II SA/Ol 298/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2017 r. wniosku spółki a o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier hazardowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" o wymierzeniu spółce A (dalej zwanej Spółką) kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie dla skarżącej może spowodować wykonanie decyzji ostatecznej. Podniosła, że decyzja jest w całości nieprawidłowa. Poza tym osiągane przez stronę miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Oczywistym jest zatem w takiej sytuacji, że w razie braku udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony, mogą wystąpić trudne, czy wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Bieżąca sytuacja finansowa strony skarżącej nie daje jej bowiem możliwości uiszczenia wymierzonej kary pieniężnej, która znacznie przekracza uzyskiwany dochód. Udzielenie ochrony tymczasowej jest niezbędne i konieczne z uwagi na zapewnienie stronie skarżącej i jej rodzinie egzystencji przynajmniej na minimalnym poziomie. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718. - dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, aby zachodziła którakolwiek z wymienionych przesłanek. Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary pieniężnej spółce prawa handlowego, posiadającej z mocy prawa osobowość prawną. Niezrozumiałe są więc uwagi pełnomocnika skarżącej na temat rodziny i egzystencji na minimalnym poziomie, które odnosić można tylko do warunków życia człowieka. Poza tym nawet w przypadku wyegzekwowania spornej kary przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku określona w decyzji należność zostanie Spółce zwrócona. Istnienia innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmiennych wniosków i wskazywać na zagrożenie powstania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, Spółka nie wykazała. Za niewystarczające w tym zakresie uznać należy powoływanie się przez Spółkę na niskie dochody, co przy obowiązku uiszczenia kary mogłoby grozić niebezpieczeństwem utraty płynności finansowej. Istnienie takiego zagrożenia nie zostało bowiem poparte żadnymi dokumentami, z których można by wywieść, że takie zagrożenie realnie występuje. Spółka nie podała w ogóle jakiego rzędu dochody uzyskuje i z jaką częstotliwością. Nie przedstawiła też żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na weryfikację aktualnej kondycji finansowej Spółki, co umożliwiłoby ocenę możliwości płatniczych Spółki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 74/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie mamy zaś do czynienia z taką sytuacją. Co prawda udzielenie ochrony tymczasowej pozostawione jest uznaniu Sądu, jednak nie oznacza to, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z załączonego do skargi odpisu z KRS wynika, że Spółka prowadzi różną pod względem przedmiotowym działalność gospodarczą, z której żadna nie ma charakteru przeważającego. W tych okolicznościach, bez stosownych dokumentów źródłowych (w tym tych dotyczących sytuacji finansowej Spółki) nie sposób stwierdzić, jakie niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może spowodować uiszczenie przez Spółkę kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także podnoszone przez Spółkę argumenty, mające w jej ocenie wskazywać na wadliwość zaskarżonej decyzji. Argumenty te nie stanowią bowiem okoliczności wypełniających przesłanki udzielenia tymczasowej ochrony w zakresie wykonalności decyzji. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, w tym i zasadności podnoszonych w skardze zarzutów względem tej decyzji, dokonywana jest bowiem przez Sąd w wyroku, a nie w postanowieniu wydanym na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.