II SA/Ol 185/14

Dnia 24 kwietnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 163/13 postanawia I. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; II. przyznać adwokatowi J. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto, powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 163/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 16 styczna 2013 r. nr "[...]" w przedmiocie dodatku mieszkaniowego i przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącego – adwokata T.K. kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W dniu 19 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga D.P, o wznowienie postępowania zakończonego opisanym wyżej wyrokiem. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący wskazał brak należytej reprezentacji. Wyjaśnił, że reprezentujący go pełnomocnik nie sporządził uzasadnienia skargi na opisaną wyżej decyzję Kolegium. Skarżący załączył do skargi m.in. pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w Olsztynie, dotyczące postępowania za niedopełnienie obowiązków przez adw. A.K. w sprawie ze skargi D.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowych przyczyn wznowienia oraz zachowania terminu do wniesienia skargi. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, opatrzoną licznym rygorami. Dotyczy bowiem sytuacji wyjątkowej, kiedy dopuszcza się ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo, że została zakończona prawomocnym orzeczeniem. Przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparte na wąsko określonych podstawach. W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu, wskazując na brak właściwej reprezentacji z uwagi na nienależyte wykonywanie pracy przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika. Zgodnie z art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl zaś z art. 280 oraz art. 281 p.p.s.a., rozpatrując skargę o wznowienie postępowania, Sąd w pierwszej kolejności bada dopuszczalność wznowienia, czyli ustala, czy skargę wniesiono w terminie i czy opiera się ona na ustawowej przesłance wznowienia. Sąd odrzuca wniosek, jeżeli termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W niniejszej sprawie skarżący wskazał przesłankę wznowienia postępowania, jednakże powyższe nie oznacza, że rzeczywiście skarga opiera się o ustawową przesłankę wznowienia. Stosownie do art. 271 pkt 2 p.p.s.a., brak należytej reprezentacji nie dotyczy bowiem sytuacji, gdy za stronę działał prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet jeżeli swoje obowiązki wykonywał on w sposób, który prowadził do negatywnych dla strony skutków. Relacje przyjęte między pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego. Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Nie może więc stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 155/12). Dodać też należy, że skarżący uchybił trzymiesięcznemu terminowi do złożenia skargi. Stosownie do art. 277 pierwsze p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W przypadku wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowienia - braku właściwej reprezentacji, termin trzymiesięczny biegnie od dnia, w którym strona dowidziała się o orzeczeniu. Z akt sądowo- administracyjnych o sygn. II SA/Ol 163/13 wynika, że skarżący dowiedział się o zapadłym w sprawie wyroku najpóźniej w dniu 27 czerwca 2013 r., gdyż tego dnia wystosował do Sądu Rejonowego w M. pismo z wnioskiem o wyznaczenie adwokata z urzędu do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej, wskazując m.in. na wyrok tut. Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 163/13. Przedstawione okoliczności przekonują, że termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania sadowego rozpoczął swój bieg najpóźniej od dnia 27 czerwca 2013 r. i skutecznie skargę o wznowienie postępowania można było złożyć w terminie trzymiesięcznym licząc od tej daty. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić. O zwrocie kosztów pełnomocnikowi z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).