II SA/Ol 232/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie, sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: - odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku J. K. odmówiło uzupełnienia własnej decyzji z dnia "[...]"grudnia 2004r. nr "[...]" uchylającej decyzję Starosty z dnia "[...]"sierpnia 2004r. Nr "[...]" o pozostawieniu bez rozpoznania podania o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż wnioskodawca wystąpił o uzupełnienie przedmiotowej decyzji co do rozstrzygnięcia poprzez ustosunkowanie się do pkt 2 i 3 jego odwołania, udzielenie mu bliższych informacji co do ustanowienia pełnomocnika, wyjaśnienie czy w języku prawniczym słowo "rozpoznany" jest synonimem słowa "rozpatrzony, a ponadto o wskazanie czy w związku z jego odwołaniem Kolegium nie jest zobowiązane do kontroli postępowania starosty pod kątem jego zgodności z przepisami prawa. W ocenie organu wniosek ten nie znajduje uzasadnienia. Wskazano, iż decyzja pierwszoinstancyjna orzekała jedynie o pozostawieniu podania o wyrażenie zgody na przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia bez rozpatrzenia, a w związku z tym Kolegium mogło zajmować się tylko tą sprawą. Nie mogło natomiast rozstrzygać w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych do zalesienia, gdyż postępowanie w tej sprawie trwa nadal. Podano, iż Kolegium nie odniosło się także do samej zasadności pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a jedynie co do jej formy prawnej. Wyjaśniono, iż słowo "rozpoznany" i "rozpatrzony" mogą być używane zamiennie, lecz kwestia ta nie ma znaczenia prawnego. Co do informacji dotyczących zasad ustanawiania pełnomocnika odesłano stronę do organu pierwszej instancji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr "[...]" (która jest przedmiotem odrębnego postępowania przed tut. Sądem -sygn. akt II SA/Ol 207/05) pełnomocniczka J. K. podniosła zarzuty także odnośnie wyżej wskazanego postanowienia, kwestionując fakt odmowy uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia oraz odmowy zbadania zgodności z prawem postępowania Starostwa. Precyzując skargę wskazała, iż dotyczy ona także przedmiotowego postanowienia Kolegium z dnia "[...]"lutego 2005r. (k. "[...]"). Podniosła także, iż w jej ocenie organ odwoławczy nie jest związany zakresem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz zakresem sprawy dotyczącej wniosku o zalesienie gruntów rolnych. Pismem z dnia 28 kwietnia 2005r. (k. "[...]") pełnomocniczka skarżącego cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wprawdzie w niniejszej sprawie skarżący cofnął skargę, jednakże w ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy rozpatrzeć kwestię dopuszczalności skargi. Wskazać należy, iż zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednakże kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm). W przypadku postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym skargę można wnieść tylko na takie postanowienia, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, wydane w trybie art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest to zatem postanowienie na które służy zażalenie, ani też postanowienie kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak bowiem zauważył Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2000r. (Sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA z 2002r. Nr l póz. 23) orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub odmowie jej uzupełniania (art. 111 Kpa) (...) nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. Zatem zgłoszenie żądania uzupełnia decyzji ma ten skutek, iż przesuwa początek liczenia terminu do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia). W związku z powyższym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Dodatkowo należy wskazać, iż gdyby nawet przedmiotowa skarga była dopuszczalna to i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie uiścił wpisu, składając jednocześnie oświadczenie o jej cofnięciu. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm) orzeczono jak w sentencji postanowienia.