II SA/Ol 330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że P. K. pismem z dnia 27 czerwca 2014 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w R. z prośbą o wydanie zaświadczenia o okresach służby czynnej, za które nabył prawo do podwyższenia świadczenia emerytury policyjnej o wskaźniki procentowe określone w art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i wydanego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów. Równocześnie za okresy nie uwzględnione w zaświadczeniu domaga się określenia podstaw prawnych i faktycznych, dających organowi bezsprzeczny zakaz wydania za ten okres zaświadczenia, w szczególności z określeniem środków dowodowych popierających stanowisko organu. Dodał, że w zakresie sprawy domaga się uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. W piśmie wskazał okres służby w Ogniwie Patrolowo - Interwencyjnym od czerwca 2001 r. do maja 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w R. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014r. nr "[...]" odmówił P. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach dających podstawę do podwyższenia emerytury, o których mowa w § 2 - 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005r. Nr 86, poz. 734). Jako podstawę prawną wskazał art. 219 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia podano, że P. K. w okresie od czerwca 2001 r. do maja 2008 r. pełnił służbę na następujących stanowiskach: aplikant Zespołu Prewencji KP w L. KMP w O., aplikant i policjant OPI Sekcji Prewencji KPP w R., policjant Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji, Zastępca Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w R. Analizując przebieg służby P. K. nie stwierdzono, aby pełnił służbę w charakterze nurka i płetwonurka oraz przy zwalczaniu terroryzmu, w składzie personelu latającego, w składzie załóg nawodnych, w charakterze skoczka spadochronowego, sapera i w służbie wywiadowczej za granicą. Podniesiono, że po wnikliwej analizie zgromadzonych materiałów nie stwierdzono, aby w odniesieniu do wskazanego okresu służby wnioskodawcy, szczególne i ponadprzeciętne zagrożenia występowały w zakresie minimalnym uprawniającym do uznania ich doniosłości dla podwyższenia emerytury policyjnej. Dodano, że szczególne warunki służby jako niezbędna przesłanka w zakresie dopuszczalności ubiegania się o możliwość podwyższenia emerytury zachowały swoją aktualność także po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. P. K. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie na wskazane wyżej postanowienie. Nie zgodził się z twierdzeniami zawartymi w postanowieniu, że we wskazanym przez niego okresie służby (od czerwca 2001 r. do maja 2008 r.) nie stwierdzono ponadprzeciętnego zagrożenia. W swoim wystąpieniu odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014r., sygn. akt U/12/13. Jednocześnie wniósł o podwyższenie emerytury za lata przepracowane w patrolu interwencyjnym z narażeniem życia i zdrowia. Dodał, że nie trzeba szukać jego służby w personelu latającym, załóg nawodnych czy też na misji w Afganistanie. Postanowieniem Nr "[...]" z dnia 13 marca 2015r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że z przekazanych przez odpowiednie organy zestawień wynika, że skarżący nie pełnił służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu we wskazanym przez niego okresie. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dopełnił obowiązku rzetelnej analizy całości posiadanej dokumentacji. Brak dokumentów potwierdzających wykonywanie przez skarżącego czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu uniemożliwił organowi I instancji wydanie żądanego zaświadczenia. Według organu odwoławczego odmowa wydania zaświadczenia o pełnieniu przez wymienionego funkcjonariusza służby w okresie od czerwca 2001 r. do maja 2008r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, została poprzedzona analizą dokumentów i uwarunkowana brakiem materiałów, które pozwalałyby na potwierdzenie żądanych faktów. Skargę na ww. postanowienie wywiódł P. K. Skarżący całkowicie nie zgodził się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, a także nie podzielił przedstawionej przez organ interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014r. Według strony skarżącej przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji...powinny być odczytywane w kontekście warunków szkodliwych i istniejących lub mogących wystąpić zagrożeń dla zdrowia i życia policjanta. W skardze podkreślono, że pkt 1 § 4 rozporządzenia stanowi o 6 interwencjach w roku, w których mogło zaistnieć bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, zatem nie musiało być skutku, ale dająca się przewidzieć możliwość jego wystąpienia, a z taką sytuacją mamy do czynienia w wielu interwencjach, wymagających bezpośrednich działań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie co do zasady podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 13 marca 2015r. Komendanta Wojewódzkiego Policji, którym utrzymał on w mocy postanowienie Komendant Powiatowy Policji w R. z dnia dniu 30 grudnia 2014r. odmawiające P. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach dających podstawę do podwyższenia emerytury we wskazanym przez niego okresie, od czerwca 2001 r. do maja 2008r. Poddane kontroli Sądu na skutek wniesionej skargi postanowienie wydane zostało na podstawie przepisów działu VII k.p.a., regulujących postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń. Przede wszystkim należy zauważyć, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Przepis art. 218 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), k.p.a., daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych (ewentualnie ich dysponenta) i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Do postępowania tego nie znajdują zastosowania te same reguły co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, a więc nie obejmuje ich ustalenia. Zaświadczenie potwierdzające wykonywanie przez funkcjonariusza służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przewidziane zostało w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury funkcjonariuszowi Policji. W przepisie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SKW, SWW, CBA, SG, BOR, PSP i SW oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013r., poz. 667), zwanej dalej ustawą, prawodawca określił, że emeryturę funkcjonariusza podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, przewidziana z kolei została w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisem środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. W odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu zauważyć należy, że przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., stanowiący regulację szczególną, w sposób wyraźny wskazuje, że winno być wydane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Przepis ten zatem w sposób jednoznaczny wyłączył szerszy zakres postępowania wyjaśniającego. Uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia uniemożliwia stosowanie uregulowania art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przyznając funkcjonariuszom, w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ww. ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Stosownie do przepisu § 4 pkt 1 tego rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Sądu organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające dokonując analizy zapisów akt osobowych, baz danych informatycznych, a także zasobów archiwalnych w kontekście zweryfikowania danych, których potwierdzenia domagał się skarżący. Zwrócono się do wszystkich podmiotów, mogących posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem. Przeprowadzone z należytą starannością ustalenia nie potwierdziły istnienia wskazanych przez wnioskodawcę okresów służby czynnej, za które nabył on prawo do podwyższenia świadczenia emerytury policyjnej o wskaźniki procentowe określone w art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i wydanego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów. W szczególności nie potwierdzono w istniejącej dokumentacji, żeby w którymkolwiek roku swojej służby wnioskodawca podejmował co najmniej sześciokrotnie czynności, z którymi wiązałoby się zagrożenie życia lub zdrowia w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków, z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. Dostrzec też trzeba, że w tej sprawie organy prawidłowo interpretowały regulację § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, pomijając kryterium bezpośredniości w odniesieniu do zagrożenia życia lub zdrowia podczas wykonywania wskazanych w tymże przepisie obowiązków służbowych. Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku z dnia 27 maja 2014r. o sygn. akt U 12/13 (OTK ZU 2014, seria A, Nr 5, poz. 56) stwierdził bowiem niezgodność § 4 pkt 1 rozporządzenia, w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z przepisem art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym Policji... Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił w swoim wyroku, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Pierwszy odnosi się bowiem do relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza a zagrożeniem, drugi zaś – dotyczy kwalifikacji merytorycznej zagrożenia. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określaniu, czy został spełniony ustawowy warunek podwyższenia emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. TK zaznaczył, że z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Nie ulegało przy tym wątpliwości Trybunału, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobą. Niewątpliwie w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie wydania zaświadczenia, właściwy organ Policji zobligowany jest do zbadania całości stosownej dokumentacji mogącej potwierdzić uprawnienia funkcjonariusza. Organy winny wskazać - dla ustalenia pełnienia służby w warunkach szczególnie niebezpiecznych dla życia i zdrowia - oprócz akt osobowych funkcjonariusza, te z dokumentów, w których odnotowywane są okoliczności bądź zdarzenia potwierdzające przesłankę z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. Komendant Miejski Policji w O. pismem z dnia 11.07.2014r. (akta adm., k . – 9) przesłał zestawienie sporządzone przez Komendanta Komisariatu Policji w L. KMP w O. z dokonanej analizy dokumentacji dotyczącej pełnienia służby przez P. K. Analizie poddano książki służby, książki kontroli Zespołu Prewencji, postępowania przygotowawcze RSD za lata 2001-2003, indywidualne opinie i oceny pracowników – notatki z wyjaśnień, książki wydawania broni, książki kontroli broni, karty zadań doraźnych, książki wydarzeń. Z dokumentów tych wynika, że skarżący nie pełnił służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w okresie od 2001 r. do 2003 r. Ponadto w przesłanym zestawieniu wskazano, że na podstawie obowiązujących przepisów pracy kancelaryjno biurowej wybrakowaniu uległy takie dokumenty jak: grafiki służby za lata 2000-2003, notatniki służbowe za okres służby 2000-2003, ewidencje wyników służby za lata 2000-2003, książka kontroli Zespołu Prewencji za 2001 r. Należy zauważyć w tym kontekście, że art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy gwarantuje funkcjonariuszom prowadzenie przez organy Policji takich dokumentów policyjnych, które pozwoliłyby na gromadzenie danych o faktach wskazujących na pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, co umożliwia potwierdzenie lub odmowę potwierdzenia owych warunków w zaświadczeniu. Jednakże brak takich dokumentów, które z uwagi na upływ czasu i obowiązujące w tym zakresie przepisy uległy już wybrakowaniu, sprawia, że nie jest możliwe wydanie pozytywnego zaświadczenia, ponieważ obecnie nie można domniemywać, czy były w tych dokumentach zawarte informacje istotne dla wniosku skarżącego. Przypomnieć ponownie należy, że tylko odpowiednie zapisy, adnotacje w takich dokumentach pozwoliłyby organowi na dokonanie ustaleń w oparciu o art. 218 § 1 i 2 k.p.a. Ponadto Naczelnik Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w R. pismem "[...]" z dnia 10 grudnia 2014 r. (akta adm., k . – 23) poinformowała, że dokonano analizy dokumentacji dostępnej w archiwach KPP w R. związanej z przebiegiem służby P. K., pod kątem ujawnienia sytuacji świadczących o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Analizie poddano akta osobowe oraz dokumentację z okresu od dnia 1.04.2003 r. do dnia 30.04.2008 r. (pełnienia służby przez ww. w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym) tj. : - rejestr systemu elektronicznego RSD, - skorowidz osób pokrzywdzonych, - notatniki służbowe - sprawdzeniu poddano łącznie 19 notatników służbowych (przed 5.01.2007 r. pięć notatników zostało już zarchiwizowanych, zaś po dacie 29.04.2008 r. ww. nie prowadził notatnika służbowego z uwagi na pełnienie służby na stanowisku kierowania), - książki wydarzeń. Stwierdzono, że w przytoczonych dokumentach me odnotowano sytuacji szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu policjanta. Niewątpliwie w badanym okresie skarżący wielokrotnie brał udział w różnego rodzaju interwencjach, podejmując czynności służbowe. Jednakże nie sposób zauważyć, że tego typu działania stanowiły faktycznie istotę pełnionej przez funkcjonariusza służby. Nie była to jednak aktywność, której skutki wykraczałyby poza przeciętną miarę. Poza tym podnieść należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że ocena charakteru czynności w warunkach zagrożenia życia i zdrowia należy do przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W ocenie Sądu wniosek skarżącego został rozpatrzony przez organy wnikliwie i z należytą starannością. Zbadano wszystkie dostępne materiały mogące być przydatne przy rozpatrywaniu złożonego wniosku, przeanalizowano akta osobowe wnioskodawcy, bazy danych informatycznych oraz zasoby archiwalne. Zwrócono się również do jednostek i komórek organizacyjnych Policji, w których wnioskodawca pełnił służbę, o zweryfikowanie posiadanej dokumentacji, w celu ustalenia czy miały miejsce zdarzenia kwalifikujące się do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. W dokumentach tych nie było jednak takich informacji. Tym samym nie było możliwe wydanie żądanego zaświadczenia, a organ mógł jedynie podjąć postanowienie o odmowie jego wydania. W ocenie Sądu organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu jak najbardziej prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji podzielając argumentację w nim zawartą i ponownie wszechstronnie analizując sprawę. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.