II SA/Ol 248/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]"r., Nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. B. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody (dalej jako Wojewoda) z dnia "[...]", znak: "[...]", który - powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]", znak: "[...]" (dalej jako Starosta, organ I instancji) odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia J. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę garażu, rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]" – uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty z dnia "[...]" i orzekł o uchyleniu decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia J. B. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowie garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę, na rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]", gm. "[...]". Decyzja zapadła na tle poniższego stanu faktycznego i prawnego. Decyzją Nr "[...]" Starosta, po rozpatrzeniu wniosku J. K. – pełnomocnika J. B., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowę garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]". Powyższa decyzja – jak wynika z adnotacji organu I instancji – stała się ostateczna w dniu 9 lipca 2014 r. W dniu 26 marca 2015 r. do Starosty wpłynął wniosek S. S., właściciela działki nr "[...]", w przedmiocie przywrócenia go, jako strony w sprawie zakończonej w/w decyzją Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia J. B. pozwolenia na budowę rzeczonych obiektów budowlanych. Podał, że powyższa rozbudowa odbywa się z naruszeniem przepisów prawa, jako, że budynek mieszkalny na działce nr "[...]" jest usytuowany w odległości 3,29 m od granicy z działką nr "[...]" - na której posadowiony jest stanowiący jego własność budynek mieszkalny – i zgodnie z przepisami nie może posiadać od strony granicy z działką nr "[...]" otworów okiennych i drzwiowych, a mimo to inwestor wybudował otwór okienny w kształcie trójkąta o wymiarach ok. 3 m x 1,5 m. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2015 r. oświadczył, że o wydaniu przez Starostę decyzji z dnia "[...]" dowiedział się od małżonki w dniu 25 marca 2015 r., która w tymże dniu osobiście zapoznała się z rzeczoną decyzją w Starostwie Powiatowym w "[...]". Wobec powyższego Starosta postanowieniem z dnia "[...]" wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie zakończone własną decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. B. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę garażu i rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]". Następnie decyzją z dnia "[...]", na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., Starosta odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia "[...]’. Uzasadniając podał, że element na ścianie zewnętrznej widoczny na rysunku nr A-4 " Rzut poddasza " oraz na rysunku A-12 " Elewacja południowa " nie jest otworem okiennym, lecz stanowi przeziernie (przepuszczające światło) nie otwierane wypełnienie ściany. Ponadto zaprojektowana ściana posiada na powierzchni większej niż 65 % klasę odporności ogniowej (E), jest ścianą nierozprzestrzeniająca ognia, a budynek posiada pokrycie z dachówki nierozprzestrzeniającej ognia. Zatem, w ocenie organu I Instancji, projektowana ściana spełnia wymogi § 12 i § 271 ust. 1 i 9, § 272 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako warunki techniczne) oraz będzie się znajdowała w odległości nie mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką nr "[...]". Konkludując Starosta stwierdził, że S. S. nie posiada interesu prawnego we wznowionym postępowaniu, gdyż jego działka nr "[...]" nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji na działce nr "[...]" w "[...]" i w konsekwencji nie doznaje on ograniczeń w jej zagospodarowaniu. W odwołaniu S. S. stwierdził, że rysunek projektu A-4 " Rzut poddasza" oraz rysunek A-12 "elewacja południowa" poświadczają, że w nadbudowanej części budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zaprojektowano okno trójkątne podzielone ramami na 5 części., a zatem nie ma informacji o żadnym przeziernym wypełnieniu ściany. W konsekwencji, zgodnie z § 12 ust. 1 warunków technicznych, ściana z otworem okiennym powinna być usytuowana w odległości nie mniejszej niż 4,0 m od granicy sąsiedniej działki, a w przedmiotowym przypadku odległość ta nie jest zachowana. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję Starosty z dnia "[...]" i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uznał, że działka nr "[...]", granicząca od północy z działką nr "[...]’ w "[...]" znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a skoro tak, to jej współwłaścicielowi S. S. przysługuje status strony tegoż postępowania. W postępowaniu J. K., pełnomocnik J. B., przy piśmie z dnia 24 września 2015 r. przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z dnia "[...]" Starosta, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. i art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdził, że jego własna decyzja Nr "[...]" z dnia "[...]" zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielająca J. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowie garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę, na rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]", gm. "[...]" została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia. Naruszenie prawa – w ocenie Starosty – polegało na nieuznaniu współwłaściciela działki nr "[...]", obręb "[...]" za stronę postępowania zakończonego decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]". Jednocześnie Starosta powołując się na art. 146 § 2 k.p.a. odmówił uchylenia badanej we wznowionym postępowaniu w/w decyzji uznając, że wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W odwołaniu S. S. podtrzymał argumentację z wcześniejszego odwołania dodając, że ściana, która ma otwory zabudowane luksferami, bloczkami szklanymi lub podobnym materiałem budowlanym może spełniać parametry ściany pełnej, a ściana posiadając otwory wypełnione szybami, taflami szklanymi powyższych parametrów nie spełnia. Dodał, że obecnie powyższe okno jest wypełnione mlecznobiałymi szybami. Skarżoną decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty z dnia "[...]" i orzekł o uchyleniu decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia J. B. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowie garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę, na rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w ‘[..]". Podał, że przywołana decyzja Starosty została wydana z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, tj. w nadbudowywanej ścianie usytuowanej w odległości 3,29 m zwróconej w stronę działki sąsiedniej nr "[...]", zaprojektowano otwór okienny w kształcie trójkąta o podstawie 3,80 m, wypełniony szkłem. Wojewoda dodał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest argument inwestora, że nie jest to otwór okienny, lecz "przepuszczające światło nieotwierane wypełnienie otworu w ścianie", gdyż w języku potocznym za otwór okienny uznaje się otwór w ścianie budynku umożliwiający dostęp światła dziennego do wnętrza budynku, jak również widok z zewnętrz.. W konsekwencji nie podzielił stanowiska Starosty, że z uwagi na nieotwieralność okna nie można uznać, że jest to otwór okienny w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, w związku z czym usytuowanie go w odległości 3,29 m od granicy z działką nr "[...]" uznał za zgodne z powyższym przepisem. Stwierdził, że otwory w ścianie budynku wypełnione przezroczystymi przegrodami zapewniającymi dostęp światła dziennego oraz widok pełnią niewątpliwie taką samą funkcję, jak okna, czy też otwory okienne i że w rezultacie brak otwieralności takich okien nie może mieć znaczenia dla oceny ich charakteru na gruncie § 12 warunków technicznych. Prezentowaną wykładnię potwierdzają, w ocenie Wojewody, także § 38, § 106 ust. 3 pkt 2 czy § 147 ust. 2 warunków technicznych, które wskazują na istnienie okiem otwieralnych, jak i nieotwieranych. W rezultacie zaprojektowana zabudowa (w zakresie nadbudowy w części projektowanego okna od strony z działką nr ‘[...]", jak można domniemać) nie odpowiada wymogom technicznym warunków zabudowy. Ponadto organ dodał, że decyzja Starosty narusza także warunki techniczne w zakresie usytuowania na działce nr ‘[...]" budynku garażowego o wysokości powyżej 3,0 m w odległości od 1,90 m do 2,10 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ‘[...]" uwzględniając fakt, że szerokość frontu działki przekracza 16,0 m. Konkludując organ uznał, że decyzja Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" narusza § 12 warunków technicznych oraz art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2013, poz. 1409 j.t. – dalej jako p.b.). W skardze J. B. – reprezentowany przez adwokata – rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: : 1/ prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności błędną wykładnię pojęcia "otwór okienny", 2/ prawa procesowego, tj. art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie, które przepisy warunków technicznych i w jaki sposób zostały naruszone w zakresie usytuowania na działce nr "[...]" budynku garażowego o wysokości powyżej 3,0 m w odległości od 1,90 m do 2,10 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, tj. działką nr "[...]" uwzględniając fakt, że szerokość frontu działki przekracza 16,0 m. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz m. in. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. zdjęcia przedmiotowego elementu budowlanego- nieotwieralnego wypełnienia. Powołując się na § 232 ust. 6 warunków technicznych wskazujący, że w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nieprzekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa, niż wskazana w tabeli, uznał, że możliwe jest częściowe zastosowanie materiału lub wypełnienia przepuszczające światło, które nie jest oknem. Reasumując podał, że istnieją nieotwieralne, przepuszczając światło wypełnienia otworów w ścianach, niebędące oknami i otworami okiennymi. Dlatego też niedopuszczalne jest utożsamianie zwrotów "otwór okienny ", " okno " i " nieotwieralne przezroczyste wypełnienie otworu w ścianie ". Potwierdzeniem powyższej tezy jest także § 329 ust. 4 warunków technicznych, który posługuje się zwrotem " okna " oraz " inne przegrody przeszklone i przezroczyste ". Zatem powyższych pojęć nie można utożsamiać, skoro zamiarem inwestora jest zaprojektowanie w planowanej ścianie zewnętrznej zlokalizowanej w odległości 3,29 m od granicy z działką nr "[...]" i w odległości 7,62 m od ściany jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" nieotwieranej powierzchni przeszklonej, o której mowa w § 232 ust. 6 warunków technicznych, a nie okna, którego obecność w tej ścianie istotnie byłaby niezgodna z warunkami technicznymi. Cechami szczególnymi w tym przypadku jest brak możliwości otwierania i brak przeźroczystości, a co za tym idzie brak widoku (szkło użyte w przegrodzie, analogicznie jak luksfer, jest szkłem matowym przepuszczającym światło w sposób ograniczony, nie jest przezroczyste, jest wypełnione mlecznym szkłem). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie tylko zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Analizując przedmiotową sprawę, według powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, choć z innej przyczyny, niż w niej podniesione. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia przez Wojewodę stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z jego treścią k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty albo umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zatem, decyzja wydana w oparciu o komentowany przepis jest decyzją merytoryczno-reformatoryjną (zob. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne, 2004, s. 281 w: Lex komentarz do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny: 2015.07.20). Określenie to nie jest jednak ścisłe, bowiem orzeczenie reformatoryjne jest orzeczeniem co do istoty sprawy, a zatem orzeczeniem merytorycznym. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna). Kodeks nie określa podstaw wydania tego typu decyzji, a zatem podstawą taką może być zwykle naruszenie przepisów prawa materialnego. Należy przyjąć, że gdy zaskarżona decyzja narusza jedynie przepisy o postępowaniu administracyjnym, wówczas organ odwoławczy może uchylić ją i orzec co do istoty sprawy, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, chyba że był obowiązany do usunięcia uchybień tego rodzaju. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję. (Lex komentarz do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. k.p.a. w: A. W., Komentarz aktualizowany do art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny: 2015.07.20). Pamiętać jednak należy, że specyfika niniejszej sprawy przejawia się w tym, że wojewoda orzekał reformatoryjnie nie w postępowaniu zwykłym, ale we wznowionym postępowaniu, a co za tym idzie orzeczenie do istoty spraw winno uwzględniać specyfikę rozstrzygnięć podejmowanych w tymże nadzwyczajnym postępowaniu weryfikacji ostatecznych orzeczeń administracji publicznej. Otóż stosownie do art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 marca 1987 r., II SA 1389/86, OSP 1989, z. 5, poz. 109, z glosą W. Chróścielewskiego: "art. 151 § 1 k.p.a. przewiduje tylko dwa możliwe sposoby zakończenia wznowionego postępowania. W razie braku podstaw z art. 151 § 1 k.p.a. odmawia się uchylenia dotychczasowej decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym, a gdy podstawy te są - uchyla się dotychczasową decyzję i wydaje nową, rozstrzygającą o istocie sprawy"). Decyzja taka musi mieć więc charakter rozstrzygnięcia o istocie sprawy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 maja 1995 r., III SA 430/94, M. Pod. 1996, nr 1, s. 26: "Logiczną konsekwencją poszczególnych etapów postępowania wznowieniowego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy, jest w przypadku istnienia podstaw wznowienia uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie w tym samym postępowaniu nowej decyzji merytorycznej (art. 151 par. 1 pkt 2 k.p.a.)"; por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 1983 r., I SA 634/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 76: "Z art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a. wynika, że decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania musi rozstrzygać istotę sprawy, nie może natomiast orzekać o przekazaniu sprawy organowi niższej instancji do ponownego rozpatrzenia"; podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2005 r., I SA/Wa 1759/04, LEX nr 199007. Zatem decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pk 2 k.p.a. jest to w istocie jedna decyzja zawierająca te dwa elementy (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r., I OSK 1926/06, LEX nr 441107: "Rozstrzygając sprawę w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., organ winien wydać nową decyzję, którą uchyli dotychczasową decyzję ostateczną i na nowo rozstrzygnąć sprawę. Jest to w istocie jedna decyzja zawierająca dwa elementy"; por. też wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 30 października 1996 r., SA/Wr 3437/95, LEX nr 27359: "W decyzji, którą organ wydaje na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., należy zawrzeć rozstrzygnięcie usuwające z obrotu prawnego decyzję opartą o wadliwe ustalenie faktyczne, a następnie rozstrzygnięcie załatwiające sprawę merytorycznie. W konsekwencji przedmiot decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 jest złożony, obejmuje kwestię istnienia przyczyn wznowienia oraz istotę sprawy administracyjnej, względnie losy samego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., I OSK 692/07, LEX nr 491372). Skoro art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wymusza na organie orzekającym, po uchyleniu decyzji dotychczasowej, wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, to kompetencja ta realizowana jest wówczas, gdy organ stwierdzi istnienie którejś z podstaw wznowienia, a nie wystąpi żadna z negatywnych przesłanek, określonych w art. 146 k.p.a., wykluczająca uchylenie tej decyzji. W tym przypadku obowiązek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wynika bezpośrednio z przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia, które wedle rozwiązań przyjętych w przepisach k.p.a. nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Spełniając powyższy obowiązek, organ administracji publicznej nie wydaje jednak w tym zakresie dwóch odrębnych decyzji, lecz w jednej decyzji - kończącej postępowanie w sprawie wznowienia - podejmuje dwa rozstrzygnięcia, z których jedno uchyla dotychczasową decyzję, drugie zaś ponownie rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty"). Badana decyzja Wojewody właśnie drugiego elementu rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § pkt 2 k.p.a. w pełni nie uwzględnia. Otóż Wojewoda orzekając reformatoryjnie, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty z dnia "[...]" i orzekł o uchyleniu decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia J. B. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowie garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę, na rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]". Zatem badane rozstrzygnięcie jest niepełne, jako, że orzekając reformatoryjnie w postępowaniu odwoławczym, Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia "[...]" odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i orzekł – na podstawie art. 151§ 1 pkt 2 k.p.a. - o uchyleniu decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia J. B. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowie garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę, na rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]", gm. "[...]", a zatem zastosował w/w przepis tylko w części zawartej w zwrocie " uchyla decyzję dotychczasową ". W konsekwencji nie zastosował rzeczonego przepisu w jego pełni, gdyż ograniczył się tylko do uchylenia decyzji wydanej we wznowieniowym postępowaniu, tj. w niniejszym przypadku decyzji Nr "[...]’ Starosty z dnia ‘[....]" Wojewoda stwierdzając istnienie podstaw z art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a k.p.a. lub art. 145b k.p.a. do uchylenia decyzji Starosty z dnia "[...]" winien jednocześnie wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, do czego zobowiązuje art. 151 § 1 pkt 2 i fine, czyli orzec merytorycznie w zakresie wniosku J. K. – pełnomocnika J. B. dnia "[...]" o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, bez zmiany przyłączy, ogrodzenia i istniejącego wjazdu na działkę, budowę garażu, bez instalacji i nowego zjazdu na działkę oraz rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr "[...]" w "[...]". Skutkiem nieuczynienia powyższego stan procesowy sprawy jest taki, że wniosek J. B. inicjujący postępowanie w przedmiocie powyżej zakreślonym nigdy nie zostałby rozpatrzony merytorycznie (co do istoty), skoro skarżoną decyzją Wojewoda ostatecznie rozstrzygnął o losach postępowania wznowieniowego, jako, że zaskarżona decyzja posiada w swej sentencji jedynie pierwsze z wymienionych rozstrzygnięć. Ta właśnie okoliczność, tj. nie wydaje przez Wojewodę nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy w rozumieniu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do wniosku J. B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, czyni przedwczesnym odniesienie się do zarzutów skargi. W przeciwnym wypadku, tj. w sytuacji wyrażenia przez Sąd oceny prawnej w tym zakresie Wojewoda, po myśli art. 153 p.p.s.a., byłby związany przy ponownym orzekaniu w sprawie co do istoty, a właśnie ów brak merytorycznego orzeczenia w sprawie w zakresie wniosku J. B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – po uchyleniu we wzniowieniowym postępowaniu decyzji Nr "[...]" Starosty z dnia "[...]" – jest właśnie jedynym powodem uwzględniane skargi. Innymi słowy wyrażenie przez Sąd oceny prawnej ukierunkowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie, czego jeszcze organ II instancji w skarżonej decyzji nie uczynił, czyli w istocie sprawy zastępowałoby organ administracji publicznej w jego orzeczniczej działalności, co jest oczywiście z uwagi na ustrojową funkcję sadu administracyjnego niedopuszczalne. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przyczyny uwzględnienia skargi. Skutkiem naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.