II SA/Ol 335/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na uchwałę Rady Powiatu z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Starosty postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1 – sentencja postanowienia Pismem z dnia 4 lutego 2010r. skierowanym do Wojewody A.Z. wystąpił ze skargą na działania Starosty w związku z wydaną z jego upoważnienia przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy decyzją w dniu 23 grudnia 2009r. dotyczącą zasiłku przyznanego skarżącemu, który nie jest wypłacany. Skarga ta została przez Wojewodę przekazana pismem z dnia 17 lutego 2010r. do rozpoznania w trybie art. 229 pkt 4 Kpa Przewodniczącemu Rady Powiatu. Jednocześnie Wojewoda poinformował, iż wobec złożonego odwołania przed nim toczy się postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji z dnia 23 grudnia 2009r. Uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]" Rada Powiatu uznała za bezzasadną skargę wniesioną przez A.Z. na działalność Starosty. Jako podstawę prawną podjętej uchwały wskazano art. 229 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi były zarzuty stawiane Staroście w zakresie niezrealizowania wypłat zasiłku dla bezrobotnych w sprawie A.Z. wynikających z decyzji Starosty z dnia 23 grudnia 2009r., którą skarżącemu przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 23 grudnia 2009r. Ponieważ od decyzji tej wniesione zostało odwołanie za pośrednictwem organu I instancji zostało ono w dniu 27 stycznia 2010r. przekazane do Wojewody. Odrębnym pismem skarżącego poinformowano o braku możliwości realizowania decyzji o wypłacie zasiłku, gdyż decyzja od której wniesiono odwołanie nie podlega wykonaniu. W tym stanie sprawy stwierdzono brak podstaw do uznania skargi na działalność Starosty w imieniu którego działa Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy. Z przekazanych akt sprawy wynika także, iż Wojewoda decyzją z dnia 12 marca 2010r. sygn. "[...]" orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z dnia 23 grudnia 2009r. w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przyznanego A.Z. Na powyższą uchwałę A.Z. złożył w dniu 19 kwietnia 2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego i kosztów postępowania. Dodatkowo wystąpił o wydanie na mocy art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia o poinformowaniu Prezesa Rady Ministrów o naruszeniu przez Radę Powiatu prawa i przekroczeniu uprawnień. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że kompetencje do rozpoznania skargi na działalność Starosty ma wyłącznie Wojewoda. Równolegle ze skargą A.Z. odrębnym pismem wezwał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną uchwałą Nr "[...]" wskazując na niewłaściwość Rady Powiatu w załatwianiu jego skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, a także o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił faktem, iż skarga na działalność Starosty była rozpatrywana w trybie przewidzianym w dziale VIII ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego odnoszącym się do skarg i wniosków, gdzie nie ma przepisu dopuszczającego wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. zwanej dalej: ustawą ppsa.) oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy ppsa. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została uchwała Rady Powiatu z dnia "[...]" Nr "[...]" uznająca za bezzasadną skargę A.Z. na działalność Starosty. Z akt sprawy wynika, że sprawa ta została rozpoznana w postępowaniu przez Radę Powiatu jako skarga w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: Kpa. Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 ustawy ppsa. W związku z tym w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. Kpa stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Stanowisko takie powszechnie reprezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego), gdzie przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r. sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu NSA z dnia 21 września 2001r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766), jak również identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny na gruncie aktualnie obowiązującej ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzając w wyroku z dnia 20 lipca 2004r. sygn. akt OSK 650/04 (treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), iż podejmując uchwałę w trybie skargowym rozpoznanie skargi powszechnej w ramach podległości między organami samorządu nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej (...), zwłaszcza iż przepis art. 5 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewiduje kognicji sądu administracyjnego w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej oraz wynikających z podległości służbowej. Stanowisko powyższe w pełni akceptuje sąd w niniejszej sprawie. Ponieważ przedmiotem skargi jest uchwała podjęta w sprawie rozpoznania skargi na działalność Starosty, a zatem w sprawie wynikającej z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, o której mowa w art. 5 pkt 1 ustawy ppsa., nie budzi wątpliwości Sądu wskazana w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż sprawa ta nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Zatem wypełnienie przez skarżącego dyspozycji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym i wezwanie, pismem z 18 kwietnia 2010r., do usunięcia naruszenia prawa, nie ma wpływu na rozpoznanie tej sprawy. Odnośnie zawartego w skardze wniosku o wystąpienie sygnalizacyjne na podstawie art. 155 § 1 ustawy ppsa. do Prezesa Rady Ministrów wyjaśnić wypada, że Sąd nie ma możliwości jego rozważenia wobec odrzucenia skargi, które oznacza odmowę merytorycznego zajęcia się sprawą. Natomiast wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania należy wyjaśnić, że stosownie do przepisów działu V ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty te zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 i 209 ww. ustawy). Nie jest zatem możliwe zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania od strony skarżącej, z zastrzeżeniem art. 203 i art. 204, które dotyczą skargi kasacyjnej. Z kolei skarżący nie poniósł kosztów postępowania sądowego (w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek koszty, gdyż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego). Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy w związku z art. 58 § 3 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.