II SA/Ol 341/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2017 r. wniosku spółki A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółki A, w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 22 marca 2017r., na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r., w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że wykonanie decyzji w związku z realizacją infrastruktury przesyłowej niewątpliwie wywoła trudne do odwrócenia skutki, poprzez dokonanie zabudowy i wycinkę drzew. Biorąc pod uwagę zakres inwestycji, nie jest wskazanym by inwestor - spółka B realizował swoje uprawnienia do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd zgodności z prawem decyzji. Spółka podała, że inwestor wystąpił, na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, o zgodę na natychmiastowe zajęcie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]"r. Starosta, działając na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami udzielił inwestorowi zezwolenia na niezwłoczne zajęcie spornej części nieruchomości, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanego przepisu wynika, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o ochronę tymczasową. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie należy jednak wskazać przede wszystkim na treść art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, ze zm.) zgodnie z którym, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Jak wynika z powyższej regulacji, w niniejszej sprawie, wobec wniesienia skargi do sądu administracyjnego Wojewoda winien z urzędu wstrzymać jej wykonanie. Z nadesłanych akt sprawy oraz z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby takie postanowienie zostało wydane przez organ odwoławczy. W tym stanie sprawy, gdy organ nie wykonał obowiązku założonego przez art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny (por. np.: postanowienia NSA z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 3024/15, z dnia 22 listopada 2016r., sygn. akt I OZ 1325/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji w pełni podziela ten pogląd, bowiem skarżona decyzja wydana została na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tzn. na podstawie przepisów działu III tej ustawy. Należy ponadto wyjaśnić, na co szczególnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2016r., sygn. akt I OZ 1041/16, publ. na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są podejmowane "w granicach tej samej sprawy" w rozumieniu przepisów p.p.s.a. NSA dostrzegł, że co prawda decyzja o niezwłocznym zajęciu ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa z uwagi na to, że rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość natychmiastowego rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie określonym w decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości. NSA podkreślił, że przepisy art. 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1a dotyczą innych sytuacji faktycznych i prawnych, zaś każda z decyzji wydanych na ich podstawie kończy odrębne postępowanie administracyjne, a następnie stać się może przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Należy je badać łącznie tylko w sferze objętej nimi materii, bo przesłanki obu są rozłączne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.