II SA/Ol 259/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odroczenia terminu nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III.zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. U. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 lutego 2013 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz 1071 ze zmianami, dalej jako: k.p.a.) oraz art. 83 ust 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (jednolity tekst Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 12.11.2010 r.) i art. 39 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w zw. z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 30 stycznia 2013 r. L. U. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O., znak "[...]", z dnia 17 stycznia 2013 r., odmawiającej odroczenia rozbiórki budynku mieszkalnego nakazanej L. U., A. K., J. U., A. T., J. S., P. M., J. D., M. D., F. B., M. B., J. K., M. K., E. O., S. O., G. W., R. T., J. K., H. K., I. S., K. K., na podstawie ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2012 r., znak "[...]", uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. z dnia 17 stycznia 2013 r. w całości i orzekł, że po rozpatrzeniu wniosku L. U. z dnia 17 grudnia 2012 r. odracza wykonanie obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego wybudowanego w technologii tradycyjnej bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr "[...]", obr. "[...]", usytuowanego w odległości 11,1 m od granicy z działką nr "[...]", obr. "[...]", oraz w odległości 14,2 m od granicy z działką nr "[...]", obr. "[...]", w O. do dnia 17 grudnia 2022 r., nadto jednocześnie zezwolił na czasowe wykorzystanie obiektu pod warunkiem dopełnienia w trakcie użytkowania obiektu warunków związanych z: - bezpieczeństwem ludzi i mienia, - ochroną środowiska, - zdrowotnych, - ochroną przeciwpożarową. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 17 grudnia 2012 r. L. U. złożyła wniosek o odroczenie rozbiórki nakazanej decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2012 r. na 10 lat i zezwolenie na wykorzystanie w tym okresie budynku mieszkalnego objętego nakazem rozbiórki do celów mieszkalnych. Wnioskodawczyni stwierdziła, że rozbiórka pozbawi ją możliwości egzystencji, wskutek czego stanie się osobą bezdomną. Organ odwoławczy podał, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przywołał przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. w myśl którego: jeżeli istnieją względy społeczne lub gospodarcze przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego został wydany nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust 1 pkt 1, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu w sposób określony w decyzji. W ocenie organu pierwszej instancji, brak jest przesłanek do wyrażenia zgody na odroczenie rozbiórki. Wskazując na uznaniowość przepisu dopuszczającego odroczenie nakazu rozbiórki, PINB stwierdził, iż decyzja o rozbiórce ustala określony porządek prawny , co do istniejącego obiektu budowlanego. Samo wieloletnie istnienie samowoli budowlanej w żaden sposób nie uzasadnia trwania takiego stanu rzeczy. Względy społeczne nie przemawiają za funkcjonowaniem obiektu wzniesionego sprzecznie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, nawet wówczas gdy w okolicy mogą znajdować się również inne obiekty wzniesione bez pozwolenia na budowę. Z przedstawionym stanowiskiem organu pierwszej instancji nie zgodziła się L. U. W odwołaniu od decyzji podniosła fakt dotychczasowego nieprzerwanego użytkowania budynku, od 1985 r. Z relacji skarżącej wynika, że budynek jest wyposażony w niezbędne instalacje oraz posiada doprowadzoną energię elektryczną i wodę , co umożliwia wykorzystanie tego obiektu do celów mieszkalnych. Nie podzielając stanowiska organu pierwszej instancji, WINB wskazał, iż faktem jest, że przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane jest przepisem uznaniowym, dającym możliwość, a nie obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku dotyczącego odroczenia wykonania rozbiórki samowoli budowlanej popełnionej pod rządami ustawy prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Niemniej jednak zakres swobody organu administracji wynikający z przepisów prawa materialnego ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7 k.p.a. Uznanie w takiej sytuacji musi być realizowane w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela. Organ administracji działający na podstawie przepisów prawa materialnego jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku wnioskodawczyni w sposób czytelny wyraziła swój interes, wskazując na fakt, iż jej egzystencja jest uzależniona od istnienia obiektu, na który to został wydany nakaz rozbiórki. Organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek nie wykazał aby na przeszkodzie w pozytywnym rozpatrzeniu prośby z jaką wystąpiła L. U. stał interes społeczny i takiej przeszkody nie znalazł też rozpatrując sprawę organ odwoławczy. Rozpatrzenie wniosku o czasowe odroczenie rozbiórki budynku w którym zamieszkuje obecnie L. U. również nie przekraczało możliwości organu gdyż prawo takie nadaje organowi nadzoru budowlanego wprost przepis art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Zatem w ocenie organu odwoławczego, nie istnieją uzasadnione przesłanki do odmowy rozpatrzenia wniosku o odroczenie rozbiórki budynku mieszkalnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr "[...]", obr. "[...]", w O. Stąd też ponownie rozpatrując sprawę WINB uznał za zasadne, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy, a więc odroczyć rozbiórkę nakazaną ostateczną decyzją WINB z dnia 15 listopada 2012 r., określając jednocześnie termin w którym obowiązuje odroczenie oraz sposób w jaki winien być użytkowany obiekt w okresie jego obowiązywania . Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł uczestnik postępowania J. U. Wnosząc o uchylenie decyzji WINB, skarżący zarzucił: - naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, poprzez nie wykazanie, iż rozbiórka pozbawi możliwość egzystencji i uczyni z L. U. osobę bezdomną; - naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest art. 37 ust 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i tym samym nie nakazanie rozbiórki stanowiącego samowolę budowlaną budynku mieszkalnego, - naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie zebranie przez organ drugiej instancji materiału dowodowego dotyczącego wysokości dochodów uzyskiwanych przez uczestniczkę postępowania L. U., jej sytuacji rodzinnej, majątkowej, możliwości uzyskania przez nią opieki z MOPS poprzez umieszczenie w domu pomocy społecznej, czy też opieki ze strony najbliższej rodziny w przypadku orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego, co tym samym doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez WINB stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ogólnikowe przytoczenie przepisów prawa budowlanego z jednoczesnym nie wskazaniem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakie dowody organ odwoławczy uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiary, jakie dowody stanowiły podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia, co w sposób istotny utrudnia dokonanie przez Sąd kontroli instancyjnej w przedmiotowej sprawie oraz wypowiedzenie się przez skarżącego co do zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd uznał skargę za zasadną. Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 103 ust. 2 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 powołanej ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPS 4/01, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął stanowisko, że do obiektu budowlanego, którego budowa zakończyła się przed dniem 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją po dniu 1 stycznia 1995 r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, w związku z art. 103 ust. 2 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, może mieć zastosowanie przepis art. 39 pierwszej ustawy. Z treści przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika, że wydanie decyzji w przedmiocie odroczenia przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego oparte zostało na uznaniu administracyjnym. Powyższe oznacza natomiast, że zezwolenie na czasowe wykorzystanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego nie jest obligatoryjne nawet wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 39 powołanej ustawy. Przesłankami tymi są natomiast "względy społeczne" lub "względy gospodarcze," które przemawiają za celowością czasowego wykorzystania danego obiektu budowlanego. W trakcie postępowania administracyjnego, organ w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy istnieją określone względy społeczne lub względy gospodarcze, z drugiej natomiast, czy przemawiają one za celowością czasowego wykorzystania obiektu. Nawet jednak stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przesłanek może, ale nie musi, prowadzić do wydania pozytywnej decyzji dla inwestora (vide: wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1322/08). W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że okoliczności, na które powołuje się wnioskodawczyni L. U. stanowią względy społeczne i gospodarcze, przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Należy zauważyć, że pojęcia te mają charakter nieokreślony, a ich interpretacja wymaga każdorazowo uwzględnienia okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W interesie wnioskodawczyni leży zatem wykazanie, iż okoliczności, na które powołuje się, przemawiają za uznaniem, że w sprawie wystąpiły przesłanki, o których stanowi art. 39 powołanej ustawy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowo postępowania mającego na celu ustalenie okoliczności wskazanych w przywołanym przepisie. Postępowanie to nie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a w jego wyniku nie został prawidłowo i jednoznacznie ustalony stan faktyczny sprawy oraz wszystkie istotne jego okoliczności. Skarżący oparł skargę na zarzucie naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w związku z tym rozpoznania w pierwszej kolejności wymagały podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny sądu administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, czyli bez naruszenia przepisów postępowania. Innymi słowy, warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego jest – co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego. Dopiero bowiem pewność, że ustalenia faktyczne zostały poczynione niewadliwie, zezwala na formułowanie przesądzających ocen co do zaistnienia w konkretnym przypadku przesłanek uregulowanych przez prawo materialne. Zatem, w pierwszej kolejności Sąd bada, czy w postępowaniu administracyjnym przed organami administracji publicznej nie naruszono przepisów proceduralnych, bowiem to one gwarantują czynny udział i skuteczną ochronę praw stron w tym postępowaniu. Wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu, jak najdokładniejszego wyjaśnienia sprawy musi być realizowany przy zapewnieniu stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu zawarta została w art. 10 k.p.a. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy wskazać, iż w dniu 17 grudnia 2012 r., L. U. złożyła do organu pierwszej instancji wniosek o odroczenie rozbiórki nakazanej decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 listopada 2012 r. na 10 lat i zezwolenie na wykorzystanie w tym okresie budynku mieszkalnego objętego nakazem rozbiórki do celów mieszkalnych. Zatem obowiązkiem organu pierwszej instancji było, zgodnie z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., wszczęcie postępowania na żądanie strony i powiadomienie o wszczęciu postępowania wszystkich podmiotów, które mają w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Obowiązku tego organ jednak nie dopełnił, czym naruszył wskazaną powyżej zasadę postępowania określoną w art. 10 § 1 k.p.a. Z kolei organ odwoławczy uchylając w całości decyzję PINB i orzekając co do istoty sprawy, w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji co do odmiennych ustaleń faktycznych i poglądów organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji wskazał, iż obiekt objęty nakazem rozbiórki nie powinien być użytkowany nie tylko z tego powodu, iż jest on samowolą budowlaną co do której brak było podstaw prawnych legalizacji. Podstawą do rozpatrzenia wniosku o odroczenie rozbiórki musi być również ocena wartości technicznej i użytkowej takiego obiektu, wynikająca z treści art. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Odmawiając odroczenia nakazanej ostatecznie rozbiórki PINB wskazał, iż "W omawianym przypadku budynek został wykonany przez Inwestora sposobem gospodarczym, a roboty budowlane prowadzone były bez nadzoru osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. Zastosowane materiały oraz technologia prowadzonych robót nie daje gwarancji zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Obiekt nie jest poddany okresowym kontrolom zgodnie z obowiązującymi przepisami. Obiekt nie posiada zaopatrzenia w wodę użytkową oraz nie ma możliwości usuwania ścieków zgodnie z obowiązującymi przepisami wobec tego jego użytkowanie stanowi zagrożenie dla środowiska." Nadto z pisma skierowanego do WINB, wynika, że "w trakcie kilkukrotnych kontroli przeprowadzonych przez pracowników PINB dla m. O. na nieruchomości której współwłaścicielką jest L. U. nie stwierdzono istnienia zbiorników bezodpływowych na ścieki." Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w ogóle do powyższych kwestii. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby przeprowadził w tym istotnym zakresie sprawy jakiekolwiek ustalenia faktyczne, a mimo to orzekł odmiennie merytorycznie w niniejszej sprawie. Słusznie podnosi skarżący, iż organ odwoławczy oparł się jedynie na nie potwierdzonej jakimikolwiek ustaleniami, relacji L. U., twierdzącej, że budynek jest wyposażony w niezbędne instalacje, w tym w dwa szamba oraz posiada doprowadzoną energię elektryczną i wodę, co umożliwia wykorzystanie tego obiektu do celów mieszkalnych. Tymczasem budynek ten, w ocenie skarżącego, pozostaje w złym stanie technicznym, nie posiada kanalizacji, stanowi zagrożenie dla ludzi i środowiska. Odmienne stanowisko w tej sprawie, zbieżne z relacją L. U., przedstawili obecni na rozprawie uczestnicy postępowania M. S. i R. T. Ponownie zatem, wskazać należy, że zachowanie wymagań wynikających z treści art. 7, 10, i 77 k.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organu. Konsekwencją obowiązywania tych zasad jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiająca obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nadto wskazać należy, że skoro z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. wynika, że decyzja o odroczeniu rozbiórki musi jednocześnie zawierać zezwolenie na czasowe wykorzystanie danego obiektu, gdyż odroczeniu wykonania rozbiórki może podlegać tylko obiekt nadający się do odpowiedniego czasowego wykorzystania, to wadliwe jest odesłanie w tej kwestii do odrębnego rozstrzygnięcia. Należy zatem przed wydaniem decyzji o odroczeniu wykonania rozbiórki ustalić, czy zastany stan danego obiektu umożliwia jego wykorzystanie na określony cel i dopiero w zależności od tego ustalenia rozstrzygnąć w przedmiocie odroczenia rozbiórki i zezwolenia na jego czasowe wykorzystanie. Jednym z warunków odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego jest więc ustalenie technicznej możliwości jego czasowego wykorzystania na określony cel i w określony sposób. Tymczasem organ odwoławczy, wbrew powyższemu obowiązkowi orzekł w zaskarżonej decyzji, iż "zezwala na czasowe wykorzystanie obiektu pod warunkiem dopełnienia w trakcie użytkowania obiektu warunków związanych z: bezpieczeństwem ludzi i mienia, ochrony środowiska, zdrowotnych i ochrony przeciwpożarowej. Obowiązkiem organu, przed wydaniem pozytywnej dla wnioskodawczyni decyzji, było jednoznaczne ustalenie technicznej możliwości użytkowania tegoż budynku dla celów mieszkaniowych. Reasumując, należy wskazać, iż Sąd nie przesądził kierunku i zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a jedynie wyeliminował z obrotu prawnego decyzję organu drugiej instancji, gdyż została wydana z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie administracyjne, zapewniając czynny udział w tym postępowaniu stronie postępowania i jego uczestnikom, w szczególności współwłaścicielom działki nr "[...]", obr. "[...]". Przede wszystkim winien prowadzić postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności art. 7, 10 i 77 k.p.a., zważając, iż dowodami w sprawie mogą być jedynie dowody, o przeprowadzeniu których strona była zawiadomiona w przewidziany w przepisach sposób oraz zapewnić przeprowadzenie ewentualnych dowodów wnioskowanych przez stronę i uczestników postępowania. Przede wszystkim organ winien zobowiązać wnioskodawczynię do przedłożenia stosownej ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego, albowiem w interesie wnioskodawczyni leży wykazanie, iż okoliczności na które powołuje się, przemawiają za uznaniem, że w sprawie wystąpiły przesłanki, o których stanowi art. 39 powołanej ustawy. Nadto, w celu rozstrzygnięcia zaistniałych sprzeczności, organ winien rozważyć przeprowadzenie dowodu z oględzin budynku mieszkalnego, ewentualnie przesłuchania strony postępowania, a o ile uzna za stosowne, może przeprowadzić również z urzędu inne dowody niezbędne do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zajęte zaś stanowisko organ winien uzasadnić stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O wykonalności orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w treści art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.