II SA/Ol 18/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi I. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", działający z upoważnienia Burmistrza Miasta "[...]" – Sekretarz Gminy Miejskiej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), odmówił I. Ż., po rozpatrzeniu jego wniosku z dnia "[...]", udzielenia informacji publicznej w formie elektronicznej obejmującej treść zarządzenia Burmistrza Miasta "[...]" regulującego zasady używania herbu i barw Miasta. Uzasadniając orzeczenie wskazał, że Burmistrz Miasta stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej, a w toku analizy wniosku ustalono, że zakres żądanych danych dotyczy informacji publicznej i żądanie wnioskodawcy winno zostać rozpatrzone w trybie przepisów u.d.i.p. Podniósł, iż zakres żądanych danych obejmował treść zarządzenia Burmistrza Miasta "[...]" w sprawie zasad używania herbu i barw Miasta, które to zgodnie z ustawowym obowiązkiem opublikowane zostało w urzędowym publikatorze teleinformatycznym – Biuletyn Informacji Publicznej. Ustawodawca przewidział bowiem, że podstawowym sposobem udostępniania informacji publicznej jest jej ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, udostępnianym za pośrednictwem sieci teleinformatycznej. Dopiero w sytuacji, gdy określone informacje nie zostały udostępnione w Biuletynie, podlegają udostępnieniu na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) bądź w drodze ich wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnodostępnych, lub przez urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tymi informacjami. W odwołaniu od powyższej decyzji I. Ż. wniósł o jej wyeliminowanie z obiegu prawnego, jako niezgodnej z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania. W uzasadnieniu wskazało, iż przepisy u.d.i.p. określają zasady realizacji zapisanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcję publiczną. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W przedmiotowej sprawie żądana informacja publiczna została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej, a tym samym organ nie miał podstaw do wydania żądanej informacji. Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie I. Ż. podnosząc, iż powyższa decyzja, jak też decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa wobec czego winny zostać uchylone. Wskazał, że zakwestionowane decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę do stwierdzenia ich nieważności. W sytuacji bowiem, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien zawiadomić zainteresowanego o tym fakcie, nie wydając w tym zakresie decyzji administracyjnej. Jednocześnie powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów powinno także zawierać informacje wyjaśniające przyczyny nieposiadania przez organ żądanych danych oraz ewentualnie inne informacje, które mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Dodał, że w sytuacji, gdy organ nie jest dysponentem żądanych informacji, to nie mieści się w katalogu organów zobowiązanych i nie wydaje w tej kwestii decyzji, bowiem art. 16 u.d.i.p. znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy spełniony zostanie warunek przedmiotowy i podmiotowy. Dlatego też organ winien poinformować go o zaistniałej sytuacji i w razie możliwości pouczyć o dalszym kierunku działań zmierzających do uzyskania poszukiwanej informacji. W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca wskazał, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu, natomiast w art. 6 wymienił przykładowo kategorie tej informacji podlegające udostępnieniu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, obowiązek udostępniania informacji publicznej ciąży na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne. Do kręgu tych podmiotów niewątpliwie należą organy gminy, w tym burmistrz będący organem gminy zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), przy czym podkreślić w tym miejscu przyjdzie, że na zasadzie art. 11b ust. 1 tej ustawy działalność organów gminy jest jawna. W sprawie organ pierwszej instancji, zobowiązany do udzielania informacji publicznej, na co sam wskazał przywołując treść art. 4 u.d.i.p., odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji. Organ stwierdził wprawdzie, iż żądana informacja jest informacją publiczną, lecz odmówił jej udostępnienia wskazując, iż żądany przez skarżącego zakres informacji został udostępniony w Biuletynie Informacji Publicznej. Prawo do informacji publicznej realizowane jest poprzez wgląd do dokumentów, a ten z kolei może odbywać się m.in. poprzez dostęp do informacji publicznych, zamieszczanych Biuletynie Informacji Publicznej, bądź wyłożonych lub wywieszonych w miejscach ogólnie dostępnych, bądź w siedzibie podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Skoro zatem organ, do którego zwrócił się skarżący, upublicznił zakres informacji objętej wnioskiem, a informacja ta funkcjonuje w obiegu publicznym, to odmowa udzielenia wnioskowanej informacji jest w pełni uzasadniona. W takiej bowiem sytuacji możliwość zapoznania się z treścią informacji publicznej odbywa się nie poprzez złożenie stosownego wniosku, lecz za pomocą sieci teleinformatycznej. Jednocześnie organ nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego wydania decyzji bez podstawy prawnej zauważyć trzeba, iż art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewiduje decyzyjny tryb załatwiania spraw dotyczących odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zasadnie podnosi skarżący, iż z uregulowań zawartych w u.d.i.p. wynika, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej może być wydana wówczas, gdy w grę wchodzi zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy. Słuszne jest stwierdzenie, iż przypadku upublicznienia informacji, organ nie powinien wydawać decyzji o odmowie jej udostępnienia, lecz posłużyć się formą pisma kierowanego do strony. Jednakże w ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie naruszenie prawa w tym zakresie nie ma istotnego charakteru. Przede wszystkim z treści art. 145 § 1 pk 1 lit. "c" p.p.s.a. wynika, że sąd uchyla decyzję w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienie organów administracji w niniejszej sprawie nie było na tyle istotne, iż mogło wpłynąć na wynik sprawy. Niezależnie bowiem od formy załatwienia przez organ wniosku skarżącego, nie mogła mu być udzielona informacja, która funkcjonuje w obiegu publicznym. Ponadto, udzielenie skarżącemu odpowiedzi na wniosek w formie decyzyjnej skutkowało tym, że mógł skorzystać z trybu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym, ale także ze skargi do sądu administracyjnego. Niezasadny jest natomiast pogląd skarżącego, według którego organ winien pouczyć go o dalszym kierunku działań zmierzających do uzyskania poszukiwanej informacji, bowiem ustawa o dostępie do informacji publicznej takiego obowiązku na organy nie nakłada . W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.