II SA/Ol 316/24

Dnia 18 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z 5 grudnia 2023 r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] przez Kierownika Sekcji Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (dalej jako: "organ I instancji"), na podstawie art. 17 i art. 24 ust. 4 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, odmówiono M. R. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką I. R. Organ I instancji wskazał, że fakt pobierania renty nie wyklucza przyznania świadczenia. W tym zakresie organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r., sygn. SK 2/17. Jednakże w jego ocenie odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uzasadniał fakt niespełnienia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, dotyczącej daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła strona w terminie. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, co determinuje naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu prawa do wnioskowanego świadczenia. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie ("Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 29 lutego 2024 r. nr [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy w całości. W ocenie Kolegium, jak wynika z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym (która weszła w życie 1 stycznia 2024 r., wprowadzając m.in. zmiany w zakresie przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych), przepisy dotychczasowe (tj. przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2023 r.) mają zastosowanie do stanów faktycznych, w których do powstania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego doszło do dnia 31 grudnia 2023 r. W ocenie Kolegium, termin "powstanie prawa" należy rozumieć jako moment spełnienia wszelkich przesłanek warunkujących możliwość przyznania świadczenia. Inaczej, dotyczy to tylko takich stanów faktycznych, w których można byłoby przyznać świadczenie pielęgnacyjne najpóźniej od dnia 31 grudnia 2023 r. W tej sprawie nie sposób natomiast przyjąć, aby prawo strony do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. Mimo złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne jeszcze przed tą datą, przesłanką uniemożliwiającą uznanie powstania prawa jest fakt pobierania - do chwili obecnej - przez stronę renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Nawet zatem, gdyby w niedalekiej przyszłości strona zrezygnowała z pobierania świadczenia rentowego, to i tak trzeba byłoby uznać, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (a więc zachowanie wszelkich przesłanek) powstało już po dniu 31 grudnia 2023 r. W ocenie Kolegium, skoro na chwilę obecną (a więc także na dzień 31 grudnia 2023 r.) nie są spełnione wszelkie przesłanki umożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, to nie można przyjąć, aby do "powstania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego doszło do dnia 31 grudnia 2023 r." W konsekwencji zastosowanie znajdą przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w nowym brzmieniu, co uzasadniało utrzymanie negatywnego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje obecnie jedynie w sytuacji, gdy opieka jest sprawowana nad osobą w wieku do ukończenia 18 roku życia, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Pismem z 15 marca 2024 r. skarżący złożył skargę na decyzję Kolegium, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, by przyznać skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności matką – I. R., ewentualnie: 2) przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, 3) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego, kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji: 1) art. 7, 77 § 1,80 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia podstawy faktycznej oraz prawnej do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, b) art. 9 kpa, 79a kpa w zw. z art. 24 ust 2 i art. 24a ust. 1, 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych z 28 listopada 2003 r. w zw. z art. 63 ust. 1 oraz art. 43 ustawy z 26 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym poprzez naruszenie obowiązku informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, polegające na niepoinformowaniu jej o konieczności przedłożenia do dnia 31.12.2023 r. kompletnego wniosku wraz z dokumentami, w tym zawierającymi decyzję o wstrzymaniu wypłaty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w następstwie uprzedniego złożenia wniosku do organu rentowego o jej zawieszenie, c) art. 7, 8, 11 oraz 107 § 2 i 3 kpa, polegające w szczególności na braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w sytuacji gdyby do rozpatrzenia odwołania skarżącego doszło do dnia 31.12.2023 r. i wydana byłaby decyzja pozytywna po uprzednim pouczeniu i umożliwieniu stronie prawa wyboru świadczenia. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. a) naruszenie art. 63 ust. 1 oraz art. 43 ustawy z 26 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało do 31 grudnia 2023 r.; b) naruszenie art. 63 ust. 3 ustawy z 26 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym poprzez jego niezastosowanie w sprawie i pominięcie, że wobec osoby, nad którą sprawowana jest opieka zostało wydane nowe orzeczenie o niepełnosprawności, a opiekunowie zachowują prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do dnia 31.12.2023 r., pod warunkiem złożenia wniosku o nowe orzeczenie i wniosku o ustalenie prawa, co należałoby rozumieć, że intencją ustawodawcy było, aby do sytuacji osób, które dotychczas otrzymywały świadczenie pielęgnacyjne na dotychczasowych zasadach i złożyły nowy wniosek do 31.12.2023 r. zastosować do czasu rozpoznania sprawy przepisy w kształcie obowiązującym do 31.12.2023 r., c) naruszenie art. 63 ust. 1 oraz art. 43 ustawy z 26 lipca 2023r. o świadczeniu wspierającym w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., poprzez uznanie, że fakt pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo, że Trybunału Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2019 r. SK 2/17 orzekł, że art. 17 ust. 5 lit a cyt. ustawy w zakresie w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust 1 zdanie 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, d) naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zawieszenie przez stronę prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest okolicznością warunkującą przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad osobą niepełnosprawną i w rezultacie przyjęcie, że nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, e) art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w nowym brzmieniu poprzez niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało, f) naruszenie art. 24 ust 2, art. 24a ust. 1, 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a cyt. ustawy poprzez uniemożliwienie stronie prawa dokonania wyboru świadczeń poprzez przedwczesne odmówienie świadczenia pielęgnacyjnego bez uprzedniego pouczenia o możliwości wypłaty świadczenia i wezwania do wykazania, czy strona zawiesiła prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż skarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2023 r., poz. 1634 - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako: "p.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 lutego 2024 r., którym to rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z 5 grudnia 2023 r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad matką I. R. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm., dalej jako: "u.ś.r.") w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. oraz ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm., dalej jako: "u.ś.w."). W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W myśl art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia (pkt 1) lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia (pkt 2). Przypomnieć należy, że przepis ten na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz. U. poz. 1443) w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Organ I instancji, odmawiając przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego, zatem błędnie powołał się na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, dotyczącej daty powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Organ odwoławczy podejmując swoje rozstrzygnięcie podniósł, że z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym (która weszła w życie 1 stycznia 2024 r., wprowadzając m.in. zmiany w zakresie przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych), przepisy dotychczasowe (tj. przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2023 r.) mają zastosowanie do stanów faktycznych, w których do powstania prawa do świadczenia pielęgnacyjne oraz prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego doszło do dnia 31 grudnia 2023 r. Dotyczy to zatem tylko takich stanów faktycznych, w których można byłoby przyznać świadczenie pielęgnacyjne najpóźniej od dnia 31 grudnia 2023 r. W tej sprawie w ocenie organu odwoławczego nie sposób natomiast przyjąć, aby prawo strony do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. Mimo złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne jeszcze przed tą datą, przesłanką uniemożliwiającą uznanie powstanie prawa jest fakt pobierania - do chwili obecnej - przez stronę renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Kolegium podejmując swoje rozstrzygnięcie wskazało na art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, zgodnie z którym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy pominął jednak zupełnie przepis art. 63 ust. 3 tej ustawy, według którego osoby, o których mowa w ust. 2 (osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym), zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. W niniejszej sprawie zaś I. R. w dniu 14 września 2023 r. złożyła wniosek do Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w [...] o zaliczenie do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności na kolejny okres. Orzeczeniem tego organu z dnia 16.10.2023 r., [...] (akta adm., k.-1) I. R. została zaliczona do stopnia niepełnosprawności - znacznego. Natomiast w dniu 25 października 2023 r. skarżący złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad I. R. Nadmienić należy, że skarżący miał przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 września 2022 r. do 30 września 2023 r. na podstawie decyzji Kolegium z 14 lutego 2014 r. W niniejszej sprawie spełnione zostały zatem warunki przewidziane w przepisie art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym, bowiem w stosownych terminach przewidzianych tym przepisem złożono wniosek o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności a następnie niezwłocznie po wydaniu tego orzeczenia (orzeczenie z 16.10.2023 r.) skarżący złożył w dniu 25 października 2023 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazany przepis art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym jest przepisem intertemporalnym, umożliwiającym zachowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku spełnienia określonych warunków. Organy stosując przepisy ustawy o świadczeniu wspierającym muszą mieć na uwadze, że należy to robić całościowo, z uwzględnieniem wszystkich przepisów intertemporalnych, a nie wybiórczo - stosując tylko wybrane normy prawne. W toku ponownego rozpoznania sprawy organy zobligowane są zatem do zastosowania w sprawie przywołanego przepisu art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym. Dodać należy, że posiadanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi negatywnej przesłanki uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny swoim wyrokiem z 26 czerwca 2019 r., SK 2/17. Zgodnie z tym wyrokiem brak jest zatem podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują zatrudnienia lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają (za: wyrok NSA z dnia 27 marca 2024 r. I OSK 544/23, dostępny w CBOSA). Zauważyć należy, że organ I instancji przyjął w swojej decyzji podobne stanowisko, stwierdzając w oparciu o przytoczony wyrok TK, że posiadanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi negatywnej przesłanki uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na względzie zaprezentowane rozważania Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.