II SA/Ol 244/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H P na uchwałę Sejmiku Województwa W z dnia "[...]"r. nr "[...]" w sprawie "Podziału województwa W na obwody Łowieckie" postanawia: odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia 1. Sejmik Województwa W w dniu "[...]"r., na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie (tj. Dz.U. z 2005r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.) dalej jako: pr.ł., podjął uchwałę nr "[...]" w sprawie "Podziału województwa W na obwody łowieckie". 2. Pismem z dnia "[...]"r. H P wezwała Sejmik Województwa W do usunięcia naruszenia prawa podjętą uchwałą z uwagi na jej interes prawny, który został naruszony postanowieniami uchwały. 3. W dniu "[...]"r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) H P złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. uchwałę Sejmiku Województwa W z dnia "[...]"r., nr "[...]". Wniosła o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części dotyczącej obwodu łowieckiego nr "[...]" określonego w załączniku do uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśniła, że uchwałę zaskarża na podstawie art. 50, art. art. 53 § 2a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazała, że na podstawie ww. aktu dokonano podziału województwa na obwody łowieckie, przy czym obwód nr "[...]" administrowany jest przez Koło Łowieckie "S" G. Na terenie tego obwodu, w miejscowości O gm. B znajduje się jej działka leśna/rolna dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr "[...]" której jest właścicielem. Podkreśliła, że skarżony akt wydany został na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo łowieckie i utracił moc w dniu 22 stycznia 2016r., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt P 19/13. W wyroku tym orzeczono o niezgodności art. 27 ust. 1 pr. ł. z art. 64 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegającej na upoważnieniu do objęcia reżimem obwodu łowieckiego nieruchomości bez zapewnienia jej właścicielowi odpowiednich środków ochrony praw w sytuacji sprzeciwu wobec wykorzystywania należącej do niego nieruchomości na cele związane z organizacją i prowadzeniem polowań na zwierzęta. Przywołała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano na konieczność eliminowania z obrotu prawnego wydanych przed ogłoszeniem wyroku Trybunału rozstrzygnięć opartych na podstawie przepisów, których niekonstytucyjność stwierdził Trybunał oraz wydanych w przedmiocie zastosowania tych przepisów wyroków sądowych, względnie użycia innych środków procesowych w celu sanacji stanu niekonstytucyjności, w obszarze stosowania prawa i jego kontroli (wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007r. sygn. I OSK 1075/06). 3. W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Marszałka Województwa W wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że art. 27 ust. 1 pr.ł. będący podstawą prawną podjęcia kwestionowanej uchwały, utracił moc na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2014r. Niemniej jednak utrata mocy tego przepisu nastąpiła dopiero z dniem 22 stycznia 2016r. A zatem w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały regulacja ta była normą obowiązującą. Natomiast zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Pozwala to na przyjęcie stanowiska, iż uchwała będąca aktem prawa miejscowego, która w dacie jej podjęcia nie była dotknięta wadami powodującymi jej nieważność, nie może stać się nieważna z powodu późniejszej zmiany regulacji prawnych. Według stanu prawnego i faktycznego w dacie podjęcia kwestionowanej uchwały istniała podstawa prawna do jej przyjęcia w brzmieniu wydanym przez Sejmik Województwa W, zaś podjęcie tej uchwały poprzedzone zostało uzyskaniem wymaganych opinii i uzgodnień. Nie można zatem uznać, iż uchwała ta stała się nieważna z powodu późniejszej zmiany stanu prawnego na skutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt P 19/13. 4. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 6 kwietnia 2018r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie "[...]" zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm), w terminie 7 dni od doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu "[...]"r. - zwrotne potwierdzenie odbioru przez adresata ( karta 15 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga jak każde pismo procesowe, aby mogła być skutecznie wniesiona musi odpowiadać wymogom formalnym, między innymi musi zawierać odpowiednią ilość odpisów, celem doręczenia ich pozostałym stronom postępowania, musi również zostać należycie opłacona. Braki formalne podlegają uzupełnieniu w trybie i w terminie wskazanym przez Sąd. Skarga wniesiona przez H P podlega odrzuceniu z powodu braku uiszczenia wpisu od skargi. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W myśl art. 220 § 3 ww. ustawy podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie "[...]" zł Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu "[...]"r., zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu "[...]"r., stosownie do treści art. 83 § 1 ustawy p.p.s.a. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. Resumując podstawą do odrzucenia skargi z uwagi na brak uiszczenia wpisu od skargi był art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a.