II SA/Ol 181/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w składzie: Sędzia WSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi H. K. na pismo Burmistrza z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie zasad rozliczenia kaucji w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę We wniosku z dnia 12 lutego 2004 r., H. K. zwróciła się do Burmistrza W. o dokonanie zmiany wyliczenia należności za lokal mieszkalny przy ul. "[...]" w W. w związku z niezgodnym w jej ocenie z przepisami prawa zarachowaniem kaucji na poczet ceny sprzedaży. Wskazała, że zgodnie z ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733), kaucja podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opróżnienia lokalu lub nabycia go na własność. W odpowiedzi na ten wniosek, Burmistrz W., w piśmie z dnia l marca 2004 r., poinformował H. K., że należność z tytułu nabycia przez nią lokalu mieszkalnego położonego w W., została określona w oparciu o obowiązującą Uchwałę Rady Miejskiej w W. Nr "[...]" z dnia 26 lutego 1998 r. w sprawie zasad sprzedaży domów, lokali mieszkalnych i użytkowych na terenie gminy W., która w § l pkt 13 określa zasady rozliczenia kaucji w przypadku nabycia lokalu, poprzez potrącenie jej zwaloryzowanej wartości od ceny sprzedaży nieruchomości ze względu na przyjętą 95% bonifikatę. Burmistrz wskazał jednocześnie, że jeżeli H. K. nie wyraża zgody na warunki sprzedaży lokalu, zawarte w podpisanym protokole uzgodnień, Gmina odstępuje od umowy sprzedaży lokalu. W dniu 15 marca 2004 r. do Urzędu Miejskiego w W. wpłynęła, kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarga H. K. na wskazane wyżej pismo Burmistrza W. z dnia l marca 2004 r., nazwane przez skarżącą "decyzją". H. K., zarzucając temu pismu niezgodność z art. 36 powołanej wyżej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz naruszenie konstytucyjnej zasady Państwa Prawa przez przyjęcie w Uchwale Rady Miejskiej w W. z dnia 26 lutego 1998 r. innych niż w ustawie warunków zwrotu kaucji, wniosła o jego uchylenie i uznanie, że przysługuje jej zwrot kaucji odpowiednio zwaloryzowanej w trybie określonym w wyżej powołanym przepisie, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu, powołując się na przytoczony wyżej stan faktyczny, skarżąca wskazała, że Uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia 26 lutego 1998 r. jest sprzeczna z art. 36 powołanej wyżej ustawy. W konsekwencji, sprzeczne z tą ustawą i niekorzystne dla skarżącej, jest także ustalenie ceny nabytego przez nią lokalu. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz W. wniósł o odrzucenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Wskazał, że pismo z dnia l marca 2004 r. nie może być uznane za decyzję, bowiem nie zawiera ustawowych elementów decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga też kwestii uregulowanych prawem administracyjnym. Pismo to zawiera oświadczenie woli właściciela lokalu o odstąpieniu od zamiaru jego sprzedaży na rzecz najemcy, czyli jest pismem z zakresu prawa cywilnego. Podniósł ponadto, że uchwała Nr "[...]" nigdy nie była kwestionowana, ani przez organ nadzoru, ani przez Naczelny Sąd Administracyjny. Także skarżąca, przed złożeniem skargi, nie wzywała organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Podkreślić należy, że sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej wyłącznie w zakresie określonym w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zaskarżone pismo Burmistrza W. nie jest natomiast aktem administracyjnym, na który w świetle powołanego wyżej przepisu przysługuje skarga. Pismo to, w części odnoszącej się do wniosku skarżącej o dokonanie zmiany wyliczenia należności z tytułu nabycia lokalu mieszkalnego, ma charakter informacyjny. Wskazuje bowiem wyłącznie, iż wyliczenie to nastąpiło zgodnie z zasadami określonymi w uchwale Rady Miejskiej w W. Nr "[...]" z dnia 26 lutego 1998 r. Tym samym, skarga H. K. na przedmiotowe pismo, nie podległa kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z uwagi jednak na fakt, że w przedmiotowej skardze skarżąca podnosi jednocześnie zarzuty wobec wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w W. w sprawie zasad sprzedaży domów, lokali mieszkalnych i użytkowych na terenie gminy W., Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak wynika z przytoczonego przepisu, zaskarżenie uchwały organu gminy możliwe jest jednak dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Tym samym, jeżeli skarżąca przed złożeniem skargi nie wezwała organu gminy do usunięcia naruszenia, jej skargę, ze względów formalnych, uznać należy za niedopuszczalną. Jeśli zatem zamiarem skarżącej jest zaskarżenie wskazanej wyżej Uchwały Rady Miejskiej powinna spełnić uprzednio wymogi określone w powołanym przepisie. Ponadto podnieść należy, że zgodnie z treścią pisma Burmistrza W. z dnia l marca 2004 r.. Gmina, w związku z nie wyrażeniem zgody przez skarżącą na warunki sprzedaży lokalu, odstąpiła od umowy jego sprzedaży. W skardze H. K. nie odnosi się do tej części zaskarżonego pisma. Tym samym, na marginesie tylko wskazać należy, że odstąpienie od umowy sprzedaży lokalu jest czynnością prawną mającą charakter cywilnoprawny i z tego powodu nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § l pkt 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., postanowił jak w sentencji postanowienia. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, ponieważ w świetle przepisów powołanej wyżej ustawy, w toku postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji możliwe jest zasądzenie kosztów postępowania jedynie na rzecz strony j9 skarżącej.