II SA/Ol 246/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia "[...]" w sprawie uznania M. K. (dalej jako: skarżący) za osobę bezrobotną z dniem 22 listopada 2018r. i odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 14 stycznia 2019r. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę, która postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 marca 2019r., w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 111/19, została odrzucona z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 marca 2015r. i w ustawowym terminie skarżący wniósł na nie zażalenie. Natomiast w dniu 15 marca 2019r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł kolejną skargę na powołaną wyżej decyzję Wojewody wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W związku z tym postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2019r. (sygn. akt II SA/Ol 246/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 111/19). Postanowieniem z dnia 31 maja 2019r. (sygn. akt I OZ 453/19) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że nie ulega wątpliwości, że skarga na przedmiotową decyzję Wojewody została poddana ocenie sądu administracyjnego w postępowaniu o sygn. akt II SA/Ol 111/19, a w wyniku wniesionego zażalenia w tej sprawie na postanowienie o odrzuceniu skargi postępowanie pozostawało w toku, a więc kolejna skarga na w/w decyzję nie jest w sposób oczywisty dopuszczalna. Podano, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, ale tym innym postępowaniem, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie jest postępowanie w tej samej sprawie. Wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w realiach niniejszej sprawy nie miał podstaw do przyjęcia do rozpoznania i oceny ponownej skargi na decyzję Wojewody wniesionej przez skarżącego. Niezależnie od tego, że w postępowaniu o sygn. akt II SA/Ol 111/19 nie doszło do merytorycznej oceny skargi, nie było możliwe ponowne wniesienie skargi, skoro postępowanie, którego przedmiotem jest sprawa ze skargi na decyzję Wojewody pozostawało w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Ponadto zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z mocy zaś art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Należy zatem podnieść, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 maja 2019r. uchylającym postanowienie tut. Sądu o zawieszeniu postępowania wyraźnie stwierdził, że wniesienie kolejnej skargi w sytuacji, gdy pozostawała w toku poprzednia sprawa wszczęta na skutek skargi wniesionej w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 111/19 było niedopuszczalne. Przy czym należy zauważyć, że postanowienie NSA zostało wydane już po zakończeniu postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 111/19, w którym postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019r. (sygn. akt I OZ 361/19) oddalono zażalenie. Zatem po wydaniu postanowienia NSA z dnia 31 maja 2019r. nie nastąpiła żadna zmian stanu prawnego lub faktycznego, która uprawniałaby sąd I instancji od odstąpienia od wykładni przepisów prawa dokonanej przez NSA. W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.