II SA/Ol 149/19

Dnia 20 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia "[...]"r. nr "[...]" w przedmiocie opłaty za usługi wodne postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Zarządu Zlewni w G Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O kwotę "[...]" złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia 1. Decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]" Dyrektor Zarządu Zlewni w G Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O, za okres "[...]"r. – "[...]"r. opłatę stałą w wysokości "[...]" zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód. Jako podstawę prawną wskazano art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018r. poz. 2268), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. 2. Na decyzję tą pełnomocnik Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w O wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 1 i ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i ust. 4, art. 298 pkt 1, art. 389 pkt 1 i 6 ustawy Prawo wodne, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaistniały podstawy do określenia skarżącej opłaty stałej za usługi wodne na podstawie wydanego pozwolenia wodnoprawnego z dnia 21 sierpnia 2012 r. oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 9, 11, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wobec podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w G Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Wskazano, że organ w całości uwzględnił przedstawione w skardze argumenty i uchylił zaskarżoną decyzję. Do akt administracyjnych tej sprawy załączono decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w G Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia "[...]"r. znak "[...]", którą m.in. na podstawie art. 132 § 1 k.p.a., uchylono własną decyzję z dnia "[...]" r. znak "[...]" na skutek wniesionego odwołania. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu "[...]"r. 4. Na powyższą decyzję skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, co ustalono z pracownikiem organu w dniu "[...]"r. ( karta "[...]" akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na decyzję organu administracji publicznej, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn.zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 403, postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt II FSK 1259/06, dostępne Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści tego przepisu, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni w G Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie skorzystał z tej możliwości i zmienił swoje wcześniejsze stanowisko w tej sprawie poprzez wyeliminowanie z porządku prawnego zaskarżonej decyzji i podjęcie w dniu "[...]"r. decyzji, którą uchylono wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia "[...]"r. Wprawdzie, w podstawie prawnej decyzji z dnia "[...]"r. nie przywołano art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. , jednakże nie budzi żadnych wątpliwości, iż w tym zakresie organ działał w ramach przysługującego mu prawa autokontroli, co oznacza, że prawidłowo wyeliminowano zaskarżoną decyzję. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również zgodnie z intencją skargi odstąpiono od ustalenia opłaty stałej z tytułu usługi wodnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec o jego umorzeniu. Koszty sądowe zasądzono w oparciu o treść art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania sądowego z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a. Na zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw składa się kwota uiszczonego wpisu w wysokości "[...]" zł oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 265) stawka wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie "[...]" zł.