II SA/Ol 341/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" na uchwałę Rady Miasta O. z dnia 25 stycznia 2012 r., nr "[...]" w przedmiocie skargi na Prezydenta O. postanawia odrzucić skargę. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" wystąpił w dniu 6 grudnia 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. ze skargą na bezczynność Prezydenta O. w sprawie realizacji sprzedaży gruntu, znajdującego się pod budynkiem należącym do członków tej Wspólnoty. W skardze wniesiono o zobowiązanie Prezydenta Miasta O. do bezzwłocznej sprzedaży gruntu Wspólnocie. Kolegium przekazało skargę Radzie Miasta O. do rozpatrzenia, która uchwałą z dnia 25 stycznia 2012 r., nr "[...]" uznała skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]"za bezzasadną. Rada wzięła bowiem pod uwagę, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości nie podjęła uchwały, która umożliwiłaby uregulowanie stanu prawnego gruntu pod budynkiem. Ustalono bowiem, że w użytkowanie wieczyste oddano jedynie udziały w działce nr x, położonej pod częścią budynku. Konieczne jest zatem oddanie w użytkowanie wieczyste udziałów w działce nr y i obciążenie tej działki nieodpłatną służebnością przejścia. Za bezpodstawne uznano ponadto zarzuty dotyczące niszczenia dokumentów. Wspólnota Mieszkaniowa wezwała w dniu 8 lutego 2012 r. Radę Miast O. do usunięcia naruszenia prawa. Zażądała realizacji własnej uchwały nr 5/2011 z dnia 7 kwietnia 2011 r., nie wyraziła jednocześnie zgody na obciążenie służebnością działki nr y. Ponadto sprzeciwiła się utrudnianiu i umożliwianiu dostępu do dokumentów Zarządowi Wspólnoty. Następnie, w dniu 6 kwietnia 2012 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej wniósł skargę do tut., Sądu na uchwałę Rady Miasta O. z dnia 25 stycznia 2012 r., nr "[...]". W skardze zarzucono, że uchwała ta narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 238 § 1 K.p.a., a także § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). W ocenie skarżącej Rada Miasta nierzetelnie rozpatrzyła skargę Wspólnoty na działanie Prezydenta Miasta O., uznając, że nie działa on w sposób bezprawny i przewlekły, zaniechała wezwania Prezydenta Miasta do zaniechania działań bezprawnych naruszających interes prawny Wspólnoty i jej członków w kwestii uporządkowania stanu prawnego nieruchomości i nie zobowiązała do bezzwłocznego przystąpienia do dokonania czynności regulujących stan prawny nieruchomości, stanowiący przeszkodę do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności. Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i interesu prawnego Wspólnoty i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta O. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Stwierdziła, że skarga jest niedopuszczalna, a skarżąca Wspólnota nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi. Wskazano ponadto, że wszechstronnie przeanalizowano stan faktyczny sprawy i treść skargi Wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5 (tj. akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, nie można jej także zaliczyć do aktów, o jakich mowa w cytowanym wyżej przepisie. Została bowiem podjęta w związku ze skargą wniesioną przez Wspólnotę Mieszkaniową w trybie przepisów działu VIII K.p.a. i jest formą zawiadomienia skarżącej o sposobie załatwienia wniesionej skargi na działalność organu gminy. Należy wyjaśnić, że kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w dziale VIII K.p.a. W postępowaniu uregulowanym tym nie rozstrzyga się bowiem żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Poglądu tego nie zmienia fakt, że w niniejszej sprawie zaskarżona czynność przybrała formę uchwały, skoro w tej formie wyraża swoje stanowisko rada gminy. Uchwała podjęta przez Radę Miasta w trybie postępowania skargowego, regulowanego przepisami K.p.a., na które wprost powołano się w zaskarżonej uchwale, nie może być kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 334/09 i postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1704/00). Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Bezsporne jest bowiem, że skarżąca Wspólnota przedmiotem skargi uczyniła nienależyte i przewlekłe, jej zdaniem, wykonywanie obowiązków przez organy administracji publicznej. Do spraw takich mają zastosowanie przepisy art. 227 - art. 240 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.