II SA/Ol 319/10

Dnia 28 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 roku sprawy ze skargi M. T. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty planistycznej - oddala skargę. Decyzją z dnia 10 października 2008 r. Wójt Gminy I. ustalił M. i R.T. jednorazową opłatę w kwocie 14.481,00 zł z tytułu wzrostu wartości ich nieruchomości położonej w "[...]", składającej się z działek nr "[...]", w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I., i zobowiązał do jej uiszczenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. decyzją z dnia 1 grudnia 2008 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji na nieprawidłowości w sporządzonym w sprawie operacie szacunkowym i zobowiązało Wójta do rozpoznania sprawy w oparciu o ustalenia faktyczne wynikające z nowego operatu szacunkowego. Wójt Gminy I. decyzją z dnia 2 września 2009 r. ponownie ustalił M. i R.T. jednorazową opłatę w kwocie 14.481,00 zł z tytułu wzrostu wartości ich nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I. i zobowiązał do jej uiszczenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W uzasadnieniu Wójt podał, że przed uchwaleniem uchwałą nr XIII/108/2003 Rady Gminy w I. z dnia 3 grudnia 2003 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I. przedmiotowe działki stanowiły użytki rolne i były użytkowane rolniczo. Zgodnie natomiast z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego działki te położone są na terenie oznaczonym symbolem M2 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ zaznaczył, że plan nie zawiera podziału na działki ani układu drogowego. W ocenie Wójta, zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie miejscowym spowodowała wzrost jej wartości, a w związku z jej zbyciem w dniu 6 września 2007 r., zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ zobligowany był do pobrania jednorazowej opłaty. Wójt podał, że wysokość renty planistycznej dla przedmiotowej nieruchomości została ustalona na podstawie operatu szacunkowego z dnia 8 marca 2008 r. Uprawniony rzeczoznawca majątkowy stwierdził w piśmie z dnia 8 kwietnia 2009 r., że na dzień wyceny określił wartość całej nieruchomości składającej się z działek "[...]". Zdaniem rzeczoznawcy, droga jest integralną częścią składową nieruchomości, a jej wartość określił jak dla gruntów przyległych. Organ pierwszej instancji ocenił, że operat szacunkowy zawiera dane wymagane przepisami prawa, przyjęto w nim właściwe dane dotyczące działek i uwzględniono czynniki wpływające na określenie wartości nieruchomości. Z operatu szacunkowego wynikało, że wartość nieruchomości działek o nr "[...]" przed uchwaleniem planu miejscowego wynosiła 12.168,00 zł, a po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o kwotę 96.539 zł i wyniosła 108.707 zł. Zgodnie z § 33 ust. 1 uchwały nr XIII/108/2003 stawka procentowa służąca naliczeniu opłaty planistycznej dla terenów oznaczonych symbolem M2 wynosi 15 %, zatem wysokość jednorazowej opłaty planistycznej ustalono w kwocie 14.481,00 zł. W złożonym odwołaniu M. i R.T. podnieśli, że organ gminy nie poinformował ich o konsekwencjach uchwalenia planu miejscowego i zbyciu nieruchomości ujętej w tym planie przed upływem 5 lat od daty uchwalenia planu miejscowego. Zaznaczyli, że gdyby zdawali sobie sprawę z konieczności uiszczenia przedmiotowej opłaty, to nie sprzedaliby działek przed upływem tego okresu. Odwołujący się stwierdzili też, że w niektórych przypadkach organ gminy nie ustalał opłaty planistycznej. Podkreślili ponadto, że opłata powinna być wymierzona niezwłocznie po otrzymaniu przez organ gminy wypisu z aktu notarialnego, a ten warunek nie został w sprawie spełniony. Zdaniem odwołujących się, ustalenie spornej opłaty nastąpiło z naruszeniem art. 8 K.p.a. Zarzucili także, że wzrost wartość nieruchomości w operacie został zawyżony. Zakwestionowali również legalność wprowadzenia przez Radę Gminy różnych stawek procentowych opłaty planistycznej dla różnego rodzaju nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. decyzją z dnia 8 lutego 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podało, że zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymierzenie opłaty planistycznej jest obligatoryjne, a sposób jej wyliczenia określają przepisy prawa. Wskazało, że w sprawie konieczne było ustalenie, że do wzrostu wartości nieruchomości doszło wyłącznie wskutek uchwalenia planu miejscowego gminy. Kolegium zaznaczyło, że nie było sporne, iż przedmiotowa nieruchomość przed uchwaleniem planu miejscowego wykorzystywana była na cele rolnicze, natomiast w wyniku uchwalenia tego planu została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie z ustaleniami poprzednio obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy !., zatwierdzonego uchwałą nr XIX/134/92 Rady Gminy I. z dnia 28 sierpnia 1992 r., działki "[...]" stanowiły tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Niespornym był również fakt sprzedaży przez stronę przedmiotowej nieruchomości w dniu 6 września 2007r., a więc przed upływem pięciu lat od uchwalenia planu miejscowego. Kolegium wywiodło, że operat szacunkowy stanowi jedyny środek dowodowy w zakresie wzrostu wartości nieruchomości i bez znaczenia jest faktyczna cena sprzedaży danej nieruchomości. Uznało, że sporządzony w sprawie operat szacunkowy odpowiada wymogom zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) i przepisom ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że działka nr x stanowi drogę wewnętrzną, a udział w prawie jej własności jest stosunkowy i stanowi następstwo prawa własności działek nr "[...]". Wskazał też, że w toku postępowania odwoławczego biegły wyjaśnił, że przed uchwaleniem planu miejscowego przedmiotowa nieruchomości stanowiła jedną działkę, której wartość oszacował w całości. Po uchwaleniu planu miejscowego i zmianie przeznaczenia działki, z szacowanej działki został geodezyjnie wydzielony grunt pod drogę wewnętrzną. Wartość wydzielonego gruntu określił jako iloczyn wartości 1 m² gruntów przyległych, gdyż grunt przeznaczony pod drogę został wydzielony geodezyjnie, bez urządzenia infrastruktury. Biegły zsumował więc powierzchnię działki z udziałem w działce gruntu stanowiącego drogę, gdyż obie działki uzyskiwały jednakową wartość 1 m², co jest zgodne z § 36 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Kolegium zaznaczyło, że rzeczoznawca majątkowy w związku z upływem czasu potwierdził aktualność operatu szacunkowego w dniu 31 grudnia 2009 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że sprzedając kilka nieruchomości odwołujący się powinni byli zapoznać się szczegółowo z przepisami prawa, w tym zapisami planu miejscowego, i zabezpieczyć z puli uzyskanych środków kwotę na uiszczenie opłaty planistycznej lub wstrzymać się ze sprzedażą do upływu 5 lat od wejścia w życie planu miejscowego. Wywiodło, że przepisy K.p.a. nie nakazują indywidualnego zawiadamiania obywateli o konsekwencjach podejmowanych przez nich ewentualnych działań prawnych. Kolegium zaznaczyło także, że odwołujący się był członkiem Rady Gminy w I. w dacie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego i był obecny na sesji Rady w dniu jego uchwalania. W ocenie organu odwoławczego, upływ od daty sprzedaży przedmiotowej nieruchomości do dnia wydania decyzji o ustaleniu spornej opłaty dwóch lat nie wpływa na ocenę prawidłowości decyzji. Kolegium wyjaśniło, że dla zachowania pięcioletniego terminu od wejścia w życie miejscowego planu lub jego zmiany wystarczające jest wszczęcie postępowania administracyjnego przed jego upływem. Za gołosłowny natomiast Kolegium uznało zarzut wadliwości operatu szacunkowego. Wyjaśniło też odwołującym się, że sprawy z zakresu prawa administracyjnego mają charakter indywidualny i tylko okoliczności związane z konkretnym faktem mogą być w tym postępowaniu rozpoznawane. Ponadto wskazało, że dopuszczalność zróżnicowania stawek opłaty planistycznej wynika z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która zakłada jedynie, że wysokość opłaty nic może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości, nie wprowadzając innych ograniczeń. a także z § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). W złożonej skardze M. i R.T. podnieśli, że nie zostali poinformowani przez organ gminy o konsekwencjach uchwalenia planu miejscowego i zbycia nieruchomości objętej ustaleniami planu przed upływem 5 lat od daty uchwalenia planu miejscowego. Stwierdzili, że w niektórych przypadkach organ gminy nie ustalał opłaty planistycznej. Podkreślili ponadto, że opłata powinna być wymierzona niezwłocznie po otrzymaniu przez organ gminy wypisu z aktu notarialnego, co nie miało miejsca w tej sprawie. Zakwestionowali także legalność wprowadzenia przez Radę Gminy różnych stawek procentowych opłaty planistycznej dla różnego rodzaju nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2010 r. skarżący przedłożyli kopie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 6 kwietnia 2010 r. i decyzji Wójta Gminy I. z dnia 17 czerwca 2010 r., wydane w przedmiocie opłaty planistycznej, dotyczące innych nieruchomości skarżących. Skarżący wyjaśnił ponadto, że działka nr a została podzielona w 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) rolą sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli legalności (tj. zgodności z prawem) działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Sądy administracyjne nie mają także uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, lecz wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sądy te nie rozpoznają zatem ponownie sprawy administracyjnej jako trzecia instancja. Wobec tego, sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej zaskarżoną decyzją. Z tych też względów, zgodnie z art. 106 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uzupełniające postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jest dopuszczalne tylko w celu umożliwienia sądowi dokonania ustaleń służących ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a nie w celu dokonania ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej załatwionej zaskarżoną decyzją. Ponadto, dokonując kontroli legalności wydanej w niniejszej sprawie decyzji, stosownie do art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Jak wynika z akt sprawy skarżący dnia 6 września 2007 r. zbyli nieruchomość oznaczoną jako działki nr "[...]". W pierwszej kolejności wskazać należy, że z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P/58/08 przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, został uznany za niezgodny z prawem. Oznacza to w konsekwencji, że przypadku określenia przeznaczenia gruntu przy naliczaniu opłaty planistycznej, w sytuacji, gdy wygasł plan miejscowy, należy określić czy nowy plan, po którego uchwaleniu nastąpiło jego zbycie zmienił jego przeznaczenie. Organy orzekające w niniejszej sprawie ustaliły, że w dniu 3 grudnia 2003 r. uchwałą nr XIII/108/2003 Rada Gminy w I. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy I. (Dz. Urz. Województwa Warmińsko – Mazurskiego z 2004 r. Nr 11, poz. 196). Powyższym aktem prawa miejscowego, który obowiązuje od dnia 12 lutego 2004 r. ustalono, że m.in. należące do skarżących działki o numerach "[...]", stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej (oznaczone symbolem M-2). Organy ustaliły także, że wskazane powyżej działki, zgodnie z ustaleniami poprzednio obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy I., zatwierdzonego uchwałą nr XIX/134/92 Rady Gminy w I. z dnia 28 sierpnia 1992 r. (Dz. Urz. Województwa Olsztyńskiego Nr 21, poz. 246), stanowiły tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Okoliczność ta została potwierdzona w złożonej dokumentacji planistycznej (wyrys części graficznej poprzednio obowiązującego miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Iława oraz pkt 8 części opisowej tego planu zatytułowany "tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej). Kwestią sporną jest zasadność zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym przepisu art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Przedmiotowa opłata jest pobierana w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 4 powołanej ustawy). Wobec takiego brzmienia cytowanych przepisów niezbędne jest bezsporne ustalenie, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego spowodowało wzrost wartości określonej nieruchomości, która następnie została zbyta w okresie 5 lat od dnia uchwalenia planu miejscowego, czyli że istnieje związek przyczynowy miedzy uchwaleniem (zmianą) planu miejscowego a wzrostem wartości nieruchomości objętej tym planem (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. II OSK 1244/06, LEX 360221, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. IV SA/Wa 582/08, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że na skutek uchwalenia planu miejscowego nastąpił wzrost wartości nieruchomości skarżących. Powyższego ustalenia dokonano w oparciu o operat szacunkowy z dnia 10 marca 2008 r., którego aktualność na dzień 31 grudnia 2009 r. potwierdził rzeczoznawca majątkowy. Sąd podziela ocenę tego dokumentu dokonaną przez organy obu instancji. Sporządzony przez uprawnioną osobę operat szacunkowy spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Wycenę nieruchomości przed zmianą planu miejscowego wykonano przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej z uwzględnieniem: położenia nieruchomości w odniesieniu do działek siedliskowych, kształtu działki, bonitacji i zdolności produkcyjnej gleby, jakości drogi dojazdowej oraz różnorodności rodzajów użytków glebowych. Natomiast wyceny nieruchomości po zmianie planu miejscowego dokonano przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej z uwzględnieniem: położenia i atrakcyjności lokalizacji, sąsiedztwa i otoczenia, możliwości alternatywnego wykorzystania, kształtu i wielkości działki oraz uzbrojenia i dostępu do drogi. Ze względu na brak transakcji nieruchomościami podobnymi na lokalnym rynku, biegły zbadał transakcje sprzedaży 12 nieruchomości obszarowo i rodzajowo podobnych do nieruchomości wycenianej, zlokalizowanych na terenach gminy wiejskiej Iława, w latach 2006 i 2007. Transakcje zostały zaktualizowane trendem czasowym. Zasadnie więc przyjęto na podstawie operatu szacunkowego, że wzrost wartości nieruchomości o kwotę 96.539 zł jest konsekwencją wyłącznie zmiany przeznaczenia szacowanej nieruchomości w planie miejscowym uchwalonym w dniu 3 grudnia 2003 r. Ponieważ zgodnie z § 33 ust. 1 uchwały nr XIII/108/2003 stawka procentowa służąca naliczeniu opłaty planistycznej dla terenów oznaczonych symbolem M2 wynosi 15 %, prawidłowo ustalono wysokość jednorazowej opłaty planistycznej w kwocie 14.481,00 zł. Uwzględniając powyższe, prawidłowo zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, gdyż zaistniały w stanie faktycznym sprawy przesłanki do ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższej oceny nie zmienia zawarty w odwołaniu zarzut skarżących, że wartość nieruchomości została zawyżona przez biegłego. Skarżący nie podali nawet, o jaką kwotę, ich zdaniem, zawyżono wartość tej nieruchomości, ani też jakie czynniki lub dane przyjęte przez biegłego wpłynęły na zawyżenie wartości nieruchomości. Na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może mieć wpływu eksponowany przez skarżących fakt, że w podobnej sprawie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 6 kwietnia 2010 r., uchylono decyzję Wójta Gminy I. z dnia 4 września 2009 r. i umorzono postępowanie w przedmiocie opłaty planistycznej dotyczącej innej działki skarżących o nr ewid. y wraz z udziałem 1/27 w działce nr z stanowiącej drogę. Decyzja ta nie podlegała bowiem kontroli sądowoadministracyjnej ani w rozpoznawanej sprawie, stosownie do art. 134 p.p.s.a., ani w innym postępowaniu. Na marginesie zauważyć można, że z uzasadnienia decyzji Kolegium z dnia 6 kwietnia 2010 r. wynika wprost, że rozstrzygnięcie to zapadło, gdyż w związku z uchwaleniem planu miejscowego nie wzrosła wartość działki nr y, gdyż jej przeznaczenie nie uległo zmianie po uchwaleniu planu miejscowego gminy I. Zgodnie z postanowieniami poprzednio obowiązującego planu miejscowego działka ta była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową i usługową, zaś w aktualnym planie - stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sąd nie stwierdził w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędnie bowiem skarżący upatrują naruszenia prawa procesowego w braku indywidualnej informacji o konsekwencjach sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przed upływem 5 lat od daty uchwalenia planu miejscowego. Jak zasadnie Kolegium wyjaśniło w zaskarżonej decyzji, przepisy K.p.a. nie obligują organu administracji do udzielania wszelkich informacji każdemu obywatelowi. Zgodnie bowiem z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ administracji publicznej jest więc obowiązany do udzielania pełnej informacji w granicach określonych w cytowanym przepisie, a więc wyłącznie stronom postępowania administracyjnego. Granice tego obowiązku wyznaczają równocześnie granice uprawnień stron do żądania udzielenia informacji. Skarżący zaś zarzucają, że przed data sprzedaży nieruchomości nie udzielono im właściwych informacji. Obowiązek udzielania pełnej informacji stronom spoczywał na organach administracji w kontrolowanym postępowaniu od dnia jego wszczęcia, czyli od 27 listopada 2007 r. Dodać należy, że także przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakazują udzielania indywidualnych informacji właścicielom nieruchomości objętych planem miejscowym o skutkach wzrostu wartości ich nieruchomości spowodowanych zmianą ich przeznaczenia w planie miejscowym. Stwierdzić również należy, że fakt wszczęcia kontrolowanego postępowania po upływie 2 lat od daty sprzedaży nieruchomości nie stanowi naruszenia prawa. Ustawodawca nie zobligował organu gminy do bezzwłocznego pobierania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz zakreślił granicę pięcioletniego terminu od dnia uchwalenia planu miejscowego. Prawidłowo Kolegium wyjaśniło w zaskarżonej decyzji, że dla zachowania tego terminu wystarczające jest, aby w tym terminie wszczęte zostało postępowanie administracyjne. W skardze zakwestionowano także legalność wprowadzenia przez Radę Gminy różnych stawek procentowych opłaty planistycznej dla nieruchomości objętych ustaleniami planu miejscowego o różnym przeznaczeniu. Wyjaśnić skarżącym należy, że ustalenie co do wysokości opłaty jest obligatoryjnym elementem uchwały wprowadzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub też zmieniającej plan obowiązujący. Wysokość opłaty powinna być określana przez właściwą radę gminy w wymiarze stosunkowym procentowym. Ustawodawca określił jej wysokości ramowo (do 30%), pozostawiając radzie gminy prawo ustalenia jej stosunkowego wymiaru. Zastosowana konstrukcja miała na celu proporcjonalne obciążenie wszystkich podmiotów uzyskujących korzyść ze zmian wprowadzonych planem zagospodarowania przestrzennego (por. Z. Niewiadomski (red.) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, str. 284-285). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zasadności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.