II SA/Ol 199/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2016r. wniosku K. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Orzeczeniem Nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji nr "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie wyznaczenia K. B. na niższe stanowisko służbowe. Skargę na powyższe orzeczenie wywiódł K. B.. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił ww. skargę jako wniesioną po upływie terminu przewidzianego do jej skutecznego złożenia. Pismem z dnia 24 lutego 2016r. K. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia rzeczonej skargi. We wniosku strona wskazała, że po otrzymaniu niekorzystnej dla niej decyzji była wzburzona emocjonalnie i stąd nie dostrzegła, że skargę należy wnieść za pośrednictwem organu. Wnioskodawca podkreślił, że od jakiegoś czasu żyje w ciągłym napięciu emocjonalnym. Zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację rodzinną oraz zawodową. W jego ocenie został on niesłusznie przeniesiony na niższe stanowisko służbowe. Decyzja ta jest dla niego krzywdząca i odbija się na materialnym bycie jego oraz jego najbliższych. Strona podniosła, że jego narzeczona spodziewa się dziecka, ciąża ta zaś jest zagrożona. Ta okoliczność również nie pozostaje bez wpływu na jego psychikę. Te wszystkie elementy sprawiły zaś, że wnioskodawca nie mógł skupić się na kwestiach proceduralnych. Nie stać go zaś na adwokata, który przypilnowałby odpowiednich terminów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (na mocy art. 87 § 1 i § 2 ustawy ppsa). Równocześnie ze złożeniem wniosku strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa ). Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2010 r. o sygn. akt II OZ 849/10, z dnia 2 października 2002 r. o sygn. akt V SA 793/02, publik. Monitor Prawniczy z 2002 r. Nr 23, poz. 1059). Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 20 maja 1998r., I S.A./Ka 1718/96, niepubl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002r., IISA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W sprawie należało więc dokonać oceny, czy skarżący uchybił terminowi bez własnej winy, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, którego można wymagać od każdej należycie dbającej o swoje interesy osoby. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby niezachowanie terminu, nastąpiło bez jego winy. Okoliczność, na którą powołuje się strona nie stanowi w ocenie Sądu przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Skarżący został prawidłowo pouczony w orzeczeniu nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", że obwiniony może zaskarżyć niniejsze orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zaskarżone orzeczenie zostało doręczone stronie w dniu 9 grudnia 2015 r. Termin do złożenia skargi upływał z dniem 8 stycznia 2016 r. Skarżący podkreśla we wniosku stan wzburzenia emocjonalnego w jakim się znajdował po otrzymaniu spornego orzeczenia. O ile jednak stres związany z zapoznaniem się z tym orzeczeniem był zrozumiały w czasie zaznajomienia się z nim, o tyle trudno uznać, że utrzymywał się on przez kolejne tygodnie, tak, że skarżący nie mógł zrozumieć jednoznacznego pouczenia co do trybu i czasu zaskarżenia spornego orzeczenia. Nie jest to w ocenie Sądu argument wiarygodny. Przede wszystkim zaś nie można go uznać za przesłankę przemawiającą za przywróceniem terminu do wniesienia skargi. Osoba przeciętnie dbająca o swoje interesy powinna uważnie czytać treść pouczeń jeśli chce skutecznie wnieść środek zaskarżenia od niesatysfakcjonującego ją rozstrzygnięcia. Błędne skierowanie skargi w przypadku wnioskodawcy świadczy niestety o jego zaniedbaniu. Jakkolwiek Sąd rozumie trudną sytuację rodzinną, zawodową i emocjonalną skarżącego to jednak nie może ona stanowić skutecznej przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Takiej przesłanki nie może stanowić również przeświadczenie strony o krzywdzącym charakterze spornego rozstrzygnięcia wydanego wobec niej. Reasumując, według Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności w niewystarczającym stopniu uprawdopodabniają brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.