II SA/Ol 322/13

Dnia 28 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 roku sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 30 stycznia 2012 r. wpłynęło do Urzędu Gminy D. pismo T.P. datowane 26 stycznia 2012 r., adresowane do Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Warszawie, w którym zażądała po raz czternasty wszczęcia śledztwa przeciwko Wójtowi Gminy "[...]"., zarzucając mu sfałszowanie dokumentów i doprowadzenie jej rodziny do ubóstwa. W piśmie tym T.P. domagała się przyznania pomocy społecznej, żądając wyłączenia z postępowania Wójta Gminy "[...]" J.S. oraz wszystkich pracowników Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". Uwzględniając swoją właściwość do rozpatrzenia zgłoszonego wniosku o udzielenie pomocy społecznej, postanowieniem z dnia 23 lutego 2012 r., Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", działając z upoważnienia Wójta Gminy, wyłączył pracownika socjalnego "[...]" z rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, natomiast Wójt Gminy "[...]". tego samego dnia orzekł o wyłączeniu ze sprawy Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". Następnie Kierownik GOPS w "[...]" wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" o wyznaczenie innego organu do załatwienia wniosku T.P. o udzielenie pomocy społecznej.. Postanowieniem z dnia 16 marca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", na podstawie art. 26 § 3 w zw. z § 1 tego artykułu wyznaczyło do załatwienia wniosku Prezydenta "[...]". Pracownik socjalny Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" dokonał aktualizacji wywiadu środowiskowego, w wyniku którego ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Miesięczny dochód rodziny to kwota 427,50 zł. T.P. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym orzeczonym na stałe. Oboje małżonkowie nie pracują, W.P. nie jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy, utrzymują się z pomocy społecznej. Zamieszkują w domu jednorodzinnym, który wymaga prac wykończeniowych. W trakcie wywiadu W.P. oświadczył, że nie posiada środków na opłacenie energii (grupa taryfowa C-11 - budowa domu), na zakup opału, odzieży, obuwia, żywności oraz leków. Ponadto zwrócił uwagę na wydarzenia z 2003r., stanowiące przyczynę konfliktu z Wójtem Gminy, które jak wskazał, doprowadziły do rozstroju jego zdrowia i utraty zdolności do pracy. Decyzją z dnia 8 sierpnia 2012 r. organ pierwszej instancji przyznał świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w kwocie 186 zł za styczeń 2012 r. Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]", a organ ten po rozpoznaniu sprawy uchylił decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż przyznana pomoc nie była konsekwencją rozważenia sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawczyni oraz jej potrzeb, w związku z możliwościami jakimi dysponował organ przyznający świadczenie. Zdaniem Kolegium zarządzenie Kierownika GOPS w sprawie ujednolicenia dziennej stawki zasiłku przyznawanego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" nie mogła stanowić podstawy prawnej określenia wysokości świadczenia pieniężnego na zakup żywności. Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 24 grudnia 2012 r. przyznał wnioskodawczyni 186 zł świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu przywołano przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, tj. przepisy ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Organ wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania, w tym aktualizacji wywiadu środowiskowego, ustalono, wg. stanu na styczeń 2012 r., że rodzina wnioskodawczyni w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w grudniu 2011 r. osiągnęła dochód w wysokości 427,50 zł, co na osobę daje kwotę 213,75 zł. Podano, że kryterium dochodowe rodziny wynosiło 702 zł, że na dochód składał się zasiłek stały w wysokości 274,50 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Rodzina jest dwuosobowa, wnioskodawczyni orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w "[...]" z dnia "[...]" r. została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, na stałe. Organ opisał również sytuację zawodową męża wnioskodawczyni oraz jego sytuację zdrowotną. Podał, iż strona oczekuje przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności i wyjaśnił, że uwzględniając sytuację finansową GOPS w "[...]", sytuację zdrowotną oraz materialną rodziny wnioskodawczyni orzeczono o przyznaniu pomocy, nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej odwołała się T.P., zarzucając jej nie wykonanie wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" zawartych w decyzji nr "[...]", a także wydanie decyzji bez rozpatrzenia wniosku o wyłączenie Wójta Gminy "[...]". Dodała, że bezprawne organ orzekający powołał się w uzasadnieniu na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych. Wskazała, że organ pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie nie przeprowadzając postępowania dowodowego z dokumentów przedłożonych podczas tzw. wywiadu środowiskowego. Dodała, że pozbawiono stronę czynnego udziału w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 lutego 2013 r. ("[...]") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołało się na przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. z 2005 r. nr 267, poz. 2259 ze zm.) w ramach których są realizowane działania dotyczące zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania. Zaznaczyło, że zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Powołało się też na art. 8 ust. 1 z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr, 175, poz. 1362 ze zm.), który określa kryterium dochodowe osób ubiegających się o przyznanie świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" wyjaśniło też, że rozmiar świadczenia o przyznanie którego wnosi strona, powinien być odpowiedni do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy oraz do możliwości finansowych organów odpowiedzialnych za jej udzielnie a decyzja o przyznaniu pomocy w trybie powołanej ustawy ma charakter uznaniowy. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji - w ocenie składu orzekającego Kolegium - dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie sytuacji dochodowej i sytuacji rodzinnej wnioskodawczyni. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, że rodzina spełnia kryterium dochodowe do przyznania wnioskowanej pomocy. Zachodzi również jedna z sytuacji opisanych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, tj. niepełnosprawność. Prawidłowo, zdaniem Kolegium, dokonano oceny sytuacji materialnej rodziny i dostosowano wielkość udzielonej pomocy do posiadanych środków finansowych oraz liczby osób i rodzin pozostających w kręgu zainteresowania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" a także potrzeb rodziny państwa P. Zbadano także sytuację dochodową rodziny w grudniu 2012 r. Organ odwoławczy powołując się też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r. (sygn. akt I OSK 1962, LEX nr 467105), stwierdził, że pojęcie niezbędnej potrzeby bytowej, wymienione w art. 3 ust. l ustawy o pomocy społecznej nie zostało ustawowo zdefiniowane, będąc prawnie niedookreślonym i wymagając indywidualnego podejścia, zatem przyznanie stronie pomocy uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, lecz rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 cyt. ustawy, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Podsumowując stwierdził, że przyznana pomoc była konsekwencją rozważenia sytuacji rodzinnej i dochodowej wnioskodawczyni oraz jej potrzeb, w związku z możliwościami jakimi dysponuje organ przyznający świadczenie. Podkreślił, że w związku z uznaniowym charakterem decyzji w przedmiocie przyznania tego świadczenia samo spełnienie kryteriów przez ubiegającego się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie świadczenia, w wysokości przez niego określonej. Dodał, iż w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie pozostawił rodziny wnioskodawczyni bez pomocy, przyznając jej pomoc. Ponadto z posiadanych przez Kolegium informacji wynika, że T.P. systematycznie korzysta z pomocy finansowej MOPS w formie zasiłków celowych na potrzeby bieżące w tym na leki, energię, środki czystości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może nastąpić między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Organy orzekające, rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie zasiłku celowego na zakup żywności, w sposób precyzyjny i wyczerpujący wskazały, jakie są warunki i zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego. W szczególności wyjaśniono sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych w świetle powołanych przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Ocenie materiału dowodowego nie można postawić zarzutu dowolności. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia wątpliwości co do jego zgodności z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., - dalej jako: "k.p.a."). Argumentacja podnoszona przez organy obu instancji jest prawidłowa i przekonywująca. Ustawodawca precyzyjnie określił warunki przyznawania pomocy społecznej w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 182 ze zm.). Do tej ustawy odwołuje się wprost ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.) .), zwanej dalej: "ustawą". Zgodnie z treścią art. 3 pkt. 1 lit c tej ustawy, w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności: zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ,w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Z treści art. 5 w/w ustawy wynika, że pomoc może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej (542,00 zł). Art. 7 w/w ustawy stanowi, że do udzielania pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Stosownie zaś do § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności realizowane jest w postaci zasiłku celowego. W myśl zaś art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W przytoczonych przepisach ustawodawca unika wyraźnej kategoryzacji prawa do pomocy społecznej, ustanawiając zasady przyznawania tej pomocy. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z treścią tego przepisu koresponduje art. 7 k.p.a, w świetle którego, organ administracji publicznej działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, obowiązany jest załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (zob. wyrok NSA z 11.06.1981r., sygn. akt SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Z regulacji tej wynika zatem domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (por. wyrok NSA z 19.01.2006r., sygn. akt I OSK 777/05, LEX nr 194414). W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanej pomocy. W szczególności jest osobą niepełnosprawną, bezrobotną, a miesięczny dochód 2-osobowej rodziny to kwota 427,50 zł, na którą składa się zasiłek stały i zasiłek pielęgnacyjny. Nie oznacza to jednak obowiązku automatycznego przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Zasiłek ten jest bowiem świadczeniem nieobowiązkowym, a jego przyznanie, jak słusznie wskazywały organy obu instancji, pozostawione jest uznaniu organu administracji publicznej. Podkreślić należy, iż organ pomocy musi uwzględniać fakt, że ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje, winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej wnioskodawcy, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy. Środki na pomoc społeczną muszą zabezpieczyć potrzeby związane z całym rokiem i uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych, w tym tych gospodarstw domowych, gdzie na utrzymaniu są dzieci, a dochody rodziny są znacznie poniżej minimum socjalnego. Organ i instancji wykazał zaś, że środki te są niewystarczające na zaspokojenie wszystkich potrzeb. W związku z tym organ musi uwzględniać ilość posiadanych środków pieniężnych, ilość osób i rodzin ubiegających się i kwalifikujących do przyznania pomocy i dokonywać stosownego rozdziału środków, tak aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. Podkreślenia wymaga, że kwestionowana przez skarżącą decyzja uwzględniła zgłoszony wniosek na kwotę 186 zł. Skarżąca w ogóle nie kwestionuje wysokości przyznanego świadczenia, domagając się jedynie zbadania przyczyn, z powodu których rodzina znalazła się w ubóstwie. Z argumentacji skargi wynika, że skarżąca zmierza już od wielu lat do uzyskania potwierdzenia, że Wójt Gminy "[...]" ponosi winę za problemy finansowe i zdrowotne rodziny. Osiągnięcie zamierzonego celu nie jest jednak możliwe w postępowaniu o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Przyczyny, z powodu których doszło do ubóstwa nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie zasiłku. Żaden przepis ustawy nie uzależnia bowiem możliwości przyznania świadczenia od przyczyn ubóstwa. Wystarczające jest potwierdzenie istnienia takiego stanu w środowisku. Skoro sam fakt ubóstwa uprawnia do przyznania pomocy społecznej (art. 7 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) nie ma potrzeby analizowania powodów jego powstania. Tym samym zasadnie pracownik socjalny MOPS w "[...]" w sporządzonym protokole z wywiadu środowiskowego nie opisywał wyjaśnień zgłaszanych w tym względzie przez męża skarżącej. Również w przypadku rozpatrywania wniosku o wyłączenie pracownika czy organu nie jest możliwe rozstrzyganie o winie ani przypisywanie sprawstwa. Instytucja wyłączenia od orzekania służy zachowaniu obiektywizmu (art. 7 k.p.a.) i pogłębianiu zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.) przy wydawaniu decyzji administracyjnej i ma na celu eliminowanie wszelkich przyczyn skutkujących pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpoznawaniu sprawy (art. 24 § 3 k.p.a.). Wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W rozpatrywanym przypadku skarżąca domagała się wyłączenia Wójta Gminy "[...]" oraz podległych mu pracowników GOPS w "[...]" i do takich wyłączeń doszło na podstawie postanowień Kierownika GOPS w "[...]" i Wójta Gminy "[...]" z dnia 28 grudnia 2011r., wydanych na skutek wniosków o wyłącznie, złożonych przez pracownika socjalnego i Kierownika GOPS w "[...]", argumentujących, iż wnioskodawczyni w licznych pismach zarzucała wymienionym mataczenie, przekraczanie uprawnień, czy nieznajomość prawa. Skoro skarżąca wielokrotnie kwestionowała obiektywizm tych pracowników, podkreślając, iż nie jest możliwa jej współpraca z nimi, a okoliczność ta znana jest też Sądowi z urzędu w związku z rozpoznawaniem uprzednio wnoszonych skarg przez T. i W.P., to nie można odmówić tym postanowieniom słuszności, w szczególności z uwagi na charakter postępowania o udzielenie pomocy i rolę pracownika socjalnego, który obowiązany jest rzetelnie przeprowadzić rodzinny wywiad środowiskowy, a do tego nie przyczynia się negatywne nastawienie i brak zaufania do osoby go przeprowadzającej. W ocenie Sądu skoro postanowienia o wyłączeniu pracowników GOPS w "[...]" uwzględniły wniosek samej skarżącej o ich wyłączenie, to niezasadnie skarżąca wywodzi zarzut nierozpatrzenia uprzednio wniosku o wyłączenie od orzekania Wójta Gminy "[...]". Wskazać trzeba w tym zakresie przede wszystkim, że co do zasady, z mocy art. 110 ust. 1 i 7 ustawy o pomocy społecznej zgłoszony wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu przez Kierownika GOPS w "[...]", a nie Wójta Gminy "[...]". Stosownie wprawdzie do treści art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wójt w zakresie regulacji, o której mowa powyżej może upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania rozstrzygnięć w jego imieniu. Natomiast treść art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej wyraźnie wskazuje, że wójt udziela upoważnienia do wydawania decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do zadań własnych gminy kierownikowi ośrodka pomocy społecznej. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w tym przypadku wójt nie podejmuje oceny co do dekoncentracji swoich kompetencji, lecz stosownie do brzmienia tej normy, która nakazuje dekoncentrację, upoważnia kierownika ośrodka pomocy społecznej do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej. Z powyższego wynika, że wójt nie jest organem prowadzącym postępowania w przedmiocie udzielenia ewentualnej pomocy. Na zasadzie art. 110 ust. 1 omawianej ustawy obowiązek ten realizuje właściwy ośrodek pomocy społecznej, a sprawę rozstrzyga, wydając decyzję administracyjną, kierownik ośrodka pomocy społecznej, działający z upoważnienia odpowiednio wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. W związku z tym konieczność uprzedniego rozpatrzenia wniosku o wyłączenie wójta, jako bezpośredniego przełożonego kierownika GOPS, przez organ właściwy ze względu na strukturę ustrojową samorządu terytorialnego, czyli przez organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a., zachodziłaby w sytuacji, gdyby osoba pełniąca funkcję wójta, której obiektywizm zakwestionowano, odmówiła żądanego wyłączenia (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007r., sygn. akt I OSK 383/07). Wówczas można byłoby przyjąć, że brak rozważenia wniosku o wyłączeniu wójta miałoby znaczenie dla końcowego wyniku sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy przychylił się do wniosku zarówno skarżącej, jak i Kierownika GOPS, co skutkowało wyznaczeniem MOPS w "[...]" do rozpatrzenia zgłoszonego wniosku. Niezasadnie skarżąca domaga się również rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]", skoro nie był on członkiem składu orzekającego w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę jako niezasadną