II SA/Ol 200/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W. D. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" uchylającą decyzję Wójta Gminy "[...]’ z dnia "[...]" i zobowiązującą W. D. do zwrotu należności otrzymanych przez S. D. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie od 1 października 2008r. do 30 września 2009r. w wysokości 2040 zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia spłaty. Skarga ta została przesłana za pośrednictwem poczty elektronicznej i nie została własnoręcznie podpisana przez skarżącego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II W Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 24 lutego 2014r. W. D. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 marca 2014r. W dniu 27 marca 2014r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący nadesłał podpisaną skargę, informując iż z powodu braku pieniędzy nadesłał skargę drogą elektroniczną. W związku z tym wniósł o przedłużenie zakreślonego terminu lub o jego przywrócenie ze wskazanego powodu. Podał, że brak podpisu nie uniemożliwia rozpoznanie skargi, a podpis ten mógł uzupełnić na rozprawie. W związku z tym skarżący został pouczony o treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wezwany do podania okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, a także zachowanie 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od daty ustania przeszkody. W piśmie przesłanym drogą elektroniczną i niepodpisanym przez skarżącego podał, że wysłał podpisaną skargę w ten sam dzień, kiedy otrzymał pieniądze od swojej matki oraz wyjaśnił, że jest osobą bezrobotną, bez dochodów i utrzymuje się z alimentów na syna, zasiłku rodzinnego, zasiłku MOPS oraz pomocy matki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) sąd na wniosek strony przywraca termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jeżeli uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008r., Sygn. akt II OZ 712/08, LEX 493641). Przy czym to strona winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżący - wnosząc o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi - powołał się na brak pieniędzy na przesyłkę, wskazując przy tym, że w jego ocenie brak podpisu nie uniemożliwia rozpoznania skargi. Należy zatem wyjaśnić skarżącemu, że błędne jest jego przekonanie, że niepodpisanie skargi nie uniemożliwia jej rozpoznania. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a pismo takie winno zawierać m.in. podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), zaś nieuzupełnienie braku formalnego skargi – w tym brak podpisu – skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zatem podpisanie skargi jest niezbędnym wymogiem do jej merytorycznego rozpoznania. Odnosząc się zaś do okoliczności wskazywanych przez skarżącego, to w ocenie Sądu nie uprawdopodobnił on, że uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło bez jego winy. Wskazany przez skarżącego brak środków pieniężnych na przesyłkę nie został przez stronę uprawdopodobniony. Należy bowiem wskazać, że koszty przesyłki stanowią niewielką kwotę. Przy czym nie można uznać, że skarżący nie posiada żadnych źródeł dochodu, skoro sam wskazał, że utrzymuje się z alimentów na syna, zasiłku rodzinnego, zasiłku z pomocy społecznej i pomocy matki. W tej sytuacji lakoniczne wyjaśnienie, że nadał przesyłkę w chwili otrzymania pieniędzy od matki nie uprawdopodabnia okoliczności, że uchybił terminowi bez własnej winy. Należy przy tym wskazać, że w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji, poprzedzającym wniesienie skargi do tut. Sądu, skarżący kilkakrotnie przesyłki takie w urzędzie pocztowym nadawał, ponosząc koszty przesyłek, a wnoszone pisma przesyłał w terminie. Ponadto wskazać należy, że wprawdzie sama przesyłka elektroniczna jest bezpłatna, lecz korzystanie z internetu łączy się z koniecznością uiszczania opłaty i to na ogół w wyższej kwocie niż jednorazowa przesyłka pocztowa. W tej sytuacji trudno uznać twierdzenia skarżącego za wiarygodne. Trudna sytuacja finansowa nie może stanowić okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu terminu, jeżeli faktycznie przyczyną braku zachowania terminu był brak staranności w prowadzeniu własnych spraw. W związku z tym nie została spełniona jedna z przesłanek niezbędnych do przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu, a mianowicie nie zostało uprawdopodobnione, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Z tego też względu na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.