II SA/Ol 342/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Ewa Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. W. i K.W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zasądzić od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie) na rzecz A.W. i K.W. kwotę 200 zł. (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. Decyzją z dnia "[...]", Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania Z.P., uchylił w całości decyzję Starosty z dnia "[...]" oraz orzekł o uchyleniu decyzji Starosty z dnia "[...]" i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego oraz budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym o poj. 10 m3 na działce nr "[...]" w C. gm. D. W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 Kpa w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 i art. 145a § 1, organ ma obowiązek uchylić dotychczasową decyzję i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z zebranych materiałów wynika, iż decyzja z 12 grudnia 2001r. została wydana w oparciu o dokument, potwierdzający prawo do terenu, który okazał się fałszywy, o czym stanowi wyrok z 28 listopada 2006r. Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny, z treści którego wynika, iż został podrobiony podpis Z.P. l na dokumencie skierowanym do Starosty potwierdzającym zgodę współwłaścicieli na rozbudowę budynku. Wobec tego nie można stwierdzić, iż inwestorzy posiadali zgodę Z.P. na rozbudowę budynku, gdyż zgoda taka nie może być dorozumiana ani domniemana. Wojewoda podniósł iż inwestorzy do dnia podjęcia rozstrzygnięcia nie przedłożyli dokumentu potwierdzającego, iż posiadają zgodę Z.P. na rozbudowę budynku w zakresie zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył pełnomocnik A. i K. W., w której wniósł o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. Zarzucił naruszenie art. 148 § 1 Kpa poprzez wznowienie postępowania w przypadku, gdy wniosek został złożony po upływie terminu do jego wniesienia, art. 151 § 1 pkt 2 Kpa poprzez uznanie, że istniały podstawy do uchylenia dotychczasowej decyzji, podczas gdy z materiałów sprawy wynika, że inwestorzy posiadali zgodę Z.P. na rozbudowę oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 i 77 § 1 Kpa poprzez nie podjęcie wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przesłuchano pozostałych współwłaścicieli co do wyrażonej zgody na tę inwestycję. Wskazano także, iż interes prawny skarżących został naruszony poprzez uchylenie decyzji, która została w całości zrealizowana. Po wniesieniu tej skargi Wojewoda, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" uchylił własną decyzję z "[...]" uchylił w całości decyzję Starosty z dnia "[...]" oraz orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty z dnia "[...]", gdyż w tej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pismem z dnia 28 marca 2008r. pełnomocnik skarżących poinformował Sąd, iż w dniu 29 lutego 2008r. za pośrednictwem organu została wniesiona skarga na decyzję Wojewody z dnia "[...]" oraz został uiszczony należny wpis w wysokości 200 zł. W związku z tym, że organ uwzględnił skargę we własnym zakresie bez kierowania jej do Sądu strona zwróciła się o zwrot uiszczonego wpisu. Kolejnym pismem z 2 czerwca 2008r. pełnomocnik skarżących cofnął wniesioną skargę wnosząc o umorzenie postępowania sądowego i zwrot uiszczonego w tej sprawie wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję organu administracji publicznej, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.)- zwanej dalej: ustawą ppsa. Stosownie zaś do art. 54 § 3 ustawy ppsa. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych rzeczonej sprawy wynika, iż Wojewoda po wniesieniu skargi przez A. i K. W. na jego decyzję z "[...]", którą uchylił decyzję Starosty z dnia "[...]" oraz orzekł o uchyleniu decyzji Starosty z dnia "[...]" i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr "[...]" w C., gm. D., uwzględnił argumenty w niej zawarte i decyzją z dnia "[...]" uwzględnił w całości skargę A. i K. W. uchylając własną decyzję z "[...]", uchylił w całości decyzję organu Starosty z dnia "[...]" oraz orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty z dnia "[...]", gdyż w tej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzją odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Nastąpiło więc zdarzenie, w następstwie którego przestała istnieć przyczyna wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego. Mimo bowiem, iż skarga strony została przekazana Sądowi wraz z decyzją organu odwoławczego, wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy ppsa., to postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte z chwilą złożenia skargi w organie odwoławczym stosownie do art. 54 § 1 ustawy ppsa. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-Komentarz, Wydanie 2 , Warszawa 2006. str. 439 i nast.). Nadto skarżący złożył wniosek o cofnięcie wniesionej skargi. Stosownie zaś do art. 60 ustawy ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Nizegódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie, wszczętej na skutek skargi A. i K. W., Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 60 ppsa., a tym samym Sąd związany jest cofnięciem skargi. Oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i dlatego należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. O zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego w wysokości 200 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy ppsa.