II SA/Ol 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. R. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Ol 1330/12 w przedmiocie odszkodowania za działkę postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013r., sygn. akt II SA/Ol 1330/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. R. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]", którą organ I instancji ustalił na rzecz Z. R., W. G., S. Z., H. R. oraz Z. R. odszkodowanie w wysokości 28.638 zł za działki o łącznej powierzchni 645 m2, które przeszły z mocy prawa na własność gminy S., na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Wysokość odszkodowania ustalona została w oparciu o wycenę z dnia 5 kwietnia 2012r. wykonaną przez rzeczoznawcę majątkowego A. O. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że oceniając operat nie dopatrzył się naruszenia prawa i podzielił stanowisko organów administracji, że zastosowano właściwe podejście do wyceny nieruchomości, prawidłową metodę i technikę. Sąd stwierdził, że operat szacunkowy nie budzi wątpliwości, a przeprowadzona ocena sporządzona została w zgodzie z przepisami dotyczącymi wyceny nieruchomości. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, iż dokonał uzgodnień z Wójtem w porozumieniu z dnia 14.10.2002 r. co do warunków sprzedaży gminie działek, w tym działek objętych zaskarżoną decyzją, Sąd wskazał, że uzgodnienia te nie podlegają ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, która dotyczyła decyzji Wojewody z dnia "[...]" r. Sąd zauważył, że jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 czerwca 2006 r. sygn. akt X C 21/06, znajdującego się w aktach administracyjnych - sąd powszechny oddalił powództwo Z. R. o zobowiązanie gminy S. do wykupienia nieruchomości na potrzeby gminy oraz wywiązanie się z porozumienia z dnia 14 października 2002 r. Z. R. nie zaskarżył powyższego wyroku WSA w Olsztynie i stał się on prawomocny z dniem 18 marca 2013r. W dniu 3 stycznia 2014r. Z. R. złożył w tutejszym Sądzie wniosek o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Ol 1330/12, domagając się spowodowania powołania obiektywnego biegłego sądowego do wyceny działek, które przeszły z mocy prawa na gminę S., w oparciu o zwaloryzowane uzgodnienie z Wójtem z dnia 14 października 2002r., które jak zaznaczył, zostało uznane przez Sąd Rejonowy, wyrokiem sygn. X C 21/06 z dnia 19 czerwca 2006r., za wstępne porozumienie stron postępowania odszkodowawczego. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że zawarte z Wójtem uzgodnienie posiada moc prawną i powinno być wykorzystane do ustalenia odszkodowania. Wyjaśnił, że czuł się poszkodowany kwestionowanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wysłał skargę do Ministra Infrastruktury i Rozwoju na czynności szacowania wykonane przez rzeczoznawcę majątkowego A. O. W konsekwencji Minister decyzją z dnia 16 grudnia 2013r. orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy kary dyscyplinarnej upomnienia. Skarżący podał, że nie zna mankamentów, jakie stwierdziła Komisja Odpowiedzialności Zawodowej, badając operat, ale jest pewne, że operat ten nie może służyć do ostatecznego ustalenia i wypłaty odszkodowania, jakie nastąpiło. Dlatego konieczne jest wznowienie postępowania i powołanie następnego rzeczoznawcy sądowego. Skarżący wyjaśnił, że uzgodnił z wójtem, że wykupi działkę nr "[...]" i z działki "[...]" – 645 m2 w cenie 25 zł za m2 do 31 XII 2002r. Również przed Sądem Rejonowym Wójt zobowiązał się wykupić działkę nr "[...]" i sąd dał temu wiarę oddalając roszczenie. Wójt natomiast zamiast działkę tę wykupić, obciążył skarżącego podatkiem od nieruchomości, który płaci od 2010r. Skarżący zarzucił, że rzeczoznawca nie uwzględnił w wycenie w ogóle nakładów poczynionych od 1968r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że zastrzeżenia skarżącego w kwestii nieprawidłowego sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 5 kwietnia 2012 są bezpodstawne. Organ podniósł, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie bada, w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, operatu szacunkowego pod kątem, czy ustalona w nim wartość odzwierciedla lub nie rynkową wartość tej nieruchomości, ale bada czy przy sporządzeniu operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podkreślono, że z powołanej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju wynika, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie stwierdziła, żeby rzeczoznawca majątkowy swym postępowaniem naruszył ustawowe obowiązki zawarte w art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Komisji żaden z przedstawionych przez skarżącego zarzutów nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Komisja uznała, że wykonane przez rzeczoznawcę czynności szacowania nie były sprzeczne z przepisami prawa, standardami zawodowymi oraz zasadami etyki zawodowej. Natomiast Komisja wskazała na niewypełnienie przez rzeczoznawcę majątkowego obowiązku stałego doskonalenia kwalifikacji zawodowych. W związku z tym wystąpiono o zastosowanie wobec biegłego kary dyscyplinarnej – upomnienia. Wykonując wezwanie Sądu skarżący sprecyzował, że domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a., w związku z załączonym do skargi pismem Ministra Infrastruktury z 19 grudnia 2013r., które otrzymał w dniu 23 grudnia 2013r., informującym skarżącego o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia: p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania sądowego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania zostały określone w art. 271 – 274 p.p.s.a. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). W rezultacie skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu zarówno wtedy, gdy zostanie wniesiona z uchybieniem wskazanego terminu lub gdy nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jak i wtedy, gdy zostanie ustalone, że powołana w skardze ustawowa podstawa nie zachodzi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2006 r., I FSK 30/06 LEX nr 305389). Oznacza to, że na podstawie akt sprawy Sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2009r., sygn. akt I OSK 1471/09). W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a., skoro o przesłance , która w jego ocenie stanowi podstawę wznowienia, dowiedział się w grudniu 2013r. Skarżący w skardze wskazał również na ustawową przesłankę wznowienia wymienioną w art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis ten, co zaznaczyć należy, dotyczy tylko okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010r., sygn. akt II OZ 250/10, LEX nr 643648, sens sformułowania "późniejsze wykrycie" oznacza, że termin ten może odnosić się jedynie do takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które istniały już wcześniej. Środek dowodowy, który powstał lub miałby powstać dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu nie stanowi podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie natomiast skarżący opiera swoje żądanie na wyniku postępowania wszczętego po wydanym wyroku, nie znając w ogóle przyczyn wymierzenia rzeczoznawcy majątkowemu kary dyscyplinarnej i domaga się sporządzenia zupełnie nowego operatu w oparciu o uzgodnienie zawarte z Wójtem, które uważa za prawnie wiążące, pomimo, że w kwestionowanym wyroku Sąd wyraźnie wypowiedział się, że uzgodnienie to nie podlega ocenie w postępowaniu o ustalenie odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej za działki, które przeszły z mocy prawa na gminę. W rozpoznawanej sprawie podstawą wznowienia - w ocenie skarżącego - jest wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany rzecznikowi majątkowemu, który sporządził kwestionowany przez skarżącego operat ustalający szacunkową wartość nieruchomości. Zdaniem skarżącego, który nie poznał motywów wymierzenia tej kary, okoliczność ta oznacza, że sporządzony przez tego rzeczoznawcę majątkowego operat nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia wydanych decyzji. Stanowisko skarżącego jest błędne. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 16 grudnia 2013r., z której jednoznacznie wynika, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie potwierdziła zarzutów skierowanych przez skarżącego przeciwko sporządzonemu operatowi szacunkowemu. A. O.wymierzono dyscyplinarną karę upomnienia tylko z tego powodu, że nie udokumentował uczestnictwa w ani jednym szkoleniu w 2010r., podczas gdy obowiązkiem rzeczoznawcy majątkowego, na podstawie art. 175 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest uczestnictwo w 24 godzinach edukacyjnych doskonalenia zawodowego w roku kalendarzowym. Tym samym nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne ani środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania sądowego odrzucił.