II SA/Ol 169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier bez wymaganego zezwolenia na skutek wniosku Spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" r. o wymierzeniu Spółce A (dalej zwanej Spółką) kary pieniężnej w wysokości 442.505,00 zł z tytułu urządzania bez wymaganego zezwolenia w lipcu 2011 r. gier hazardowych na 56 automatach o niskich wygranych zlokalizowanych w wyszczególnionych punktach znajdujących się we właściwości miejscowej tego organu. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody i trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla Spółki może spowodować wykonanie tej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano na znaczną wysokość kary pieniężnej, która została nałożona mimo że Spółka posiadała w tym okresie ważne zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, które zostało cofnięte jedynie decyzją nieostateczną wydaną w I instancji, od której złożono dotąd nierozpoznane odwołanie. Podano, że najważniejszym segmentem działalności gospodarczej Spółki są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). Podkreślono, że Spółka nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. Oceniono, że decydujące znaczenie dla określenia stanu finansowego Spółki ma to, iż w latach 2014-2015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej Spółki, której pozostanie jedynie marginalny obecnie segment kasynowy, wskutek ustawowych ograniczeń niezdolny do generowania występujących do tej pory przychodów. Argumentowano, że już w 2013 r. nastąpił blisko 11 % spadek przychodów netto w porównaniu z 2012 r., czego główną przyczyną było wygasanie zezwoleń. Zauważono, że choć 2013 r. zakończył się dla Spółki zyskiem w wysokości 5.911.500,12 zł, to kondycja finansowa Spółki z podanych powyżej przyczyn stale pogarsza się, stąd uiszczenie nawet stosunkowo "nieznacznej" kary pieniężnej za rzekomy brak zezwolenia, może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Uznano, że argument ten nabiera szczególnego znaczenia na tle ilości postępowań w przedmiocie kar pieniężnych wymierzanych Spółce w sprawach analogicznych, w których łączna suma kar pieniężnych grożących Spółce wynosi 11.502.517,00 zł. Wywiedziono, że zapłata tych kar spowoduje załamanie się sytuacji finansowej Spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Dodano, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych Spółce kar pieniężnych, na dowód czego załączono kopie upomnień. Do wniosku Spółka załączyła także sprawozdanie finansowe za 2013 r., bilans zysków i strat za 2013 r., sprawozdanie Zarządu Spółki z działalności Spółki za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., kopie decyzji o udzieleniu zezwoleń i koncesji oraz decyzji o nałożeniu kar pieniężnych, a także wyciągi z wniesionych odwołań od tych decyzji i skarg. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie zaś do art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W ocenie Sądu, przedłożone przez Spółkę dokumenty oraz złożone wyjaśnienia potwierdzają wystąpienie w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc bowiem pod uwagę wynik finansowy Spółki za 2013 r. oraz fakt, że główne źródło dochodu Spółki opiera się na zezwoleniach na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, można przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi decyzjami o wymierzeniu Spółce kar pieniężnych w analogicznych sprawach) będzie wzrost strat ekonomicznych Spółki. W niniejszej sprawie ocena wystąpienia przesłanki trudnych do odwrócenia skutków nie może się ograniczyć jedynie do sytuacji materialnej Spółki w aspekcie wykonania zaskarżonej decyzji (442.505,00 zł), bez jednoczesnego uwzględnienia wielu pozostałych, toczących się przeciwko niej postępowań, dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych, w łącznej kwocie 11.502.517,- złotych. Biorąc pod uwagę wskazany zysk Spółki za 2013 r., tj.5.911.500,12 zł oraz fakt, że główne jej źródło dochodu opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (79% - przy czym w dużej mierze zezwolenia te w tym roku wygasają), należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami), będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, jak podała skarżąca, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co może wiązać się ze zwolnieniami pracowników. Okoliczności te, zdaniem tutejszego Sądu, dają podstawę do ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 września 2014 r. sygn. akt II GZ 497/14 oraz w postanowieniu z 4 listopada 2014 r. sygn. akt II GZ 730/14. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.