II SA/Ol 290/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015r. sprawy ze skargi Spółka A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu do gier oddala skargę. Z przekazanych akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 14 kwietnia 2011r. Naczelnik Urzędu Celnego cofnął poświadczenie rejestracji nr "[...]", uprawniające Spółkę A (dalej jako: Spółka) do eksploatacji i użytkowania automatu do gier Apex Multi Magic I, nr fabryczny: "[...]". Powyższa decyzja wydana została na skutek przeprowadzonej w dniu 8 czerwca 2010r. kontroli przez funkcjonariuszy Służby Celnej, którzy w drodze eksperymentu ustalili, że wartość stawki za udział w jednej grze na tym automacie osiąga poziom 100 punktów kredytowych odpowiadających równowartości 10 zł, a więc możliwa jest gra za stawkę dwudziestokrotnie wyższą niż wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, określoną w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540, ze. zm.) dalej: u.g.h. Okoliczność tę potwierdził następnie biegły sądowy, który w wydanej opinii z dnia 26 listopada 2010r. wskazał m. in., że przedmiotowy automat ma programowo ustawione stawki od 1 punktu kredytowego do 100 punktów kredytowych (10 PLN), które są bezpośrednio dostępne z pulpitu klawisza Stawka. Decyzją z dnia "[...]"r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012r., sygn. akt II SA/Ol 978/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję organu II instancji, podzielając argumenty zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011r., sygn. akt II GSK 1031/11 i II GSK 1262/11. WSA wskazał, że stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej. Zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód w postaci opinii jednostki badającej. Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje jedynie na uzasadnione podejrzenie, że przedmiotowy automat nie spełnia warunków określonych w ustawie i wymaga uzupełnienia o badanie sprawdzające jednostki badającej. Sąd zaznaczył, że dopiero po uzyskaniu opinii w tym zakresie możliwe będzie merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 643/12 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Dyrektor Izby Celnej w trakcie ponownego rozpoznania sprawy, postanowieniem z dnia "[...]" r., znak "[...]", działając na podstawie art. 229 ordynacji podatkowej, zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie, poprzez dokonanie na podstawie art. 23b ust. 1 u.g.h. zlecenia przeprowadzenia badania sprawdzającego automatu Apex Multi Magic I, nr fabr. "[...]" przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Powyższe badanie zostało przeprowadzone w dniach 16-24 grudnia 2014 r. przez Izbę Celną w Białymstoku Wydział Laboratorium Celne, posiadającą upoważnienie Ministra Finansów nr AG 1010650/46/UP/2012/3116 z dnia 27 listopada 2012 r. Zgodnie z opinią wydaną w dniu 30 grudnia 2014r. przedmiotowy automat nie spełnia warunków określonych w ustawie, w tym m.in. warunków określonych art. 129 ust. 3 u.g.h., w zakresie maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za udział w jednej grze. Przekroczenie wartości dopuszczalnej stawki za grę stwierdzono we wszystkich 10 dostępnych w automacie grach, w 9 grach maksymalna stawka za udział w jednej grze wynosiła 10 zł (100 pkt), a w grze Three Line Poker 9 zł (90 pkt). Ustalono także, że wartość maksymalnej jednorazowej wygranej osiąga poziom nawet 20.000 zł. Wartość maksymalnej wygranej dla danego układu symboli zależy od wybranej stawki za grę, będącej zarazem iloczynem stawki i mnożnika odpowiadającego wartości wygranej dla 1 punktu. Ustalono również, że urządzenie nie spełnia warunku wynikającego z art. 18 ust. 1 u.g.h., w zakresie wyszczególnionych 7 gier, w których wartość wygranej jest niższa od wpłaconej stawki. W ocenie jednostki badającej automat nie spełnia także warunku wyposażenia w system trwałej rejestracji i zapamiętywania danych oraz zabezpieczenia liczników elektromechanicznych przed próbą zmiany wskazań. Stwierdzono bowiem, że możliwa jest zmiana wskazań liczników bez ingerencji w obudowę liczników, obudowę płyty logicznej oraz bez naruszenia plomb zabezpieczających jednostki badającej. Ponadto ustalono, że automat nie spełnia warunku ochrony przed możliwością modyfikacji oprogramowania, gdyż istnieje możliwość zmiany minimalnej oraz maksymalnej stawki za grę z poziomu opcji serwisowych bez ingerencji w płytę logiczną oraz bez naruszenia plomb jednostki badającej. Dostrzeżono też, że nie został spełniony warunek wyposażenia automatu w widoczne dla grających informacje, umieszczone w sposób uniemożliwiający ich usunięcie bez uszkodzenia lub zniszczenia automatu. Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. pełnomocnik Spółki wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczność praktyki jaka obowiązywała do marca 2009 r. w zakresie rejestrowania automatów do gier o niskich wygranych przez Ministerstwo Finansów, w której istniała możliwość poddania ryzyku wcześniej uzyskanych wygranych zgromadzonych na liczniku np. Bank, wieloetapowości gry, rozumienia pojęcia "stawki za udział w jednej grze" i "jednorazowej wygranej" i komunikowania tychże ustaleń przedsiębiorcom do czasu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, wprowadzającego zakaz kontynuacji gry za wcześniej uzyskane wygrane. Dodatkowo pełnomocnik Spółki zanegował kompetencje Izby Celnej w Białymstoku do przeprowadzania badań automatów do gier oraz zawarte w opinii ustalenia. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o cofnięciu poświadczenia automatu. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą wart. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. DZ. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) zwanej dalej u.g.z.w., obowiązującej w momencie zarejestrowania spornego automatu, grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż równowartość 0,07 euro. Przepis art. 16 pkt 2 u.g.z.w. zawierał delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier oraz warunków przyznania uprawnień określonym podmiotom do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania takich automatów lub urządzeń. Realizacja wskazanej delegacji znalazła miejsce w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946 ze zm. - zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym). Pojęcie "warunków rejestracji" nie zostało bezpośrednio zdefiniowane w przepisach rozporządzenia wykonawczego, jednak zgodnie z §7 w zw. z §9 ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 21 marca 2009 r.), warunkiem dopuszczenia automatu do eksploatacji i użytkowania na terytorium RP jest rejestracja takiego automatu na podstawie badania, o którym mowa w § 8. Z treści natomiast § 8 ust. 2 pkt 5 wynika, że jednym z elementów badania poprzedzającego rejestrację jest sprawdzenie, czy konstrukcja automatu zapewnia prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i wartości maksymalnej jednorazowej wygranej. Wskazane w powołanym przepisie wymogi, zakreślające warunki rejestracji urządzenia do gier jako automatu o niskich wygranych pokrywają się z elementami składowymi definicji automatów o niskich wygranych podanej wart. 2 ust. 2b u.g.z.w., zatem za jeden z elementarnych warunków rejestracji danego urządzenia jako automatu o niskich wygranych uznać należy spełnienie przez to urządzenie wymogów ustanowionych wskazaną normą ustawy. W wyniku nowelizacji rozporządzenia, która weszła w życie z dniem 21 marca 2009 r., zmianie uległ zawarty w § 8 ust. 2 pkt 5 zapis wskazujący niezbędne elementy badania poprzedzającego rejestrację automatów o niskich wygranych, otrzymując brzmienie: Badanie poprzedzające rejestrację polega na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu lub urządzenia do gier zapewnia dla automatów o niskich wygranych: a) prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i uniemożliwienie przekraczania wartości maksymalnej stawki w wyniku kontynuacji gry za uzyskane wygrane, b) prawidłowe ustalenie wartości jednorazowej wygranej i uniemożliwienie uzyskania jednorazowej wygranej w kwocie wyższej niż 15 euro, o której mowa w art. 2 ust. 2b ustawy. Stosownie do §10 ust. 2 rozporządzenia, poświadczenie rejestracji stwierdza uprawnienie określonego podmiotu do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu lub urządzenia do gier. Z kolei przepis ust. 4 pkt 2 lit. b tego paragrafu (po zmianie dokonanej §1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 2009 r.) stanowi, iż poświadczenie rejestracji traci ważność w przypadku określonym w § 14 ust. 5, zgodnie z którym w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier. Wskazano, że w okresie, w którym dokonywano kontroli punktu gier na automatach o niskich wygranych obowiązywały przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r. Zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Następnie notyfikowaną ustawą o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2011 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 779) znowelizowana została ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Stosownie do art. 23a ust. 7 u.g.h. naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji, cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Regulacja art. 23 b ust. 1 u.g.h. wskazuje, że na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu. Zgodnie z art. 23 a ust. 3 u.g.h. badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Organ II instancji skonstatował, że podstawą cofnięcia rejestracji automatu jest dowód w postaci badania sprawdzającego przeprowadzonego przez upoważnioną jednostkę badającą, potwierdzający, iż zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Podkreślono, że wymogi ustawowe dla automatów do gier o niskich wygranych określa przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. wskazując, że są to urządzenia mechaniczne, elektromechaniczne i elektroniczne, pozwalające na gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 złotych, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 złotych. Organ II instancji stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt, że będący przedmiotem niniejszego postępowania automat do gier o niskich wygranych Apex Multi Magic I, nr fabryczny: "[...]", nie spełnia warunków określonych w ustawie. Potwierdza to opinia jednostki badającej, sporządzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r. poz. 312). Podniesiono, że wynik przeprowadzonego przez akredytowaną jednostkę badania, stanowiący kwalifikowany dowód dający sam w sobie autonomiczną i w zupełności wystarczającą podstawę do cofnięcia rejestracji z mocy art. 23a ust. 7 u.g.h., koresponduje z faktami znajdującymi odbicie także w innych dowodach zebranych we wcześniejszej fazie postępowania. Podniesiono, że gama ujawnionych podczas badania sprawdzającego nieprawidłowości obejmuje wiele obszarów, począwszy od wadliwej konstrukcji samego automatu, niegwarantującej skutecznej ochrony newralgicznych jego podzespołów przed nieuprawnionym dostępem (możliwość modyfikacji oprogramowania oraz zmiany wskazań liczników elektromechanicznych bez naruszenia plomb jednostki badającej), poprzez brak systemu trwałej rejestracji i zapamiętywania danych (księgowość elektroniczna), niewłaściwe oznakowanie, na działaniu w sposób naruszający elementarne reguły gier na automatach o niskich wygranych kończąc. W ocenie organu odwoławczego, chociaż każda z wymienionych nieprawidłowości koliduje ze zdefiniowanymi prawem warunkami urządzania gier na automatach o niskich wygranych, kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie odgrywa funkcjonalność automatu polegająca na umożliwieniu prowadzenia gry, w której dostępna stawka za udział w jednej grze wynosi 10 zł, a wysokość jednorazowej wygranej osiąga wymiar zdecydowanie przewyższający bezwzględnie obowiązujący limit. Dlatego oczywiste jest, że cechująca się wskazanymi parametrami gra w żaden sposób nie może być utożsamiana z grą na automatach o niskich wygranych, w rozumieniu nadanym temu pojęciu przez art. 129 ust. 3 u.g.h. Determinujące jej przebieg reguły sprzeczne są bowiem z samą istotą definicji gier na automatach o niskich wygranych, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Tym samym również automat, w którym zainstalowano i udostępniono tak scharakteryzowaną grę, nie spełnia określonych w ustawie warunków wyróżniających gry na automatach o niskich wygranych. Zauważono, że art. 129 ust. 3 u.g.h., jak i przepis art. 2 ust. 2b u.g.z.w., w sposób niemal identyczny definiują pojęcie gry na automatach o niskich wygranych, gdyż zmiana waluty w jakiej wyrażone zostały parametry limitujące wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, pozostaje bez znaczącego wpływu na kształt tej definicji. Zbieżność definicji w obu wymienionych powyżej normach ustawowych przesądza o tym, że urządzenie spełniające wymogi określone aktualnie obowiązującą ustawą, z całą pewnością będzie spełniało również warunki wynikające z przepisów ustawy uchylonej. W ocenie organu odwoławczego za jedną grę uznać należy zamknięty cykl rozpoczynający się uruchomieniem gry i kończący się wraz z jej finałem, niezależnie od tego czy dana gra ma przebieg jednoetapowy, czy też składający się z wielu etapów (losowań). Przyznano, że charakteryzując gry na automatach o niskich wygranych, poprzez wprowadzenie ograniczeń w zakresie "wartości jednorazowej wygranej" oraz "maksymalnej stawki za udział w jednej grze", ustawodawca nie sprecyzował definicji powyższych pojęć. Posługując się jednak literalnym ich brzmieniem opartym na leksykalnym znaczeniu użytych słów, stwierdzić należy, że pod pojęciem "wartości jednorazowej wygranej" kryje się ilość punktów przeliczona na złotówki (zgodnie z przelicznikiem podanym w opinii jednostki badającej oraz w umieszczonej na automacie informacji), którą można wygrać w trakcie raz podjętej czynności gry. Wskazano, że wartość tak rozumianej jednorazowej wygranej w niniejszej sprawie osiągnąć może pułap znaczenie przewyższający dopuszczalną granicę zakreśloną kwotą 60 zł, bowiem poza wygraną bezpośrednią w wymiarze do 500 pkt o wartości 50 zł, jej element składowy stanowią także wygrane pośrednie, wyrażone sumą punktów możliwych do zdobycia w ramach realizacji praw do rozegrania gier premiowych SG (max w grach LEGEND OF SPHINX oraz GOLDEN BEAR - 1995 SG z wygraną rzędu 20 000 zł), które to prawo każdorazowo przyznawane jest po uzyskaniu wygranej w wysokości 500 pkt (bez możliwości rezygnacji z rozegrania wygranych SG). Natomiast pod pojęciem "maksymalnej stawki za udział w jednej grze" należy rozumieć ilość punktów przeliczoną na kwotę najwyższej opłaty, jaką grający może poddać ryzyku w trakcie jednej gry, nie zaś opłatę wnoszoną odrębnie za każdy jednostkowy zakład (losowanie) stanowiący jeden z elementów składowych gry. Z ustaleń zawartych w opinii z badania sprawdzającego wynika natomiast, iż maksymalna stawka za udział w jednej grze na spornym automacie kształtuje się na poziomie 100 pkt (tj. 10 zł) lub 90 pkt (tj. 9 zł). Odnosząc się do zastrzeżeń zgłoszonych wobec jednostki badającej, której organ zlecił przeprowadzenie badania, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że do wyłącznych kompetencji organu prowadzącego postępowanie w sprawie cofnięcia rejestracji automatu należał wybór jednostki badającej. Jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest wybór jednostki badającej spośród wykazu jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier ogłoszonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier w myśl art. 23f ust. 6 ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra (http://www.mf.gov.pl zakładka inne podatki/podatek od gier/automaty i urządzenia do gier). Stwierdzono, że samo podanie do publicznej wiadomości wykazu jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (w myśl art. 23 b ust. 6 u.g.h.) stanowi wystarczającą podstawę do zwrócenia się do takiej jednostki z odpowiednim zleceniem przeprowadzenia badania. Jeżeli bowiem upoważnienie do badań technicznych udzielane jest na określony czas (art. 23b ust. 3 u.g.h.), a w wykazie, o którym mowa w ust. 6 właściwy minister umieszcza tylko jednostki upoważnione, to oznacza, że dany wykaz jako podlegający bieżącej aktualizacji przez wskazany organ administracyjny powinien uwzględniać jedynie te jednostki badające, które spełniają wszystkie wymagane prawem warunki. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ stwierdził, że brak podstaw do nakładania na podmiot zlecający badanie, obowiązku sprawdzania ważności akredytacji udzielonej jednostce badającej, zamieszczonej w odpowiednim wykazie przez właściwego ministra, wynika też z niedopuszczalności wkraczania przez organy celne w kompetencje zastrzeżone ministrowi właściwemu do spraw finansów, do wyłącznej właściwości którego należy udzielanie - w ramach odrębnej procedury - upoważnień do przeprowadzania badań sprawdzających. Podkreślono, że fakt figurowania jednostki badającej w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier stanowi podstawę przyjęcia przez organ statusu danej jednostki jako uprawnionej do przeprowadzania badania sprawdzającego automatów do gier o niskich wygranych. Opublikowanie danej jednostki badającej na liście jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier, na stronie internetowej Ministerstwa Finansów jest równoznaczne z tym, że ta jednostka badająca aktualnie posiada upoważnienie do realizacji uprawnienia Ministra Finansów wynikające z art. 23f u.g.h. Zdaniem organu odwoławczego uprawnione jest założenie, że jednostka ta spełnia restrykcyjne wymagania ustawowe, w tym dotyczące zapewnienia odpowiedniej wiedzy technicznej osób badających, a także ich bezstronności. Przyjęto, że wyznaczenie tych jednostek (w tym Laboratorium Celnego Izby Celnej w Białymstoku), jest wewnętrzną, wyłączną kompetencją Ministra Finansów. Zatem organ zlecający przeprowadzenie badania sprawdzającego automatu do gry powinien dokonać wyboru z opublikowanej listy, co też Naczelnik Urzędu Celnego uczynił. Jednocześnie podniesiono, że okoliczność zamieszczenia, a w szczególności utrzymywania poszczególnych jednostek na stronie internetowej urzędu ministra w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, nie stwarza domniemania, że jednostki zamieszczone w wykazie mają status jednostek upoważnionych. Wykaz ten ma bowiem jedynie charakter informacyjny. Rolą takiego wykazu jest ułatwienie zainteresowanym zidentyfikowania upoważnionych jednostek badających. O tym, czy jednostka badająca jest rzeczywiście upoważniona decyduje treść upoważnienia oraz okoliczność, czy nie upłynął okres, na który upoważnienie zostało udzielone albo czy nie została wydana decyzja o cofnięciu upoważnienia. Organ II instancji podał, że te okoliczności zostały sprawdzone przez Naczelnika Urzędu Celnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej akredytacja, o której mowa wart. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie musi być akredytacją w dziedzinie badań technicznych automatów o niskich wygranych ani szerszą akredytacją w dziedzinie badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. Przepisy ustawy (w szczególności art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h.) nie wymagają bowiem, aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację. Podkreślono, że z przepisów ustawy nie wynika obowiązek przedstawienia Ministrowi Finansów akredytacji dopasowanej zakresowo do charakterystyki badań koniecznych do przeprowadzenia efektywnych badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Posiadanie jakiejkolwiek akredytacji jest swoistego rodzaju wstępnym warunkiem ubiegania się o upoważnienie. Przedstawienie akredytacji, niezależnie od zakresu badań, których dotyczy, pozwala na stwierdzenie, że jednostka aplikująca o upoważnienie spełnia podstawowe wymogi organizacyjne dla jednostek posiadających akredytację· Tylko takie jednostki, w pewien sposób wstępnie wyselekcjonowane, mogą ubiegać się o upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Reasumując, organ odwoławczy uznał, że w ustalonych okolicznościach faktycznych Naczelnik Urzędu Celnego zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu rejestracji spornego automatu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, czy automat utracił cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał, mimo że został zarejestrowany jako automat do takich gier. W złożonej skardze Spółka domagała się uchylenia decyzji organu II instancji w związku z naruszeniem: 1. art. 23f ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 5 pkt 1 oraz ust.6 i art. 129 ust. 3, art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. w zw. z art. 2 pkt 3, art. 15 ust. 2 pkt 3, ust. 6, i art. 16 ust. 2 pkt 5, ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 138, poz. 935, ze zm) dalej: u.s.o.z., jak również art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( WE) Nr 765/2008 z dnia 09.07.2008r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) Nr 339/93 - zwanego dalej Rozporządzeniem Nr 765/2008 - przez błędną wykładnię (w tym przez zaniechanie dokonania wykładni systemowej i racjonalnej) polegającą na wadliwym przyjęciu, że: a) o posiadaniu przez daną osobę statusu jednostki badającej, decyduje przedstawienie certyfikatu akredytacji udzielonego na cokolwiek, a nie certyfikatu akredytacji w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, b) regulacja art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h byłaby rzekomo zbędna, gdyby ustawodawcy w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h chodziło o akredytację w zakresie łączącym się tematycznie z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, podczas gdy zarówno prawodawca krajowy (art. 16 ust. 3 i ust. 4 u.s.o.z), jak i prawodawca unijny (art. 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia WE nr 765/2008), wyraźnie przewidują, że po uzyskaniu akredytacji w określonym polu kompetencji, może dojść do sytuacji, w której dana jednostka utraci kompetencje badawcze w określonym zakresie, nadal formalnie posiadając akredytację, co determinuje przyjęcie, iż art. 23f ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. wzajemnie się uzupełniają i służą stworzeniu "gęstego sita" restrykcyjnych warunków wiodących do uzyskania/zachowania statusu jednostki badającej, a nie rzekomo czynią zbędnym posiadanie akredytacji łączącej się z badaniami technicznymi automatów i urządzeń do gier, przy istnieniu uzupełniających wymagań z art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h., c) z samego faktu udzielenia danej osobie przez Ministra Finansów upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, wynika uzyskanie przez taki podmiot statusu jednostki badającej, podczas gdy sam fakt udzielenia upoważnienia nie przesądza jeszcze o uzyskaniu przez dany podmiot statusu jednostki badającej i możliwości przeprowadzania w tym charakterze badań sprawdzających, gdyż upoważnienie jest udzielane na okres nie dłuższy niż okres ważności akredytacji, a w ślad za tym do uzyskania statusu jednostki badającej konieczne jest zarówno udzielenie ważnego upoważnienia przez Ministra Finansów jak i posiadanie przez dany podmiot właściwej akredytacji (adekwatnej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier), nadto upoważnienie udzielone wbrew warunkom ustawy jest nieważne z mocy prawa, 2. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 18 ust. 1 u.g.h., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze" nie jest wyłącznie opłata/cena za przystąpienie do jednej gry pobierana z licznika wpłat (opłata nie będąca jednostką ryzyka), lecz wszelkie wartości podlegające ryzyku w trakcie jednej gry, co prowadzi do wniosków ewidentnie sprzecznych z wykładnią gramatyczną i systemową cytowanych przepisów oraz narusza zakaz dokonywania wykładni per non est, 3. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 22 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "jednorazową wygraną" jest suma szeregu jednorazowych wygranych, w sytuacji gdy z prawideł języka polskiego wynika, że przymiotnik "jednorazowa" bezpośrednio poprzedzający rzeczownik "wygrana" nie może być odnoszony do czegoś innego niż wygrana, a zatem zwrot "jednorazowa wygrana" nie może być odnoszony do sumy jednorazowych wygranych, w zestawieniu z faktem, że ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej nie można dorozumiewać ani domniemywać, 4. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. oraz w związku z art. 22 Konstytucji RP przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "stawką za udział w jednej grze" w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. mogą być wszelkie wartości podlegające ryzyku w trakcie jednej gry, a "jednorazową wygraną" na gruncie art. 129 ust. 3 u.g.h. jest suma szeregu jednorazowych wygranych, gdyż rzekomo odmienne założenia prowadziłyby do zatarcia różnic dzielących kategorię "automatów o niskich wygranych" od "automatów do gier" przeznaczonych do użytkowania w kasynach gry, podczas gdy przyjęcie wykładni gramatycznej (językowej) odnośnie do "stawki za udział w jednej grze" jako opłaty stanowiącej ekwiwalent za przystąpienie do jednej gry oraz przyjęcie wykładni gramatycznej (językowej) odnośnie do "jednorazowej wygranej" jako wygranej danej jeden raz, w jednej chwili, pochodzącej z jednego losowania, wcale nie przekreśla istotnych różnic w zakresie limitów kwotowych dzielących "automaty o niskich wygranych" od "automatów do gier", w zestawieniu z faktem, że ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej nie wolno dorozumiewać ani domniemywać, 5. art. 129 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 1 pkt 11 i w związku z art. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22.06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (dalej: Dyrektywa 98/34/WE ), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 129 ust. 3 u.g.h.: a) nie jest przepisem technicznym stanowiącym specyfikację techniczną produktu wytwarzanego przemysłowo tj. automatu o niskich wygranych o parametrach technicznych (immanentnych cechach produktu ) zdefiniowanych właśnie art. 129 ust. 3 u.g.h. w postaci parametru "stawki za udział w jednej grze" oraz "jednorazowej wygranej", b) nie jest przepisem technicznym w tym znaczeniu, że nie może mieć istotnego wpływu na sprzedaż lub/i właściwości produktu w postaci automatu o niskich wygranych, podczas gdy dla zapewnienia możliwości dalszego wykorzystywania automatów o niskich wygranych jako produktów o parametrach technicznych wskazanych wart. 129 ust. 3 u.g.h, konieczna będzie ich modyfikacja (istotna zmiana właściwości tego rodzaju urządzeń) przez pozbawienie produktu zasadniczych cech w postaci limitowanej kwotowo "stawki za udział w jednej grze" i "jednorazowej wygranej" oraz zmiana statusu produktu z przejściem ponownej procedury rejestracyjnej włącznie, 6. art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, przez naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegające na oparciu przez organ decyzji na opinii Izby Celnej w Białymstoku nie mającej potwierdzonych akredytacją fachowych/specjalnych wiadomości z zakresu problematyki urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, jakimi są automaty do gier (w tym o niskich wygranych). Spółka wniosła o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 267 TFUE, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z następującym pytaniem prawnym: - czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22.06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny być przekazane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. Dyrektywy, należy taki przepis ustawy krajowej, który określa immanentne cechy automatu o niskich wygranych jako produktu wytwarzanego przemysłowo, tj. wymagane cechy w postaci parametru technicznego limitowanej kwotowo "stawki za udział w jednej grze" oraz parametru technicznego limitowanej kwotowo "jednorazowej wygranej". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę, na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej: "p.p.s.a", Sąd związany był oceną stanu prawnego i faktycznego zawartą w wyroku tutejszego Sądu z dnia 31 stycznia 2012r. , sygn. akt II SA/Ol 978/11. Zgodnie z zawartą w tym wyroku oceną prawną, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny były, na podstawie art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zobowiązać Spółkę do poddania przedmiotowego automatu badaniu sprawdzającemu przez upoważnioną jednostkę badającą. Sąd uznał, że zgromadzony wówczas materiał dowodowy wskazywał na uzasadnione podejrzenie, że przedmiotowy automat nie spełnia warunków określonych w ustawie. W wyroku tym przesądzono, że skoro postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 11 stycznia 2011r., a zatem pod rządami nowej ustawy o grach hazardowych, to w myśl art. 8 tej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. W wyroku z dnia 7 sierpnia 2013r., sygn. akt II GSK 643/12 NSA potwierdził, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają art. 23a i art. 23b u.g.h. Zatem, w rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawą oceny wymagań dotyczących gier prowadzonych na spornym automacie powinien być art. 129 ust. 3 u.g.h. W kontrolowanym postępowaniu, stosownie do oceny prawnej WSA, organ II instancji przeprowadził dowód uzupełniający w postaci opinii z badania sprawdzającego z dnia 30 grudnia 2014 r., sporządzonej przez Izbę Celną w Białymstoku Wydział Laboratorium Celne - jednostkę badającą posiadającą upoważnienie Ministra Finansów - nr AG 1010650/46/UP/2012/3116 z 27 listopada 2012 r. Z opinii tej wynika, że badany automat nie spełnia 6 opisanych powyżej warunków. Prawidłowo zatem skarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, którą cofnięto rejestrację wskazanego automatu. Stosownie bowiem do art. 23a ust. 7 u.g.h. naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Kwestię sporną wymagającą rozstrzygnięcia Sądu stanowi w istocie w rozpoznawanej sprawie posiadanie przez Laboratorium Izby Celnej w Białymstoku, jako jednostkę badającą, upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, udzielonego przez Ministra Finansów na podstawie art. 23f ust. 1 u.g.h. W ocenie Sądu niezasadnie Spółka zarzuca brak posiadania przez Laboratorium Izby Celnej w Białymstoku statusu jednostki badającej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości w tym względzie stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w wyroku z dnia 19 marca 2015r., sygn. akt II SA/Ol 39/15 i 1 kwietnia 2015r., sygn. akt II SA/Ol 118/15 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Akredytacja, o której mowa w art. 23f ust. 1 u.g.h. nie musi być akredytacją w dziedzinie badań technicznych automatów o niskich wygranych ani szerszą akredytacją w dziedzinie badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych (charakter urządzeń z definicji automatu o niskich wygranych). Z zamieszczonego na stronie internetowej Polskiego Centrum Akredytacji (www.pca.gov.pl) załącznika do certyfikatu akredytacji nr AB 501 wynika, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Białymstoku posiada od dnia 8 maja 2012 r. akredytację jako laboratorium badawcze w dziedzinach/obiektach badań: badania chemiczne, analityka chemiczna chemikaliów; wyrobów konsumpcyjnych przeznaczonych dla ludzi - w tym żywności oraz badania właściwości fizycznych chemikaliów; wyrobów konsumpcyjnych przeznaczonych dla ludzi - w tym żywności. Tak określony zakres akredytacji udzielonej przez Polskie Centrum Akredytacji nie obejmuje badania automatów do gier o niskich wygranych ani jakichkolwiek innych automatów, czy też badania urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Finansów w sprawie udzielania upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a także w postępowaniu dotyczącym cofnięcia rejestracji konkretnego automatu. Do wniosku takiego uprawnia analiza przepisów art. 23f ust. 1 - ust. 6 u.g.h., dotyczących procedury udzielania upoważnień do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Przepisy ustawy o grach hazardowych (w szczególności art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h.) nie wymagają aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację. Wniosek taki wynika wprost z treści art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h., zgodnie z którym wymaga się od jednostki badającej jedynie posiadania akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji lub innego podmiotu wymienionego w tym przepisie. Nie ma w tym przepisie mowy, o zakresie takiej akredytacji, czy też, jakiej normy zharmonizowanej wymagania ma spełniać jednostka oceniająca zgodność lub ewentualnie jakie dodatkowe wymagania ma spełniać jednostka. Mając powyższe na względzie nie do przyjęcia jest teza, że racjonalny ustawodawca, określając w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. wymóg posiadania akredytacji przez jednostkę badającą, nie określiłby przynajmniej zakresu wymaganej akredytacji, a w razie potrzeby także innych elementów, gdyby faktycznie chodziło o zakresowe "dopasowanie" akredytacji do charakterystyki badań koniecznych do przeprowadzenia efektywnych badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w szczególności badań sprawdzających automatów o niskich wygranych. Ze wskazanych przyczyn, w tym także biorąc pod uwagę literalne brzmienie art. 23f ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, trzeba podkreślić, że z przepisów ustawy nie wynika obowiązek przedstawienia Ministrowi Finansów akredytacji dopasowanej zakresowo do charakterystyki badań koniecznych do przeprowadzenia efektywnych badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Z regulacji tych wynika natomiast obowiązek przedstawienia akredytacji wydanej przez podmioty wymienione w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. Posiadanie takiej akredytacji jest jedynie swego rodzaju warunkiem wstępnym skutecznego ubiegania się o upoważnienie. Przedstawienie akredytacji, niezależnie od zakresu badań, których dotyczy, pozwala na stwierdzenie, że jednostka aplikująca o upoważnienie spełnia podstawowe wymogi organizacyjne dla jednostek posiadających akredytację. Tylko takie jednostki mogą ubiegać się o upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Do przedstawionej wykładni wskazanego przepisu przekonuje także treść art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h., z którego wynika, że zdolność jednostek do tak specjalistycznych badań, jakich ma dotyczyć upoważnienie, jest sprawdzana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, mającego - zgodnie z wymienionym przepisem - obowiązek ocenić czy aplikująca jednostka zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Gdyby zakres akredytacji miał dotyczyć badań pozwalających na przeprowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier, to wówczas samodzielne badanie przez ministra okoliczności wymienionych w art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h. byłoby zbędne. Z przedstawionych przyczyn Sąd nie podziela odmiennego stanowiska Spółki dotyczącego konieczności legitymowania się przez jednostkę badającą akredytacją odpowiadającą tematem i zakresem badań specyfice badań automatów o niskich wygranych. Nadto podnieść należy, że okoliczność, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa w art. 23b ust. 3 u.g.h. i w art. 23f ust. 1 u.g.h. sprawdzana jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów wszczętego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. W przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek wymienionych w art. 23f ust. 1 u.g.h. jednostka otrzymuje upoważnienie, a jego udzielenie przez właściwego ministra przybiera postać czynności materialno-technicznej. Organ celny prowadząc postępowanie w sprawie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych, a także strona tego postępowania, nie mogą skutecznie kwestionować prawidłowości czynności materialno – technicznej Ministra Finansów udzielenia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zaznaczyć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu wskazującego, że osoby, które opracowały sporną opinię nie posiadają odpowiednich kwalifikacji i przygotowania do przeprowadzania badań technicznych automatów, a Laboratorium Celne Izby Celnej w Białymstoku nie zapewnia odpowiedniego standardu przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzania ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów do gier. Spółka nie wykazała istnienia żadnej z okoliczności, która w świetle art. 23f ust. 1 u.g.h. mogłaby podważyć prawidłowość udzielenia przez Ministra Finansów tej jednostce upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, należy stwierdzić, że zarzuty skargi oparte na kwestionowaniu uprawnienia wymienionego wyżej Laboratorium do przeprowadzenia badania sprawdzającego są bezzasadne. Przedstawionego stanowiska nie zmienia treść powołanych w skardze przepisów ustawy o systemie oceny zgodności. Według art. 15 ust. 1 tej ustawy, akredytacja udzielana jest przez Polskie Centrum Akredytacji na wniosek jednostki oceniającej zgodność. Artykuł 15 ust. 2 pkt 3 stanowi zaś, że taki wniosek musi zawierać miedzy innymi określenie zakresu akredytacji. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności, certyfikat akredytacji jest dokumentem potwierdzającym udzielenie akredytacji. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy, certyfikat, o którym mowa w ust. 1, zawiera zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności. W myśl ust. 3, 4 i 7 art. 16 ustawy może nastąpić ograniczenie zakresu akredytacji lub jej cofnięcie. Unormowania te uwzględniają treść art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30). Zgodnie z ust. 1 tego artykułu krajowa jednostka akredytująca, na wniosek jednostki oceniającej zgodność, sprawdza, czy ta jednostka oceniająca zgodność posiada kompetencje do wykonywania określonych czynności z zakresu oceny zgodności. W przypadku gdy zostanie stwierdzone, że posiada ona takie kompetencje, krajowa jednostka akredytująca wydaje certyfikat akredytacji poświadczający te kompetencje. W myśl ust. 4 krajowa jednostka akredytująca cofa certyfikat akredytacji, gdy stwierdzi, że jednostka oceniająca zgodność nie posiada już kompetencji do wykonywania określonych czynności z zakresu oceny zgodności lub dopuściła się rażącego naruszenia swoich obowiązków. Przepisy te regulują niewątpliwie tryb udzielenia, ograniczenia lub cofnięcia akredytacji przez Polskie Centrum Akredytacji i zakres takiej akredytacji. Nie zmienia to jednak faktu, że na gruncie u.g.h. to Minister Finansów udziela upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier według kryteriów określonych w art. 23f ust. 1 pkt 1-4 u.g.h. i na dzień 30 grudnia 2014r. Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w Białymstoku legitymowało się stosownym upoważnieniem. Obowiązkiem organu celnego było jedynie zwrócenie się o wykonanie badania sprawdzającego do jednej z jednostek upoważnionych do badań. Nie ulega zaś wątpliwości, że takiej jednostce badania w rozpoznawanej sprawie zostały zlecone. Wobec negatywnej opinii wskazującej, że przedmiotowy automat nie spełnia obowiązujących ustawowych warunków, zaskarżona decyzja cofająca rejestrację tego automatu na mocy art. 23a ust. 7 ustawy o grach hazardowych jest prawidłowa. Sąd nie podziela zarzutu braku notyfikacji art. 129 ust. 3 u.g.h., gdyż przepis ten zawiera definicję gry na automacie o niskich wygranych i jako taki nie ustanawia warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. W związku z tym przepis ten nie może być uznany za "techniczny" (zob. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1017/13, CBOSA). Odnosząc się natomiast do zarzutu wywodzonego z art. 129 ust. 3 u.g.h., należy zauważyć, że podstawą wydania skarżonej decyzji nie było wyłącznie ustalenie, że w opinii jednostki badającej zakwestionowano wartość jednorazowej wygranej i wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze. W opinii tej wskazano bowiem także inne naruszenia, których istnienie stanowiło wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że przedmiotowy automat nie spełnia wymogów ustawy. To ustalenie obligowało zaś organ do wydania decyzji o cofnięciu poświadczenia rejestracji na podstawie art. 23a ust. 7 u.g.h. Wbrew żądaniom skargi, Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie. Na marginesie jedynie wskazać należy, że możliwość wystąpienia z takim pytaniem jest uprawnieniem Sądu , a nie jego obowiązkiem. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono, jak w sentencji.