie się wyłącznie w sposób ogólny na obowiązek opieki należy uznać za brak uprawdopodobnienia podstaw do przywrócenia terminu. Analiza akt sprawy wskazuje ponadto, iż skarżący został prawidłowo pouczony o warunkach formalnych skargi do sądu administracyjnego. Co więcej, zakwestionowana decyzja zawierająca powyższe pouczenie została mu w sposób prawidłowy doręczona. Równocześnie złożone przez niego wyjaśnienia (zagubienie przesyłki z decyzją) nie wskazują, aby uchybienie terminu do wniesienia skargi wynikało z niezawinionych przez skarżącego okoliczności lecz raczej z jego niestaranności w dbaniu o własne interesy. Przywrócenie zatem terminu jest niedopuszczalne, albowiem niedopełnienie obowiązku nastąpiło z winy skarżącego. W tym stanie rzeczy uznać należało, że analizowana przesłanka dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu nie została spełniona. W tej sytuacji Sąd był zmuszony przyjąć, że wnioskodawca nie wykazał, iż bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi, w związku z czym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.