II SA/Ol 181/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi T.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie przyznania pomocy społecznej – niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego E.K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia "...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyznaczyło Prezydenta Miasta do załatwienia sprawy T. P. w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy społecznej. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek wyłączenia pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia przedmiotowej sprawy. Wyjaśniono, że na podstawie art. 26 § 2 i 3 kpa zaistniały podstawy do wyznaczenia innego organu do rozpoznania tej sprawy. W postanowieniu wskazano, że nie przysługuje na nie zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego. Następnie pismem z dnia 21 października 2011r. T. P. zwróciła się do Kolegium powołując się na art. 127 § 3 w związku z art. 141 § 1 i art. 144 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy przekazania wniosku o pomoc społeczną Prezydentowi Miasta. W uzasadnieniu podniesiono, że sprawa została przekazana bezprawnie przez GOPS w A do SKO, bez uprzedniego rozpatrzenia wniosku o wyłączenie Wójta Gminy. Zdaniem strony stanowi to o nieważności postępowania w świetle art. 156 i podlega wznowieniu stosownie do art. 145 kpa. Po rozpatrzeniu wniosku strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że Kolegium powołując się na art. 26 § 2 i 3 kpa wyznaczyło Prezydenta Miasta do załatwienia sprawy T. P.. Podniesiono również, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują wprost w Rozdziale 5 dotyczącym wyłączenia pracownika i organu, formy postanowienia dla tego rozstrzygnięcia, jednak zastosowanie znajdzie tu zasada ogólna z art. 123, zgodnie z którym w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przepisy nie przewidują zatem możliwości złożenia na takie postanowienie zażalenia. Wobec tego nie można w ocenie Kolegium w sprawie zakończonej takim postanowieniem skutecznie złożyć wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na ww. postanowienie wywiodła T. P. zarzucając niedopełnienie obowiązku rozpatrzenia i załączenia do postępowania wniosku o wyłączenie z postępowania gminnego J. S. będącego Wójtem Gminy. Zdaniem strony stanowi to o nieważności postępowania w świetle art. 156 i podlega wznowieniu stosownie do art. 145 kpa. Podniesiono również brak uwzględnienia wniosku o załączenie wyroków sądowych oraz uchwał Rady Gminy, co uchybiło dyspozycji art. 107 § 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na gruncie przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]" stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w o wyznaczeniu Prezydenta Miasta do załatwienia sprawy T. P. w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy społecznej. Stosownie do art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, kpa (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz.1071 ze zm.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Natomiast zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W myśl zaś art. 26 § 3 kpa jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2, zgodnie z którym w przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia: w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 - organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę, w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze. Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ. W razie gdy osobą wymienioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes samorządowego kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów. W rozpoznawanej sprawie zaszła sytuacja prawna opisana w powyższym przepisie ponieważ postanowieniami z dnia 26 września 2011r. pracownik socjalny Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej jak też Kierownik tego Ośrodka zostali wyłączenia od załatwienia przedmiotowej sprawy, w związku z czym zaszła konieczność wyznaczenia innego organu do jej rozpoznania. Kolegium uczyniło to postanowieniem z dnia "[...]", na mocy którego wyznaczyło Prezydenta Miasta do rozpatrzenia sprawy T. P. w przedmiocie wniosku o przyznanie pomocy społecznej. Postanowienie wydane na podstawie art. 26 § 2 kpa o wyznaczeniu przez organ wyższego stopnia do załatwienia sprawy innego podległego mu organu, nie jest żadnym z postanowień, o którym mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wynika z tego, że nie przysługuje od niego zażalenie, a także jako rozstrzygnięcie incydentalne wydawane w toku innego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia wniosku strony, nie kończy postępowania w sprawie jak i nie rozstrzyga jej co do istoty (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2009r, II OSK 1900/09). Dlatego też organ jak najbardziej zasadnie stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od takiego postanowienia. Wobec powyższego argumenty strony skarżącej należy uznać za całkowicie bezzasadne. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pkt 1 skargę oddalił. Wynagrodzenie na rzecz ustanowionego z urzędu radcy prawnego Sąd przyznał w pkt 2 na podstawie § 15 i § 14 ust. 2 pkt.1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. nr. 163, poz. 1349 ze zm.) w związku z art. 250 p.p.s.a.