II SA/Ol 224/16

Dnia 10 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku z dnia 23 września 2014r., II SA/Ol 728/14 postanawia odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 września 2014 roku, sygn. akt II SA/Ol 728/14, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]", którym zwolniono T. B. ze służby w Policji z dniem 12 marca 2014r. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., w sprawie I OSK 3149/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji. T. B. pismem z dnia 15 grudnia 2015r. wywiódł m.in. skargę na niewykonanie przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku z dnia 23 września 2014r., II SA/Ol 728/14. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że rozkazem personalnym z dnia "[...]", Komendant Powiatowy Policji zwolnił skarżącego ze służby. Komendant Wojewódzkiego Policji utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 23 września 2014 roku, sygn. akt II SA/Ol 728/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarga kasacyjna organu została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. Skarżący pismem z dnia 18 listopada 2015 r. wezwał Komendantowi Powiatowej Policji do wykonania wyroku. Do chwili jednak złożenia przedmiotowej skargi organ nie przywrócił T. B. do służby, ani też nie wydał decyzji o odmowie jego przyjęcia na stanowisko równorzędne z chwilą zwolnienia. Skarżący uznał zatem, że organ nie wykonał prawomocnego orzeczenia sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Przepis ten – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) - stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2014 roku, sygn. akt II SA/Ol 728/14, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]". Sprawa ta jednak nie dotyczyła ani bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania, wyrok ten został wydany na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i wskazywał na błędy popełnione w postępowaniu dotyczącym zwolnienia skarżącego ze służby w policji. W związku z tym w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 154 § 1 p.p.s.a., gdyż sprawa o sygn. II SA/Ol 728/14 nie dotyczyła bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania i wyrok ten nie został wydany na podstawie art. 149 p.p.s.a. ( zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności ). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stwierdził, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.