II SA/Ol 162/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na czynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 listopada 2014 r. J. B. zwróciła się do Urzędu Miasta i Gminy P. o wyjaśnienie kwestii numeracji nieruchomości. Wskazała, iż jest właścicielką nieruchomości o numerze 62, położonej na działce nr "[...]", w miejscowości L., gmina P. Tymczasem ten sam numer został przydzielony innemu budynkowi, położonemu ok. 1km od jej nieruchomości. W związku z powyższym, wymieniona wniosła o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji i uporządkowania nieprawidłowości w numeracji budynków. Dodała, iż jej budynek istnieje od około lat 50- tych ubiegłego wieku, a zatem przyporządkowany mu numer i adres – L. 62 powinien pozostać przy tej nieruchomości. W odpowiedzi Burmistrz Miasta i Gminy P. pismem z dnia 10 grudnia 2014r. poinformował zainteresowaną, iż w rejestrze numeracji porządkowej prowadzonym dla gminy P. numer 62 nie był przypisany do żadnej nieruchomości. W związku z tym, w chwili otrzymania podania o nadanie numeru porządkowego został on wykorzystany. Jednocześnie organ postanowił sprostować numer porządkowy nieruchomości należącej do wymienionej i nadał działce o nr ewid. "[...]" nowy numer porządkowy nieruchomości – 61a. Następnie pismem z dnia 30 grudnia 2014 r. J.B. podniosła, iż zaistniały problem, który w jej ocenie powstał z winy organu, nie został rozwiązany, a żądanie, aby przyjęła sprostowaną numerację jej nieruchomości nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wskazała, że zwróciła się o wyjaśnienie sprawy na gruncie postępowania administracyjnego, zatem powinna być wydana decyzja administracyjna, a nie pismo. Jeżeli natomiast nie było podstaw do wszczęcia postępowania, organ winien zastosować przepis art. 61a kpa. Przy czym zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku stronie przysługuje środek zaskarżenia, którego ona została pozbawiona. Tym samym, w ocenie strony, organ pozostaje w bezczynności i winien wszcząć postępowanie w celu rozwiązania problemu istnienia dwóch adresów L. 62. Wymieniona podniosła, iż oczekuje, że w związku z faktem, że nieruchomości na działce nr "[...]" nadano numer porządkowy kilkadziesiąt lat temu i wszelkie dokumenty dotyczące tej nieruchomości, łącznie z księgą wieczystą, zawierają ten adres, zostanie zachowany dotychczasowy numer tej nieruchomości. Dodała, iż ewentualna zmiana adresu będzie wiązała się z kosztami oraz ze stratą czasu, których nie ma zamiaru ponosić z powodu pomyłki organu. Kolejnym pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. poinformował J. B., iż uprzednim pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. otrzymała wyjaśnienia w niniejszej sprawie, a także nowy numer porządkowy nieruchomości. Wskazano, iż nadawanie numerów porządkowych nieruchomości jest postępowaniem, które w myśl art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne nie kończy się decyzją, a jedynie zawiadomieniem o nadaniu numeru. Ponadto z uwagi na fakt, że wymieniona nie mieszka na stałe w miejscowości L. na nieruchomości oznaczonej nr ewid. "[...]", nie poniesie kosztów związanych z wymianą dokumentów. Natomiast wpisu numeru porządkowego do księgi wieczystej dokonuje się na podstawie zawiadomienia o otrzymanym numerze porządkowym, tymczasem księga wieczysta założona dla wskazanej wyżej nieruchomości nie zawiera wpisanego numeru porządkowego, a więc wymieniona nie poniesie również kosztów związanych ze zmianą zapisu. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na czynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości zlokalizowanej na działce nr "[...]" w L. (Kolonia), żądając stwierdzenia jej bezskuteczności. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż stosownie do art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ustalenie numeru porządkowego budynku następuje z urzędu lub na wniosek, przy czym jak wskazuje się w komentarzach ustalenie numeru porządkowego z urzędu będzie następowało w procesie zakładania ewidencji miejscowości, ulic i adresów, a także jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzą powyższe przypadki, gdyż ustawa nie przewiduje prostowania omyłki przy nadawaniu numeru w sytuacji istnienia dwóch identycznych adresów. Ponadto, wbrew twierdzeniu organu, numer 62 nie mógł być wolny w ewidencji, bo był przypisany do nieruchomości skarżącej od kilkudziesięciu lat. Zaznaczyła, iż do tej pory co roku otrzymywała decyzje podatkowe z gminy na adres L. 62, zaś z informacji uzyskanych w Starostwie Powiatowym w S. wynika, że w ewidencji gruntów figurują dwa adresy L. 62. Dodatkowo skarżąca podniosła, że zmiana numeru porządkowego w tym przypadku może mieć także wpływ na bezpieczeństwo osób mieszkających w budynku zlokalizowanym na działce nr "[...]", gdyż dla służb ratowniczych, biorących pod uwagę bazę adresową w urządzeniach GPS, adres jej nieruchomości to L. 62. Skarżąca wskazała również, iż zmiana numeru winna być omówiona na posiedzeniu Rady Gminy, o którym jako właścicielka nieruchomości powinna zostać powiadomiona. W ocenie skarżącej zmiana numeru jej nieruchomości była nadużyciem uprawnień ze strony organu, który nawet nie starał się wyjaśnić ujawnionej przez skarżącą pomyłki, tylko działając władczo spowodował dodatkowe komplikacje. Dodała również, iż okoliczność, że nie jest zameldowana pod tym adresem, nie oznacza, że tam nie mieszka. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w prowadzonym rejestrze numeracji porządkowej nieruchomości gminy P. numer L. 62 nie był przypisany do żadnej działki i w związku z tym, w chwili otrzymania wniosku o nadanie numeru na inną nieruchomość został on wykorzystany. Wskazano, iż skarżąca poinformowała organ, że jej działka posiada powyższy numer, jednak nie przedstawiła żadnego dokumentu stwierdzającego jej tego numeru. Wobec braku zapisów w rejestrze organ uznał, że wskazana posesja nie posiada żadnego numeru i nadał numer porządkowy 61a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest czynność Wójta Miasta i Gminy P. polegająca na nadaniu działce należącej do skarżącej numeru porządkowego nieruchomości. Jako podstawę prawną dokonania przedmiotowej czynności organ wskazał przepis art. 47a ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Należy podnieść, iż kwestia nadania numeru porządkowego nieruchomości uregulowana jest przepisem art. 47a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Stosownie do treści ust. 1 tego przepisu do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera między innymi dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania (art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a powołanej ustawy). Zgodnie z ust. 5 art. 47a tejże ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych czynność właściwego organu gminy, polegająca na nadaniu lub zmianie numeru porządkowego nieruchomości nie następuje w drodze decyzji czy postanowienia, ale ma charakter czynności materialno-technicznej. Postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 6/07, LEX nr 447879; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 17/12, LEX nr 1145768). Zatem kontrola sądowoadministracyjna tego typu czynności odbywa się na zasadach przewidzianych dla czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Tym samym, przy ocenie dopuszczalności skargi zastosowanie znajduje przepis art. 52 § 3 p.p.s.a, zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. termin do złożenia skargi jest zachowany, jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Ze wskazanych powyżej regulacji jednoznacznie wynika, że wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nieudzielenia takiej odpowiedzi. W niniejszej sprawie pismo z dnia 10 grudnia 2014 r., w którym organ poinformował skarżącą o nadaniu nowego numeru porządkowego należącej do niej nieruchomości, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 11 grudnia 2014 r. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynął zatem 27 grudnia 2014 r. Tymczasem skarżąca wystąpiła z kolejnym pismem do organu, które można potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 30 grudnia 2014 r., a więc po upływie wskazanego 14-dniowego terminu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a jest bezskuteczne. Natomiast brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.