II SA/Ol 338/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi S. A. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę. W dniu 26 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga S. A. Z. (dalej zwanego "skarżącym") na decyzję Wojewody W-M (dalej zwanego "Wojewodą") z dnia "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skarga ta została przekazana Sądowi przez Wojewodę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi akt sprawy, decyzją z dnia "[...]" Starosta G. (dalej zwany "organem I instancji"), powołując art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej jako "Prawo budowlane") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A. (dalej zwanej "inwestorem") pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]" (sekcja między słupami 77-82) na konkretnie oznaczonych działkach położonych w obrębie geod. P., gmina G. Na skutek odwołania m.in. skarżącego, opisaną na wstępie decyzją z dnia "[...]" Wojewoda: 1) uchylił ww. decyzję organu I instancji w części zawierającej warunki udzielenia pozwolenia poprzez usunięcie z rozstrzygnięcia na stronie pierwszej wiersza dwudziestego pierwszego i dwudziestego drugiego licząc od dołu, o treści: ,,1) roboty budowlane należy realizować zgodnie z projektem budowlanym oraz planem bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zawartym w projekcie budowlanym"; 2) w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy – poprzez wprowadzenie do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, po słowach "z zachowaniem następujących warunków:" w miejsce usuniętych wierszy następującego zapisu: ,,1) roboty budowlane wykonywać w sposób zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym, planem bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oraz z ustalonymi - w ostatecznej decyzji Burmistrza z "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]"" - środowiskowymi warunkami realizacji przedsięwzięcia, co wynika z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), w związku z art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2081)"; 3) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Wskazana decyzja była drugim z kolei rozstrzygnięciem Wojewody wydanym w tej sprawie, gdyż poprzednia decyzja tego organu z dnia "[...]", wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (tzw. decyzja kasatoryjna), została uchylona na skutek sprzeciwu inwestora wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 709/18, a orzeczenie Sądu jest prawomocne. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Wojewoda ocenił, że inwestycja, objęta kwestionowaną decyzją organu I instancji, jest zgodna z zapisami: - uchwały nr V/24/2015 Rady Miejskiej w Gołdapi z dnia 27 lutego 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2015 r., poz. 1610) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji Olecko-Gołdap na terenie gminy Gołdap, która obejmuje m.in. tereny oznaczone symbolami M-16E i N-17E; - decyzji Burmistrza G. (dalej zwanego "Burmistrzem") nr "[...]" z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; - decyzji Burmistrza z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]" (dalej zwanej: "decyzją środowiskową"). Wojewoda wskazał także, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Sądu, dokonał powtórnej kontroli posiadanego materiału dowodowego pod kątem zweryfikowania ewentualnej konieczności ustanowienia w niniejszej sprawie obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 799). Wyjaśnił, że w tym celu analizie poddane zostały ustalenia decyzji środowiskowej, postanowienie Burmistrza z dnia "[...]" w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji środowiskowej oraz ustalenia uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia ze stycznia 2014 r. Podał, że w decyzji środowiskowej Burmistrz zamieścił punkt VI "Stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania", w którym wprowadził zakaz lokalizowania zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi (w tym zabudowy mieszkaniowej) w pasie technologicznym (o szerokości 20 m tj. po 10 m w obie strony od osi linii). Uznał jednak, że wnikliwa analiza treści wymienionego punktu prowadzi do wniosku, że zakaz ten dotyczy decyzji wydawanych w zakresie lokalizowania inwestycji i nie może być utożsamiany z koniecznością utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Wywiódł, że gdyby tak było, to Burmistrz stwierdziłby wprost w decyzji środowiskowej o konieczności utworzenia takiego obszaru. Przyjął, że za taką wykładnią ustaleń decyzji środowiskowej w zakresie konieczności lub braku konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przemawiają zapisy raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zrelacjonował bowiem, że w pkt 9 tego raportu zatytułowanym "Wskazanie konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania" jednoznacznie stwierdzono, że w przypadku omawianej inwestycji nie istnieje potrzeba ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodał, że także postanowienie Burmistrza z "[...]", w którym organ je wydający wyjaśnia treść punktu VI decyzji środowiskowej, jakkolwiek w ocenie Wojewody, wydane w błędnej procedurze, potwierdza, że w niniejszej sprawie nie ustanowiono obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, a załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Wskazał, że projektant sporządził wymagana informację BIOZ. Dodał, że projekt ten został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Skonstatował, że skoro wszystkie sprawdzenia, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego dały wynik pozytywny – to inwestorowi przysługuje – z uwagi na jego prawo podmiotowe, regulowane art. 4 oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego - udzielenie pozwolenia na wnioskowane zamierzenie budowlane. Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Wojewoda nie stwierdził, ażeby w niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę wniesiony został przez podmiot nieuprawniony. Ocenił także, że brak jest ponadto podstaw do kwestionowania prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w szczególności w zakresie działek, będących własnością m.in. skarżącego. Wskazał bowiem, że w aktach sprawy znajdują się ostateczne decyzje organu I instancji z dnia "[...]" ograniczające sposób korzystania z części wymienionych w nich nieruchomości gruntowych, w wyznaczonym pasie technologicznym o szerokości 8 m. Wyjaśnił także, że kwestia ewentualnego wpływu rozpatrywanej inwestycji na wartość nieruchomości, nie jest rozważana przez organy prowadzące postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, albowiem prawo budowlane tego nie przewiduje (nie jest to mająca wpływ na rozstrzygnięcie okoliczność prawna, lecz faktyczna). Dodał, że kwestie ewentualnych skutków umiejscowienia na nieruchomości skarżącego określonego obiektu budowlanego, wbrew jego woli, w drodze zgodnego z prawem władczego rozstrzygnięcia organu władzy publicznej, będą mogły być przedmiotem odrębnych postępowań przed innymi organami lub sądami. W skardze na powyższą decyzję Wojewody, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę pomimo, że decyzja ta opiera się na wadliwej decyzji środowiskowej, co do której nie sposób ustalić warunków dotyczących utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a kwestie te próbował ustalić Wojewoda, dokonując twórczej interpretacji decyzji środowiskowej; skarżący wywiódł przy tym, że z treści ww. przepisu wynika, że decyzja środowiskowa narzuca organowi regulacje z zakresu ochrony środowiska, nie pozwalając mu na samodzielne decydowanie, jakie obowiązki lub brak obowiązków powinien ustanowić w decyzji o pozwoleniu na budowę. - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji, pomimo że w zakresie oświadczeń o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane zaistniały wadliwości dotycząca umocowania osób uprawnionych do ich złożenia; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu po odmowie zawieszenia postępowania ze względu na równolegle toczące się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez wydanie decyzji "dzień po", uniemożliwiając w przypadku poinformowania o odmowie zawieszenia postępowania, inicjatywy dowodowej w zakresie uzupełnienia ustaleń dotyczących środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i kwestii terenu ograniczonego użytkowania, - art. 77 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia ustaleń w zakresie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i arbitralne ustalenie kwestii dotyczących obszarów ograniczonego użytkowania. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniosek o oddalenie skargi zgłosił także pełnomocnik inwestora na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 27 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a")., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, zostały wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można jednak przypisać organom prowadzącym postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji "[...]" (sekcja między słupami 77-82) na konkretnie oznaczonych działkach położonych w obrębie geod. P., gmina G. Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Wymogi te zostały zaś określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. W świetle zaś art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2205 oraz z 2018 r. poz. 317), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu, zgromadzony w aktach materiał dowodowy był wystarczający do dokonania przez organy prawidłowej oceny co do spełnienia w tej sprawie wymogów do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inicjującym postępowanie w kontrolowanej sprawie. Jak trafnie uznał Wojewoda, projekt budowlany obejmujący planowaną inwestycję jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwałą nr V/24/2015 Rady Miejskiej w Gołdapi z dnia 27 lutego 2015 r. – k. 44 akt adm.), decyzją Burmistrza nr "[...]" z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (k. 37 akt adm.), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej (k. 70 akt adm.). W kontekście sformułowanych w skardze zarzutów należy przy tym podkreślić, że na obowiązek Wojewody dokonania weryfikacji ewentualnej powinności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania zwrócił uwagę tutejszy Sąd w wydanym w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 709/18. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podał bowiem, że cyt. "w tym kontekście zagadnienie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stanowi – z natury rzeczy – zagadnienie materialnoprawne, a nie dowodowe, co wprost potwierdza art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. konstytuujący prawne przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem organ wyższej instancji, jako organ in meriti, jest nie tylko upoważniony, ale wręcz zobowiązany do samodzielnej subsumcji stanu faktycznego pod adekwatną w sprawie normę materialnoprawną. Dokonanie samodzielnych ustaleń w powyższym zakresie (zidentyfikowanie właściwej normy prawa materialnego i dokonanie, nieobarczonej błędem, jej wykładni) jest istotą zasady dwuinstancyjności postępowania, rozumianej jako rozstrzygniecie o żądaniu w zaktualizowanym stanie faktycznym i właściwe zdiagnozowanym stanie prawnym. Innymi słowy, błędne ustalenie stanu faktycznego, nie będące skutkiem zaniechania dowodowego co do relewantnych – z punktu widzenia mającej być zastosowana normy prawnej - okoliczności faktycznych, lecz wynikiem naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów statuowanej w art. 81 k.p.a., winno być sanowane przez organ wyższej instancji poprzez wydanie orzeczenia reformatoryjnego". Sąd wskazywał w ww. orzeczeniu, że "wyjaśnienie tej kwestii wymaga tylko (i aż) analizy wzajemnych implikacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia "[...]" wraz z jej wyjaśnieniem dokonanym postanowieniem z dnia "[...]", ewentualnie wspartej zapisami raportu o oddziaływaniu na środowisko". Takiej właśnie analizy dokonał Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewoda nie tylko bowiem przytoczył treść punktu VI decyzji środowiskowej, lecz odwołał się także do brzmienia § 9 raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia oraz postanowienia Burmistrza z "[...]", w którym organ wyjaśnia treść punktu VI decyzji środowiskowej. W oparciu zaś o te dokumenty Wojewoda sformułował wniosek, że ustanowiony punkcie VI decyzji środowiskowej zakaz lokalizowania zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi (w tym zabudowy mieszkaniowej) w pasie technologicznym (o szerokości 20 m tj. po 10 m w obie strony od osi linii), dotyczy decyzji wydawanych w zakresie lokalizowania inwestycji i nie może być utożsamiany z koniecznością utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Skoro zaś opisana powyżej analiza Wojewody pozostaje w zgodzie z oceną prawną zawartą w prawomocnym orzeczeniu sądu wydanym w niniejszej sprawie, to analizie tej nie sposób przypisać, jak chce tego skarżący, zarzutu twórczej interpretacji decyzji środowiskowej. Należy także ocenić, że w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowe jest stanowisko Wojewody o braku konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania dla planowanej linii elektroenergetycznej. Kwestia ta nie została przy tym arbitralnie ustalona przez organ, jak zarzuca skarżący, lecz znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. O prawidłowości tego stanowiska świadczy przede wszystkim treść raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W pkt 9 tego raportu zatytułowanym "Wskazanie konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania" jednoznacznie stwierdzono, że w przypadku omawianej inwestycji nie istnieje potrzeba ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Jak wynika natomiast z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 799), obszar ograniczonego użytkowania m.in. dla linii i stacji elektroenergetycznej tworzy się, gdy taka potrzeba wynika "z przeglądu ekologicznego albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albo z analizy porealizacyjnej". Brak potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przedmiotowej inwestycji potwierdził także organ wydający decyzję środowiskową w postanowieniu z dnia "[...]", wyjaśniając, że "treść punktu VI. ww. decyzji, zatytułowanego: Stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania należy zinterpretować, że nie ma potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla przedmiotowej inwestycji". Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest także podstaw do podważenia twierdzeń Wojewody, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz spełnia warunki zawarte w art. 34 Prawa budowlanego. Projekt ten został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust. 7. Spełnione zostały zatem pozostałe warunki, wymienione w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, organy dokonały także prawidłowej oceny co do wystąpienia w tej sprawie przesłanek określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika z oświadczenia w tym przedmiocie, stanowiącego załącznik do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, inwestor – w zakresie nieruchomości będącej własnością skarżącego, tj. dz. nr "[...]", obręb P., gm. G. - wywodzi tytuł do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane z decyzji organu I instancji z dnia "[...]". Decyzja ta wydana została na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowej poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii 110 kV "[...]". Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożył zaś w imieniu inwestora Z. K. (kierownik kontraktu), legitymujący się stosownym pełnomocnictwem (vide dokumenty k. 10-17 akt adm.). Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania umocowania osób udzielających pełnomocnictwa, jak również osoby składającej ww. oświadczenie, co chybionym czyni zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu, nie ma usprawiedliwionych podstaw także zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący upatruje bowiem naruszenia tego przepisu w uniemożliwieniu mu udziału w postępowaniu po odmowie zawieszenia postępowania ze względu na równolegle toczące się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez wydanie decyzji "dzień po", uniemożliwiając w przypadku poinformowania o odmowie zawieszenia postępowania, inicjatywy dowodowej w zakresie uzupełnienia ustaleń dotyczących środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i kwestii terenu ograniczonego użytkowania. Tymczasem opisane przez skarżącego działanie Wojewody w żaden sposób nie ograniczyło inicjatywy dowodowej skarżącego w podawanym przez niego zakresie. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, pismem z dnia 8 stycznia 2019 r. Wojewoda zawiadomił pełnomocnika skarżącego o wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 709/18 uchylającym decyzję kasatoryjną tego organu, pouczając jednocześnie o przysługującym stronie prawie wglądu w akta sprawy i wyznaczył siedmiodniowy termin na składanie wyjaśnień oraz wnoszenie żądań. Następnie zaś Wojewoda (pismem z dnia 4 lutego 2019 r.) zawiadomił pełnomocnika skarżącego, że wobec niewniesienia przez stronę uwag i żądań zakończył postępowanie dowodowe w powyższej sprawie i przystąpił do wydania decyzji. Skarżący pomimo tych zawiadomień nie zgłosił żadnego wniosku dowodowego w zakresie uzupełnienia ustaleń dotyczących środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i kwestii terenu ograniczonego użytkowania. Skierował do organu jedynie wniosek formalny o zawieszenie postępowania ze względu na równolegle toczące się postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. W tych okolicznościach, nie sposób uznać aby rozpoznanie przez Wojewodę wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego (czego wyrazem jest wydanie postanowienia z dnia "[...]" o odmowie zawieszenia postępowania) i wydanie w następnym dniu decyzji w sprawie, w jakikolwiek sposób naruszyło, wynikający z art. 10 § 1 k.p.a., obowiązek organu do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.