II SA/Ol 2/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statutu sołectwa "[...]" postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statutu sołectwa "[...]". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 stycznia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o wyżej wskazanych konsekwencjach, nie zastosował się do wezwania Sądu. Wezwanie do usunięcia wskazanego wyżej braku zostało doręczone w dniu 11 stycznia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 25 akt sprawy). Zatem ostatnim dniem, w którym skarżący powinien wywiązać się z nałożonego obowiązku był dzień 18 stycznia 2017 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że pomimo upływu zakreślonego 7-dniowego terminu, skarżący nie udzielił odpowiedzi na wystosowane do niego wezwanie. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.