II SA/Ol 210/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. W. i M. W. o sporządzenie uzasadnienia postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. odmawiającego uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11 w sprawie ze skargi Ł. W. oraz M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy postanawia odmówić sporządzenia uzasadnienia postanowienia. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 26 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na posiedzeniu jawnym, wydał postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 210/11, w sprawie ze skargi Ł. W. oraz M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Pismem z dnia 29 lipca 2011 r. skarżący wnieśli o uzasadnienie wydanego przez Sąd w dniu 26 lipca 2011 r. rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako:. p.p.s.a.), postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. Jak z kolei wynika z art. 194 § 1 wyżej wskazanej ustawy, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto również w przypadkach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, w punktach 1 – 10. Ani art. 194 p.p.s.a., ani żaden z innych przepisów znajdujących się w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zaskarżalności postanowienia o odmowie uzupełnienia wyroku. Analiza bowiem przepisów dotyczących rektyfikacji orzeczeń, czyli sprostowania, wykładni oraz uzupełnienia, tj. art. 156 – 159 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, iż na orzeczenie o odmowie uzupełnienia innego orzeczenia zażalenie nie służy (vide: postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. I OZ 973/10; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. II FSK 781/06; postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. I OZ 545/06). Niedopuszczalność przedmiotowego środka zaskarżenia potwierdza również doktryna (vide: B. Dauter i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Lex 2009, teza 12 do art. 157 p.p.s.a.). Postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku może być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na etapie ewentualnej skargi kasacyjnej (v.: postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. I OZ 973/10). W związku z powyższym postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku, jako niezaskarżalne, nie wymagało sporządzenia uzasadnienia. Z tych względów, na podstawie art. 163 § 1 oraz art. 141 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.