II SA/Ol 254/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi "[...]" na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w "[...]" z dnia 23 stycznia 2018 r., nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wnioskiem, zawartym w skardze z dnia 7 marca 2018 r. "[...]" zwróciła się o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w "[...]" z dnia 23 stycznia 2018 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w "[...]". W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarzuciła, że w sprawie nie została zachowana zasada obiektywizmu i uznania słusznego interesu strony. Wywiodła, że organ pierwszej instancji zamierza w przyszłości mianować ją na niższe stanowisko służbowe, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż prawomocny wyrok w tej sprawie może zapaść nawet po 3 latach, a w świetle przeciętnego czasu służby policjantów, jest to zbyt długi okres. Ponadto, braki w zakresie należnych awansów, które zaistnieją, będą nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA). W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przede wszystkim podnieść, że zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącej z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień 15 października 2016 r. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania decyzji jest w takim przypadku bezprzedmiotowe, gdyż nie ma możliwości odwrócenia dokonanych już czynności (zob. postanowienia NSA z 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09, CBOSA). Skutki kwestionowanego przez skarżącą rozkazu personalnego mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla strony orzeczenie Sądu uwzględniające jej skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt I OZ 976/16, CBOSA). Niezależnie od powyższego, nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków argumenty podniesione przeciwko legalności zaskarżonego rozkazu personalnego. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu, Sąd nie dokonuje bowiem merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, ani nie ocenia legalności decyzji (rozkazu personalnego), będącej przedmiotem wniesionej skargi, gdyż rozpoznając wniosek w tym przedmiocie jest związany zamkniętym katalogiem wymienionych wyżej przesłanek pozytywnych. Wobec powyższego, nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ustanowionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., z uwagi na co Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.