II SA/Ol 3/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. B. B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 stycznia 2019 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, bądź też uwierzytelnionych fotokopii lub uwierzytelnionych wydruków poczty elektronicznej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 7 stycznia 2019 r. Zatem termin do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego upłynął z dniem 14 stycznia 2019 r. W zakreślonym terminie skarżąca uiściła wpis sądowy, jednakże nie nadesłała wymaganych odpisów skargi. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r. (sygn. akt II SA/Ol 3/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę i zwrócił skarżącej kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 26 lutego 2019 r. W dniu 28 lutego 2019 r. (data stempla pocztowego – 26 luty 2019 r.) do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 3/19. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, iż nie wypełniła zobowiązania Sądu z powodu swojego złego stanu zdrowia, który spowodował konieczność pozostania w domu. Zaznaczyła, iż wszelkie obowiązki domowe, w tym opiekę nad trójką małoletnich dzieci, przejął jej małżonek, który w tym samym czasie wykonywał swoją pracę zawodową w pełnym wymiarze czasu. Skarżąca podkreśliła, iż ogólne złe samopoczucie, wysoka temperatura, ból głowy i kości spowodowane ciężkim przeziębieniem (grypa), połączone z koniecznością ewentualnego wsparcia męża w codziennych obowiązkach wobec domu i dzieci (szkoła, przedszkole, lekcje dodatkowe, prace domowe), spowodowały uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem w tamtym okresie priorytetem stał się możliwie szybki powrót do zdrowia i ochrona dzieci przed ewentualnym zarażeniem. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżąca dołączyła kserokopie dwóch zwolnień lekarskich (wydruki komputerowe): od dnia 5 stycznia 2019r. do dnia 13 stycznia 2019 r. oraz od dnia 14 stycznia 2019 r. do dnia 24 stycznia 2019 r. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 3/19, skarżąca uzupełniła wskazane braki formalne poprzez złożenie dwóch odpisów skargi własnoręcznie podpisanych, zaznaczając przy tym, iż uzupełnienie braków nastąpiło w ustawowym terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywraca termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art.88 p.p.s.a.). Zatem strona wnosząca o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić, że w trakcie biegu terminu do dokonania określonej czynności, wystąpiły takie przeszkody o charakterze obiektywnym, które uniemożliwiły jej dochowanie terminu. Strona ma również obowiązek wykazania, od którego momentu przyczyna lub przyczyny te ustały. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. W doktrynie i orzecznictwie podkreślono, że "brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem" (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2005r., str. 333, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 14 stycznia 1972r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144; 29 października 1999r., I CKN 556/98, LEX nr 50702; 12 stycznia 1999 r., II UKN 667/98, OSNAP - 2000, nr 12, poz. 488, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Jak wynika z treści wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi przyczyną uchybienia terminu był zły stan zdrowia skarżącej, z powodu którego musiała pozostać w domu, a wszelkie domowe obowiązki, w tym opiekę nad trójką małoletnich dzieci, przejął jej mąż, który jednocześnie wykonywał swoje obowiązki zawodowe w pełnym wymiarze czasu. Na potwierdzenie swojej choroby skarżąca przedłożyła kserokopie zwolnień lekarskich: od dnia 5 stycznia 2019 r. do dnia 13 stycznia 2019 r. oraz od dnia 14 stycznia 2019 r. do dnia 24 stycznia 2019 r. Należy zatem stwierdzić, iż w świetle przedstawionych przez skarżącą okoliczności przyczyna uchybienia terminu jaką była choroba skarżącej ustała z dniem 24 stycznia 2019 r. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie termin siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu upłynął zatem z dniem 31 stycznia 2019 r. Natomiast przedmiotowy wniosek został złożony dopiero w dniu 26 lutego 2019 r. W tym stanie rzeczy, należy uznać, iż skarżąca nie spełniła wymogu formalnego, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. i wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony, zgodnie z art. 88 p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Jednocześnie należy wskazać, nawiązując do wypracowanych i utrwalonych poglądów doktryny i judykatury, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a jedyną możliwością jego przywrócenia jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że dokonanie czynności procesowej w terminie, nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się ominąć. Oznacza to, że strona mimo starań nie mogła dokonać czynności w terminie. Strona zatem musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Podkreślić należy, że termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008r., Sygn. akt II OZ 712/08, LEX 493641). Tymczasem okoliczności podnoszone przez skarżącą nie świadczą o zachowaniu przez nią wymogu należytej staranności. Choroba skarżącej nie jest równoznaczna z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Należy bowiem zauważyć, iż skarżąca mogła skorzystać z pomocy dorosłego domownika (męża) w zakresie sporządzenia dwóch odpisów skargi oraz nadesłania ich do sądu. Ponadto z treści przedłożonego zwolnienia lekarskiego obejmującego okres od dnia 14 stycznia 2019 r. do dnia 24 stycznia 2019 r. wynika, że skarżąca mogła chodzić (pkt 16 – wskazania lekarskie). Należy zatem uznać, że dolegliwości skarżącej nie miały charakteru nagłego oraz nie stanowiły przeszkody, której nie można było usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, zwłaszcza, iż jak wynika z akt sądowych niniejszej sprawy wpis sądowy od powyższej skargi, do którego uiszczenia skarżąca również została wezwana, został dokonany w terminie, tj. w dniu 14 stycznia 2019 r. (k.16 akt sądowych). Tym samym, skarżąca, dbając należycie o własne interesy, winna była podjąć stosowne działania mające na celu dotrzymanie terminu także w zakresie uzupełnienia wskazanych w wezwaniu braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.