II SA/Ol 320/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]", którą stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 lutego 2008 r. udzielonych T.R. zezwoleń z dnia 18 maja 2007 r. na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5%, powyżej 4,5% do 18% oraz powyżej 18%, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, tj. w sklepie spożywczo-monopolowym położonym w "[...]" przy ul. A. 1. T.R. wywiódł skargę na powyższą decyzję. Równolegle ze złożoną skargą T.R. pismem z dnia 24 kwietnia 2008 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołał się na trudną sytuację finansową, w jakiej postawiło go wygaśnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Podał, że zaniechanie sprzedaży alkoholu będzie skutkować dalszymi stratami, gdyż wnioskujący nie może zwrócić towaru do hurtowni, co z kolei ma doprowadzić do przekroczenia ważności terminów przydatności do spożycia towarów i konieczności jego zniszczenia. Podniósł także, że stwierdzenie wygaśnięcia zezwoleń jest krzywdzące, gdyż pierwszy raz prowadząc działalność handlową niedokonał czynności w terminie, a ponadto, że ostatniego dnia terminu czynił starania, aby dokonać wpłaty należności związanej ze wskazanymi zezwoleniami. Jednak kasa Urzędu Miejskiego była już nieczynna, a skarżący nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji braku wpłaty. W związku z tym wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania wpłaty należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogą być jedynie wskazane w tym przepisie istotne, niekorzystne z punktu widzenia interesów skarżącego, bezpośrednie następstwa wykonania tej decyzji, która następnie zostałaby przez Sąd wzruszona. Ocena wystąpienia tych następstw oderwana jest od merytorycznej oceny zasadności skargi. Ponadto należy podnieść, że ustalenie, czy grożąca szkoda jest znaczna, jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Zaistnienie przesłanki wywołania trudnych do odwrócenia skutków również należy rozważać z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1155/07, niepublikowane). W niniejszej sprawie nie można uznać, aby skarżący wykazał, że w stanie faktycznym sprawy zaistniały przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie. Tym samym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzasadniony. Wnioskujący podkreśla, że wykonanie decyzji będzie skutkować stratami finansowymi, które mogą doprowadzić do zniszczenia posiadanych alkoholi. Przede wszystkim podnieść, że skarżący nie prowadzi wyłącznie sprzedaży napojów alkoholowych, lecz także artykułów spożywczych. Przyznać należy, że ograniczenie asortymentu oferowanych towarów może spowodować zmniejszenie rentowności prowadzonej działalności handlowej. Niemniej jednak z akt sprawy nie wynika, aby sprzedaż napojów alkoholowych stanowiła aż tak znaczący procent obrotów w sklepie skarżącego, że rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do drastycznego spadku opłacalności prowadzenia tej działalności gospodarczej. Nie uprawdopodobniono zatem, aby brak możliwości sprzedaży napojów alkoholowych mógł spowodować znaczną szkodę czy też doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wnioskujący zdaje się nie dostrzegać, iż bez względu na to, czy może zwrócić towar do hurtowni, dysponuje pewnymi środkami prawnymi, pozostającymi poza postępowaniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 18 ust. 13 powołanej ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) ma bowiem możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu pierwotnego zezwolenia. Istnieje także możliwość wystąpienia na mocy art. 184 ust. 1 tej ustawy z wnioskiem na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych, o co może się przedsiębiorca zwrócić, gdy uzna, że okres ważności terminów przydatności do spożycia posiadanego alkoholu jest na tyle krótki, że realne jest zagrożenie zniszczenia towaru przed uzyskaniem nowego zezwolenia w trybie art. 18 ust. 13 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jednak w takim wypadku wydłużeniu ulegnie okres wyłączenia możliwości ubiegania się o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż przedsiębiorca, który otrzymał zezwolenie na wyprzedaż posiadanych, zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia upływu terminu ważności zezwolenia (art. 184 ust. 3). Natomiast powoływana we wniosku okoliczność niezamierzonego niedokonania opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w terminie oraz opisywane przez skarżącego starania i próby dokonania wpłaty ostatniego dnia terminu, nie wpływają na treść orzeczenia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wyżej wyjaśniono o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności sąd może orzec jedynie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powoływanie się przez wnioskującego na innego rodzaju okoliczności nie może odnieść spodziewanego skutku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.