II SA/Ol 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości na skutek wniosku S. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. W dniu 10 marca 2014r. do tutejszego Sądu została przekazana przez organ skarga D. Ż. i S. Ż., w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że dalsze kroki podjęte bez podstawy prawnej w tej sprawie mogą przyczynić się do nieodwracalnych zmian zarówno w środowisku, jak i majątku skarżących. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 239/14, tutejszy Sąd odrzucił skargę D. Ż. Wobec tego, przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zgłoszony przez S. Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie zaś do art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powołanych przesłanek uprawniająca do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem jedynie zezwolenie na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w celu wykonania prac, których zakres został określony w innej decyzji. Nie sposób zatem przyjąć, że samo zajęcie części nieruchomości, które będzie miało przecież charakter czasowy, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istnienia okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków, nie wykazał także skarżący. Co prawda Sąd mógłby udzielić tymczasowej ochrony nawet wtedy, gdy strona nie udowodni, że niebezpieczeństwo takie zachodzi, jednak nie oznacza to, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014r., sygn. akt I FZ 74/14). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera należytego uzasadnienia, a jedynie gołosłowne i lakoniczne stwierdzenie, że "dalsze kroki podjęte bez podstawy prawnej w tej sprawie mogą przyczynić się do nieodwracalnych zmian zarówno w środowisku, jak i majątku skarżących". Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.