II SA/Ol 239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2014r. sprawy ze skargi Sz.Ż. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z "[...]" Starosta O., powołując art. 124 ust. 1a w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej jako u.g.n.), udzielił Spółce A (dalej zwanej Spółką) zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w obrębie W., gmina W., składającej się z działki nr "[...]", stanowiącej własność S. Ż. i D. Ż. (dalej zwanych skarżącymi), w celu założenia i przeprowadzenia przez tą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Ełk - Granica RP, zgodnie z własną decyzją z dnia "[...]". Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano, że wnioskiem z dnia "[...]" Spółka zwróciła się do organu o wydanie decyzji w trybie art. 124 u.g.n. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z powyższej działki w związku z realizacją wskazanej inwestycji, polegającego na wybudowaniu 1 stanowiska słupa, podwieszeniu napowietrznych przewodów linii na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, a także na funkcjonowaniu linii po wybudowaniu na części nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 2x35m. Wniosek obejmował również żądanie nadania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na wyjątkowo ważny interes strony związany z realizacją inwestycji celu publicznego. Zażądano ponadto wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia "[...]" ograniczył sposób korzystania ze wskazanej wyżej nieruchomości zgodnie z wnioskiem Spółki. Oceniając natomiast żądanie Spółki dotyczące wydania decyzji w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości podniósł, że za wydaniem wnioskowanej decyzji przemawia społeczny i wyjątkowo ważny interes Spółki, w tym interes gospodarczy. Zauważył, że projekt dotyczący budowy linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - Granica RP jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n. oraz ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jest współfinansowany z funduszy Unii Europejskiej. Podał, że inwestycja winna zostać zrealizowana do końca 2015r., przy czym roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015r. Podniósł, że jednym z warunków rozliczenia przez wnioskodawcę dofinansowania ze środków unijnych jest terminowe zrealizowanie całości projektu, gdyż w razie przekroczenia końcowego terminu realizacji projektu może on zostać zobowiązany do zwrotu części lub całości kwoty dofinansowania. Wywiódł, że budowa przedmiotowej linii elektroenergetycznej ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego wschodniego rejonu Unii Europejskiej, a ponadto ma status projektu priorytetowego o istotnym znaczeniu dla Unii Europejskiej. Wskazał, że wybudowanie i eksploatacja linii spowoduje poprawę niezawodności i sprawności operacyjnej funkcjonowania krajowego systemu elektroenergetycznego oraz poprawę niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa warmińsko-mazurskiego. Uznał, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących jest niezbędne, gdyż w przeciwnym wypadku Spółka mogłaby nie uzyskać dostępu do niej, a tym samym nie miałaby możliwości przeprowadzenia przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Podał, że Spółka - z uwagi na termin realizacji przedmiotowej inwestycji oraz zaangażowane w nią wielomilionowe środki unijne – jest zobowiązany do podjęcia niezwłocznych działań w celu uzyskania prawa do gruntu, co należało uznać za stan nagłej konieczności. Ocenił, że w przypadku nie uzyskania stosownej decyzji opóźni się uzyskanie pozwolenia na budowę, a tym samym termin zakończenia inwestycji. Uznał, że skoro zakończenie przedmiotowej inwestycji uzależnione jest przede wszystkim od środków unijnych, to ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowią warunek powodzenia inwestycji. Skonstatował, że wydanie decyzji było także uzasadnione ważnym interesem gospodarczym, gdyż pozyskane na ten cel środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego należą do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili organowi I instancji naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n., poprzez wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości mimo wcześniejszego nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z tej części nieruchomości. Z tych też powodów wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. uzależnione zostało od spełnienia przesłanek: złożenia wniosku przez podmiot, który ma realizować cel publiczny; wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i wystąpienie jednego z przypadków, o których mowa w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest: konieczności ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, innego interesu społecznego, wyjątkowo ważnego interesu strony lub ważnego interesu gospodarczego. Podano, że decyzją z dnia "[...]" Starosta O. ograniczył w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. sposób korzystania z działki skarżących w opisany w tej decyzji sposób i nadał w pkt 5 tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes strony. Dodano, że po rozpatrzeniu odwołania skarżących od tej decyzji Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy pkt 1-4 decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i jednocześnie uchylił pkt 5 tej decyzji wskazując na regulację art. 124 ust. 1a u.g.n. Oceniono, że w tej sytuacji istnieje w obrocie prawnym decyzja wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a Spółka we wniosku o wszczęcie postępowania wskazała, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości z nadaniem temu zezwoleniu rygoru natychmiastowej nieruchomości związane jest z realizowanym przedsięwzięciem celu publicznego i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów u.g.n., a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Uwzględniając zaś charakterystykę tej inwestycji uznano, że za wydaniem zaskarżonej decyzji przez organ I instancji przemawiał zarówno interes społeczny, jakim jest poprawa niezawodności i sprawności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz poprawa niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa warmińsko-mazurskiego, jak również ważny interes strony i uzasadniony ważny interes gospodarczy kraju, wynikający z pozyskania i wydatkowania środków unijnych. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucili organom administracji publicznej naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez uwzględnienia interesu obywateli w tym interesu skarżących; - art. 108 k.p.a., poprzez uznanie, że wystąpił ważny interes gospodarczy po stronie Spółki, podczas gdy najważniejszą przesłanką tego przepisu jest ochrona zdrowia lub życia ludzkiego; - art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności uznanie, że działka skarżących jest niezbędna do zrealizowania inwestycji w trybie pilnym przed uzyskaniem prawa do niej w drodze porozumienia lub wyroku sądu; - art. 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a., poprzez brak prawidłowego i wyczerpującego rozstrzygnięcia całego materiału dowodowego w tym niepełne uzasadnienie decyzji pomijające odniesienie się do zarzutów skarżących dotyczących planowanej inwestycji, jak również zaniechanie zbadania, czy Spółka przeprowadziła negocjacje umożliwiające zawarcie porozumienia; - art. 305¹ i art. 305² k.c., poprzez nieuwzględnienie faktu, że na działce skarżących nie została ustanowiona służebność przesyłu na rzecz Spółki, ani nie wypłacono wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości i nie dokonano odkupienia jej części; - art. 124 ust. 5 u.g.n., poprzez nie poinformowanie skarżących, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, to stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którym, przysługuje im roszczenie o wykup tej nieruchomości lub odszkodowanie za szkody i utratę na wartości; - art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa własności i prawa do słusznego wynagrodzenia za korzystanie z cudzej nieruchomości i bez zobowiązania inwestora – pod tytułem darmym wydawanie prawa do dysponowania nieruchomością prywatną, podczas gdy takie działanie zostało zanegowane przez Unię Europejską na Litwie. Z tych też powodów skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, nakazanie przeprowadzenia stosownych czynności dowodowych oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że decyzja Wojewody z dnia "[...]" ograniczająca sposób korzystania z części nieruchomości skarżącej, wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wyjaśniono także, że w propozycjach wynagrodzenia za ustanowienie służebności podawano stawki znacznie zaniżone i wyliczone w sposób sprzeczny z przeznaczeniem tej części działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oceniono, że takie podejście doprowadziło do wywołania sytuacji, jaka była niezbędna do uzyskania zamiennie i nieodpłatnie prawa do korzystania z nieruchomości skarżących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje W pierwszej kolejności zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Ol 239/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę D. Ż., a orzeczenie to jest prawomocne. Wobec tego, rozpoznaniu Sądu podlegała tylko skarga S. Ż., której nie można uznać za zasadną. Stosownie bowiem do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w obrębie W., gmina W., składającej się z działki nr "[...]", stanowiącej własność D. i S. Ż., w celu założenia i przeprowadzenia przez tą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji Ełk - Granica RP, zgodnie z decyzją Starosty O. z dnia "[...]". Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił bowiem art. 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z treści powołanego przepisu wynika, na co słusznie zwrócono uwagę także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od łącznego spełnienia trzech przesłanek, to jest: 1) złożenia wniosku przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny; 2) wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz 3) wystąpienia uzasadnionego ważnego interesu gospodarczego lub jednego z przypadków, o których mowa w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest: konieczności ochrony zdrowia lub życia ludzkiego albo zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też innego interesu społecznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony. W ocenie Sądu, organy prawidłowo oceniły, że w kontrolowanej sprawie wystąpiły wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości wystąpiła bowiem Spółka, która będzie realizowała inwestycję celu publicznego. Do tego rodzaju inwestycji, zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), należy bowiem zaliczyć także budowę linii elektroenergetycznej. Ponadto, niesporne jest, że decyzją z dnia "[...]" Starosta O. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości skarżących przez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV relacji Ełk - Granica RP. Wskazano przy tym, że ograniczenie sposobu korzystania nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu: wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano - montażowych związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk granica RP oraz wykonania czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Zobowiązano również wnioskodawcę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu linii, a w przypadku gdyby było to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty - do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. Ponadto organ I instancji w pkt 5 nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja organu I instancji została następnie utrzymana w mocy w części dotyczącej pkt 1- 4 i uchylona w części dotyczącej pkt 5 przez Wojewodę decyzją z dnia "[...]". Wprawdzie decyzja organu odwoławczego wydana w tej sprawie została zaskarżona do tutejszego Sądu, jednak wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014r. (Sygn. akt II SA/Ol 155/14) skarga ta została oddalona. W związku z tym w obrocie prawnym nadal pozostaje ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy zasadnie organy obu instancji uznały, że za zezwoleniem na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. przemawia interes społeczny polegający na poprawie niezawodności i sprawności funkcjonowania systemu elektroenergetycznego oraz poprawie niezawodności zasilania w energię elektryczną m.in. województwa warmińsko – mazurskiego, a także ważny interes Spółki i uzasadniony ważny interes gospodarczy kraju, wynikający z pozyskania i wydatkowania środków unijnych. Jak wynika bowiem z wniosku Spółki, przedmiotowa inwestycja zwiększy pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju, umożliwiając wymianę transgraniczną energii elektrycznej z sąsiednimi krajami w ramach Unii Europejskiej. Budowa tej linii elektroenergetycznej wchodzi w zakres realizowanego programu rozbudowy sieci przesyłowej w Polsce pod nazwą "Połączenie Polska - Litwa". Ponadto projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii przez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Z tego względu Unia Europejska nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Linia energetyczna połączenie Polska - Litwa (Ełk p- Alytus), znalazła się na liście projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej w zakresie rozbudowy połączeń elektroenergetycznych między Państwami Członkowskimi. Zadaniem Projektu jest stworzenie w Krajowym Systemie Przesyłowym połączenia z systemem przesyłowym Litwy wraz z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci przesyłowej w obszarze północno-wschodniej Polski dla zapewnienia poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Rozbudowa sieci przesyłowej w północno-wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjną. Istotne w sprawie jest, że projekt jest współfinansowany z Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko Priorytet X "Bezpieczeństwo energetyczne w tym dywersyfikacja źródeł energii", Działanie 10.1 "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego". Projekt budowy połączenia elektroenergetycznego z Litwą został podzielony na dwa etapy: pierwszy realizowany będzie w perspektywie finansowania 2007-2013, a jego realizacja zakończy się nie później niż w 2015r. Oznacza to, że niezrealizowanie inwestycji w tym terminie spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych, co może grozić zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. W świetle powyższych argumentów za nieuprawnione uznać należy zarzuty sformułowane w skardze, a dotyczące naruszenia przez organy administracji publicznej: art. 124 ust. 1 u.g.n., art. 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a., art. 305¹ i art. 305² k.c. oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w niniejszej sprawie nie było potrzeby gromadzenia materiału dowodowego co do prawidłowości przebiegu negocjacji pomiędzy Spółką a skarżącymi, czy też kwestii ustanowienia służebności przesyłu lub wypłaty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, jak również niezbędności działki do zrealizowania inwestycji, gdyż okoliczności te stanowiły przedmiot postępowania w sprawie dotyczącej wydania - na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. - decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżących. Okoliczności te, w świetle art. 124 ust. 1a u.g.n., nie stanowią natomiast przesłanek koniecznych do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Nie zachodziła także konieczność prowadzenia czynności dowodowych na potwierdzenie okoliczności, że budowa linii elektroenergetycznej zaliczana jest do inwestycji celu publicznego, skoro jak już podano, taka kwalifikacja tej inwestycji wynika wprost z art. 6 pkt 2 u.g.n. oraz art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie sposób także podzielić poglądu skarżącego, że najważniejszą przesłanką z art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego jest ochrona zdrowia lub życia ludzkiego. Z treści tego przepisu wynika, że każda z wymienionych w nim przesłanek może samodzielnie uzasadniać nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a w warunkach niniejszej sprawy uzasadniać wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania bez uwzględnienia interesu obywateli w tym interesu skarżących. Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że wydawane w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. zezwolenie ma charakter związany, co oznacza, że po spełnieniu przesłanek wymienionych w tym przepisie organ musi udzielić wnioskodawcy takiego zezwolenia i w tym zakresie pozbawiony jest jakiejkolwiek uznaniowości. Poza tym, jak już zostało dowiedzione, realizacja planowanej inwestycji leży przede wszystkim w interesie społecznym. W takim zaś ujęciu, ochrona własności prywatnej nie jest bezwzględna. Interes jednostki musi bowiem ustąpić pierwszeństwa interesowi społecznemu w zgodzie z którym pozostaje zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego regionu. Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia przez organy art. 124 ust. 5 u.g.n., poprzez nie poinformowanie skarżących, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, to stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którym, przysługuje im roszczenie o wykup tej nieruchomości lub odszkodowanie za szkody i utratę na wartości. Pouczenie tej treści zawarte zostało bowiem w pkt 4 decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.