II SA/Ol 267/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie skargi na działalność Wójta Gminy postanawia odrzucić skargę. Uchwałą nr "[...]" z dnia 30 grudnia 2010 r. Rada Gminy uznała za niezasadną skargę E. S. na działalność Wójta Gminy w zakresie przyznania lokalu socjalnego. W uzasadnieniu uchwały podano, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 15 lipca 2010 r. na gminę P. został nałożony obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego dla rodziny E. S., bowiem zajmuje ona bezprawnie lokal będący w zasobach Nadleśnictwa J. W związku z brakiem lokali socjalnych Gmina zwróciła się do Nadleśnictwa J. z zapytaniem o możliwość udostępnienia lokalu, który mógłby posłużyć jako lokal socjalny dla wymienionej. W toku przeprowadzonych negocjacji w dniu 1 grudnia 2010 r. Wójt Gminy podpisał z Nadleśnictwem J. umowę najmu lokalu w miejscowości U., gmina J., jednakże E. S. poinformowała, iż nie przyjedzie do siedziby organu w celu podpisania umowy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ uznał, iż złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na powyższą uchwałę E. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której podniosła, iż organ nie rozpatrzył wszystkich dowodów, w tym także protokołu z jej przesłuchania. Ponadto Rada Gminy nie wzięła pod uwagę przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, która to ustawa wprost określa procedury i postępowanie w sprawie ustalania i przyznawania lokali socjalnych. Jak wskazała skarżąca, zgodnie z powołaną ustawą, gmina może dysponować tylko lokalami wchodzącymi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, który obejmuje lokale położone na terenie danej gminy, zaś warunki dysponowania tymi lokalami rady gminy określa w uchwale. Skarżąca podniosła, że Gmina w toku postępowania przed Sądem Rejonowym wskazała, iż lokale socjalne są uzyskiwane w ramach istniejącego zasobu mieszkaniowego, a ich liczba wynosi rocznie 1-2 lokale przy obecnie ponad 50 uprawnionych. Natomiast w myśl § 7 ust. 1 uchwały Rady Gminy z dnia 13 kwietnia 2006 r. Wójt Gminy ogłasza w sposób zwyczajowy wolne lokale mieszkalne przeznaczone do wynajmu w trybie § 1 tej uchwały. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie nie zachowano wskazanych wyżej procedur, a ponadto zaproponowany lokal nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego Gminy i nie jest jej własnością. W związku z powyższym skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę organ gminy wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie postępowania skargowego, nie podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na akty, czynności lub bezczynność organów administracji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 650/04 opublikowanym na tej same stronie). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W konsekwencji nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej wynik postępowania skargowego, nawet jeśli ma on postać uchwały rady gminy. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została uchwała Rady Gminy z dnia 30 grudnia 2010 r. Nr "[...]" uznająca za bezzasadną skargę E. S. na działalność Wójta Gminy. Z akt sprawy wynika, że skarga ta została rozpoznana w postępowaniu przez Radę Gminy w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w powołanym wyżej Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym przedmiotowa uchwała nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.