II SA/Ol 238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła, że w konsekwencji stwierdzenia nieważności ustalonych warunków zabudowy, w dniu 17 marca br. Wojewoda wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę czterech siłowni wiatrowych. W celu zapobieżenia powstaniu szkody znacznej wartości konieczne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego orzeczenia w sprawie wniosku Spółki o jej uchylenie. Argumentowała, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwi realizację całego przedsięwzięcia, które stanie się nierentowne i Spółka poniesie szkodę w wysokości ok. 6 mln PLN, ponieważ zostanie wykluczona z systemu wsparcia. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ustawy) Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy. Decyzja w tym przedmiocie, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy ma charakter wyłącznie deklaratywny i nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu pomimo, że może ona wywoływać określone następstwa prawne. W postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 1376/14 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał w podobnym stanie faktycznym, uwzględniając, że wykonanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy spowoduje konieczność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę udzielonego w oparciu o powyższą decyzję. Zgodzić należy się z NSA, że samo wszczęcie takiego postępowania nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana przez stronę skarżącą argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania (utrata dofinansowania, nierentowność przedsięwzięcia z powodu uniemożliwienia dokończenia inwestycji), sprowadza się w swej istocie do skutków, jakie może wywołać uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, które może nastąpić w efekcie przeprowadzenia postępowania nieważnościowego w zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przywołane przez Spółkę okoliczności dotyczą zatem odrębnego postępowania tj. pozwolenia na budowę, nie zaś sprawy warunków zabudowy terenu, będącej przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie. Dopiero w tym kolejnym postępowaniu strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej, czy to na etapie postępowania przed organem administracji, czy też na etapie po złożeniu skargi na ostateczną decyzję administracyjną, według przesłanek przewidzianych przez stosowne przepisy procesowe, w tym również z art. 61 § 3 p.p.s.a.