II SA/Ol 252/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" Nr "[...]", którą stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 października 2007 r., udzielonego K.L. i M.Z., zezwolenia z dnia 20 grudnia 2005 r. Nr "[...]" na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie położonym w "[...]". W złożonej skardze K.L. zarzucił niewyjaśnienie okoliczności, które spowodowały uiszczenie opłaty za zezwolenie z uchybieniem terminu oraz naruszenie interesu społecznego, gdyż konsekwencje decyzji są nieadekwatne do uchybienia skarżącego. Pismem z dnia 15 maja 2008 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, gdyż wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu postawiło go w trudnej sytuacji finansowej. Zaniechanie sprzedaży alkoholu będzie skutkować redukcją etatów i może doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności handlowej i utraty źródła utrzymania. Uzupełniając powyższy wniosek skarżący załączył decyzję Burmistrza z dnia "[...]" Nr "[...]", zezwalającą na wyprzedaż posiadanych zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych i podał, że nie jest w stanie wyprzedać wszystkich zapasów w określonym w tej decyzji terminie ze względu na wysoką cenę lub niewielką popularność niektórych rodzajów alkoholi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie wskazane w tym przepisie istotne, niekorzystne z punktu widzenia interesów skarżącego, bezpośrednie następstwa wykonania tej decyzji, która następnie zostałaby przez Sąd wzruszona. Ocena wystąpienia tych następstw oderwana jest od merytorycznej oceny zasadności skargi. Ponadto należy podnieść, że ustalenie, czy grożąca szkoda jest znaczna, jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Zaistnienie przesłanki wywołania trudnych do odwrócenia skutków również należy rozważać z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1155/07, niepublikowane). W niniejszej sprawie nie można uznać, aby skarżący wykazał, że w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie. Tym samym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie jest uzasadniony. Skarżący podkreśla, że wykonanie decyzji będzie skutkować stratami finansowymi, które mogą doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej oraz redukcją etatów. Podnosi ponadto, że nie wyprzedał wszystkich posiadanych alkoholi. Przede wszystkim podnieść należy, że skarżący nie prowadzi wyłącznie sprzedaży napojów alkoholowych, lecz także artykułów spożywczych. Przyznać należy, że ograniczenie asortymentu oferowanych towarów może spowodować zmniejszenie rentowności prowadzonej działalności handlowej. Niemniej jednak z akt sprawy nie wynika, aby sprzedaż napojów alkoholowych stanowiła aż tak znaczący procent obrotów w sklepie skarżącego, że rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do drastycznego spadku opłacalności prowadzenia tej działalności gospodarczej i w konsekwencji redukcji etatów czy też likwidacji sklepu. Nie uprawdopodobniono zatem, aby brak możliwości sprzedaży napojów alkoholowych mógł spowodować znaczną szkodę czy też doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarżący miał możliwość sprzedaży alkoholu, który posiadał w dniu wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu, w okresie od dnia 28 lutego do dnia 27 maja 2008 r. Okoliczność, że nie zdążył wyprzedać wszystkich zapasów, nie jest równoznaczna z powstaniem możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Skutkiem zezwolenia z dnia 28 lutego 2008 r. jest wyłączenie na mocy art. 184 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), możliwości wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez okres 12 miesięcy liczonych od dnia upływu terminu ważności zezwolenia. Natomiast na podstawie art. 18 ust. 13 powołanej ustawy, skarżący mógł po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu pierwotnego zezwolenia wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia. Skoro jednak zdecydował się na wyprzedaż posiadanych zapasów i w konsekwencji dłuższy okres wyłączenia możliwości ubiegania się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, to powyższe przemawia za oceną, że sprzedaż tego towaru nie jest aż tak istotna dla rentowności prowadzonej działalności handlowej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.