II SA/Ol 179/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. P. na decyzję "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki wiaty postanawia odmówić zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. We wniosku z dnia "[...]", złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca – K. P. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniosła, iż "[...]" jest emerytką i skromna emerytura starcza jej na skromne życie, dużo kosztują ją leki i rehabilitacja. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca prowadzi sama gospodarstwo domowe. Do jej majątku należy mieszkanie o powierzchni "[...]" oraz pawilon handlowy o wartości ok. "[...]". W rubryce nr 10, wykazała dochód z tytułu emerytury w wysokości "[...]", natomiast w rubryce nr 11 dodała, iż prowadzona działalność "[...]" nie przynosi spodziewanych dochodów. W związku z koniecznością uzupełnienia informacji na temat sytuacji materialnej skarżącej oraz wyjaśnienia wątpliwości powstałych na tle złożonego przez nią oświadczenia, pełnomocnik skarżącej wezwany został do złożenia - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania - dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji majątkowej i finansowej w zakresie odnoszącym się do działki, stanowiącej - zgodnie ze skargą - własność skarżącej, a niewykazanej we wniosku, oraz położonego na tej działce budynku mieszkalno-usługowego; wykazanego we wniosku pawilonu handlowego; składników majątku wykorzystywanego do prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej oraz wysokości przychodu, kosztów uzyskania przychodu i dochodu/straty z tytułu tej działalności za 2014 r. oraz za poszczególne miesiące 2015 r.; wysokości dochodu skarżącej z tytułu emerytury; ponoszonych wydatków miesięcznych oraz wyciągów z posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy. W wezwaniu zawarte zostało pouczenie, zgodnie z którym nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy. W wyznaczonym w wezwaniu terminie, pełnomocnik skarżącej nie przedłożył jakichkolwiek dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. W terminie do ich złożenia, przesłał natomiast pismo procesowe, w którym oświadczył, iż cofa wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (z powodu zbyt krótkiego czasu na zebranie "wymaganych dokumentów"), a wpis od skargi w kwocie 500 zł uiści w ciągu 2 dni. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż prawo pomocy może być przyznane stronie wyłącznie na jej wniosek [art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa]. Wobec cofnięcia przez pełnomocnika skarżącej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy w tym zakresie stało się zatem bezprzedmiotowe. Przepisy ppsa nie przewidują jednak umorzenia postępowania w sprawach wpadkowych (akcesoryjnych), takich jak przyznanie prawa pomocy. Z tego też względu, cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na etapie rozpoznawania tego wniosku przez referendarza sądowego, skutkować może jedynie odmową przyznania prawa pomocy, a nie umorzeniem postępowania. Wobec cofnięcia przez pełnomocnika skarżącej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należało zatem odmówić zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. Wprawdzie powodem cofnięcia wniosku był - jak podniósł pełnomocnik skarżącej - zbyt krótki czas na zebranie "wymaganych dokumentów", jednakże wobec cofnięcia wniosku brak było podstaw do rozważenia potrzeby przedłużenia terminu wyznaczonego w wezwaniu, tym bardziej, że pełnomocnik skarżącej oświadczył również, że uiści wpis od skargi, co świadczy o tym, że zdobycie przez skarżącą środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie jest jednak dla niej obiektywnie możliwe. W świetle powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.