II SA/Ol 351/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 14 marca 2022 r. Warmińsko – Mazurski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako: "PWIS", "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia A. S. (dalej jako: "skarżący", "strona") na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bartoszycach (dalej jako: "PPIS", "organ I instancji") z dnia 2 lutego 2022 r. o odmowie wydania zaświadczenia dotyczącego okoliczności nałożenia kwarantanny na małoletniego A. S. w okresie 25 stycznia 2022 r. do 28 stycznia 2022 r. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zakwestionowane postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych sprawy: Wnioskiem z dnia 26 stycznia 2022 r. skarżący zwrócił się do PPIS o wydanie zaświadczenia zawierającego urzędowe potwierdzenie lub wyjaśnienie następujących okoliczności i faktów dotyczących skierowania jego syna A. S. na kwarantannę: kiedy dokładnie (data, godzina) i w oparciu o jakie informacje/dane, w stosunku do A. S. zostało wszczęte dochodzenie epidemiologiczne stosownie do dyspozycji przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o chorobach zakaźnych; pod jaką sygnaturą była prowadzona sprawa dotycząca wskazanego wyżej dochodzenia epidemiologicznego i jaka jest dokładna treść tej metryki, stosownie do przepisów art. 66 a § 1 i § 2 kpa; jakie konkretnie czynności zostały podjęte przez organ inspekcji sanitarno- epidemiologicznej oraz jakie zostały poczynione ustalenia w ramach dochodzenia epidemiologicznego, w kontekście ustalenia rzeczywistej styczności dziecka ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego; kiedy dokładnie (data i godzina), w jakiej formie i przez kogo (tutaj: podanie daty, numeru porządkowego i zakresu upoważnienia do działania w imieniu organu) o wszczęciu w/w. postępowania epidemiologicznego został powiadomiony Dyrektor placówki edukacyjnej, do której uczęszcza dziecko; kiedy dokładnie i w jaki sposób dane osobowe dziecka zostały przekazane do Powiatowego Inspektora Sanitarnego; kiedy i w jakiej formie Powiatowy Inspektor Sanitarny wykonał wobec A. S. obowiązek informacyjny wynikający z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy w sprawie ochrony danych osób fizycznych, w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych); czy, a jeśli tak to kiedy została wydana decyzja o skierowaniu A. S. na kwarantannę, ze wskazaniem numeru decyzji. Wskazał, że jego interes prawny w wydaniu zaświadczenia wynika z okoliczności skierowania jego dziecka na kwarantannę bez wydania decyzji. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2022 r. PPIS odmówił wydania zaświadczenia dotyczącego okoliczności nałożenia na małoletniego A. S. kwarantanny. Stwierdził, iż wydanie zaświadczenia zawierającego odpowiedzi na postawione przez strony pytania nie jest możliwe i jest prawnie niedopuszczalne. Istotą bowiem zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. jest potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego (których) istnienie jest niewątpliwe, niesporne i wynika z prowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dotyczy zatem czynności faktycznych administracji, co oznacza, że jest aktem wiedzy, a nie aktem woli. Nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego i nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych. Nie ma także charakteru interpretacyjnego, jak i nie kształtuje w sposób jednostronny, władczy sytuacji prawnej podmiotu żądającego wydania zaświadczenia. Organ uznał, że wniosek o wydanie zaświadczenia skierowany przez wnioskodawcę to w rzeczywistości pytania dotyczące przebiegu postępowania związanego z nałożeniem na A. S. - syna A. S. kwarantanny z uwagi na kontakt z osobą zakażoną koronawirusem SARS-CoV-2. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne (dotyczące osoby zakażonej - a nie syna skarżącego) w niezbędnym zakresie wynikającym ze znanej dotychczas specyfiki rozprzestrzeniania się SARS-CoV-2 w wariancie aktualnie powszechnie występującym w Polsce, a dostępna w tym zakresie wiedza medyczna została uwzględniona przy dokonywaniu oceny stopnia zagrożenia danego przypadku dla zdrowia publicznego. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, iż nie zgadza się z wydanym postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia w sprawie nałożonej kwarantanny, gdyż organ I instancji naruszył przepisy prawa: art. 11, art. 107, art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a., art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz przepisy art. 52 ust. 1-3 w zw. z art. 87 i art. 72 Konstytucji RP. W uzasadnieniu własnego postanowienia z dnia 14 marca 2022 r. PWIS w całości podzielił argumentację organu I instancji co do wykładni treści art. 217 i art. 218 k.p.a. oraz zasadności odmowy wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia. Wskazał ponadto, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej prowadzą działania zmierzające do ustalenia kręgu osób narażonych na zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 i bezpośrednio po otrzymaniu informacji o kontakcie z osobą zakażoną osoby mające z nią kontakt są obejmowane kwarantanną. Przepisy o ochronie danych osobowych nie mogą być stawiane jako przeszkoda w realizacji działań w związku z walką z koronawirusem. Natomiast Europejska Rada Ochrony Danych Osobowych wskazała, że RODO jest obszernym aktem prawnym, który zawiera przepisy mające zastosowanie również do przetwarzania danych osobowych w kontekście takim, jak ten dotyczący COVID-19. RODO pozwala właściwym organom ds. zdrowia publicznego i pracodawcom na przetwarzanie danych osobowych w kontekście epidemii, zgodnie z prawem krajowym i na określonych w nim warunkach. Podał również, opisując procedurę nakładania kwarantanny i przepisy prawne regulujące powyższą kwestię, że kwarantanna jest nakładana z mocy prawa, a czynności wykonywane w tym zakresie mają charakter materialno-techniczny. Rodzaj kwarantanny, którym został objęty A. S. - syn skarżącego, wynikał wprost z przepisów prawa, a objęcie tym obowiązkiem nastąpiło z samej mocy tych przepisów. Wpis dokonywany przez organy inspekcji sanitarnej do systemu teleinformatycznego przy Ministrze Zdrowia, jak również informacja przekazywana o tym fakcie przez organy inspekcji sanitarnej w drodze środków porozumiewania się na odległość nie ma charakteru decyzji. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie PWIS skarżący zarzucił, że wydane ono zostało z naruszeniem prawa. Wniósł o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i w konsekwencji nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nienależyte rozpoznanie stanu faktycznego; przepisów postępowania dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy, przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. nakazanie osobie zdrowej, bez objawów choroby zakaźnej, której nie wykazano nawet, że nie miała styczności z osobą chorą ani ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, jak również bez wskazania podstawy prawnej skierowania syna skarżącego na kwarantannę, d) art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. w wyniku jego niezastosowania w przypadku, gdy skarżący zmierzał do wydania zaświadczenia potwierdzającego stan rzeczy, który istnieje i jest niewątpliwe i niesporne a jednocześnie wynika z przeprowadzonej przez dany organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych będących w jego posiadaniu - podczas gdy organ pomimo, iż sam wskazuje, że informacja o nałożeniu kwarantanny jest rejestrowana w systemie teleinformatycznymi - Systemie Ewidencji Państwowej Inspekcji sanitarnej (SEPIS) - odmawia potwierdzenia w formie zaświadczenia potwierdzającego ten stan rzeczy, tj. nałożenie kwarantanny; e) art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - w wyniku jego niezastosowania - albowiem z treści tego przepisu wynika wprost, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny lub Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną, lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. - podczas gdy - nie otrzymał jakiejkolwiek decyzji zastosowania wobec jego syna decyzji o nałożeniu obowiązków o których stanowi art. 5 ust. 1 lit. f wymienionej ustawy; f) art. 107 k.p.a. wobec braku wydania decyzji w sprawie, w której wydanie decyzji jawi się jako obligatoryjne, a w konsekwencji naruszenie art. 127 k.p.a. wobec odmówienia prawa do dwuinstancyjnego postępowania; g) art. 11 k.p.a. wobec braku wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu do całości zebranego materiału; h) naruszenie art. 72 Konstytucji wobec naruszenia praw dziecka w wyniku braku możliwości zasięgnięcia informacji przez przedstawiciela ustawowego dziecka o podstawach stosowania wobec niego środków; i) art. 52 ust. 1 - 3 w zw. z art. 87 Konstytucji - tj. wobec powoływania się przez organ na brak obowiązku wydania decyzji; j) art. 41 ust. 1 i art. 62 ust. 1 Konstytucji poprzez pozbawienie jego syna wolności bez podstawy prawnej i faktycznej. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., iż bezsporne jest, że organy naruszyły art. 217 § 2 pkt. 2 i art. 218 § 1 k.p.a. w wyniku jego niezastosowania. Wnioskował bowiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego określony stan rzeczy a jednocześnie wynikający z przeprowadzonej przez dany organ ewidencji. Organy, mimo że wskazują, że informacja o nałożeniu kwarantanny jest rejestrowana w systemie teleinformatycznym, tj. Systemie Ewidencji Państwowej Inspekcji sanitarnej (SEPIS), to mimo wszystko odmawiają potwierdzenia w formie zaświadczenia potwierdzającego ten stan rzeczy, tj. nałożenie kwarantanny. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że specyfika zaświadczenia sprowadza się do prostego przeniesienia (zacytowania) danych znajdujących się w posiadaniu organu. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w swych zasobach, danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści. Dla braku możliwości urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, z których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Wyjaśnił, że, jak wskazał w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861) obowiązującego w dniu nakładania kwarantanny na A. S. - w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, informacja o tym umieszczana była się w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia. Wskazał, że na potrzeby Państwowej Inspekcji Sanitarnej wdrożony został System Ewidencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (SEPIS), obecnie wykorzystywany do zapobiegania rozprzestrzenianiu się pandemii wirusa SARS-CoV-2. System ten jest zintegrowany z systemem teleinformatycznym Ewidencja Wjazdu do Polski (EWP). Sprawdzenie i zapis danych w tych systemach następuje równolegle. Informacje znajdujące się w systemie SEPIS to m. in. dane osób zakażonych SARS-CoV-2 (m.in. imię i nazwisko, PESEL, dane dotyczące stanu zdrowia, zatrudnienia, data wykonania badania i uzyskania dodatniego wyniku, miejsce zamieszkania i dane osób współzamieszkujących) oraz dane osób ze styczności z osobami zakażonymi (dane osobowe, dane dotyczące zatrudnienia, data ostatniego kontaktu z osobą zakażoną, a także okres objęcia kwarantanną). Zatem jedynie dane zgromadzone i znajdujące się w funkcjonującym w Państwowej Inspekcji Sanitarnej systemie SEPIS (w tym okres objęcia kwarantanną A. S.) mogły być przedmiotem zaświadczenia. Wbrew zarzutom skarżącego, PPIS nie odmówił potwierdzenia faktu nałożenia kwarantanny na A. S. i okresu objęcia go kwarantanną, bowiem skarżący nie wnosił o wydanie zaświadczenia tej treści. Natomiast wnosił on o wydanie zaświadczenia dotyczącego przebiegu postępowania związanego z nałożeniem na A. S. - syna skarżącego kwarantanny z uwagi na kontakt z osobą zakażoną koronawirusem SARS-CoV-2, co w ocenie organów PIS nie wypełniało dyspozycji art. 218 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie PWIS w mocy postanowienie organu I instancji, mocą którego odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, a tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy działu VII (art. 217 – art. 220) Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, które obowiązuje organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno – technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Zgodnie z treścią art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni (art. 217 § 3 k.p.a.). Jak przyjmuje się w doktrynie, zaświadczenie jest przewidzianym w przepisach prawnych potwierdzeniem pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby (por. J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988/2 str. 14). Podkreśla się także, iż zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo, 2004 r., Nr 10, str. 58). Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych (to jest stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Zaświadczenie, aby spełniało wymagania dokumentu urzędowego określone w art. 76 k.p.a., musi być wydane w przepisanej formie i w przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania organu, co oznacza, że musi to być organ właściwy miejscowo i rzeczowo. Wskazane poglądy doktryny podzielają również sądy administracyjne. W wyroku z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 1930/20 (dostępny: www.orzecznia.nsa.gov.pl; dalej jako: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym - w myśl art. 218 § 1 k.p.a. - w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z kolei w wyroku z 9 października 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 395/12 (CBOSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że istota zaświadczenia wydawanego na podstawie art. 218 § 1 k.p.a. tkwi w tym, że jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, tj. potwierdzeniem wyłącznie na podstawie danych z istniejących ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów, lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami, istnienia w danym czasie określonego stanu faktycznego albo stanu prawnego. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, obejmuje wyłącznie ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane dane, ustalenie dysponentów tych danych, a po uzyskaniu zachowanych dokumentów, sprawdzenie, czy istniejące dane dotyczą wnioskodawcy oraz faktów lub stanu prawnego, którego poświadczenia stosownym zaświadczeniem wnioskodawca się domaga. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1082/11 (CBOSA) wskazywał, że przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu. Tak więc w przypadku, gdy organ dysponuje takimi danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, winien niezwłocznie wydać zaświadczenie. Organ nie może natomiast wydać zaświadczenia potwierdzającego fakty, które nie wynikają z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Powyżej wyrażone poglądy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Przenosząc je na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, że skarżący żądał od organu wydania zaświadczenia, które nie stanowiłoby prostego przeniesienia informacji z ewidencji, rejestrów czy innych danych, ale wymagało dokonania pewnych działań interpretacyjnych oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wykraczającym poza konieczny do wydania zaświadczenia. Żądał on w istocie od organu wyselekcjonowania określonych informacji, jednak takich, które wymagały podjęcia czynności weryfikacyjnych (np.: "kiedy dokładnie - data, godzina" "w oparciu o jakie informacje/dane", "przez kogo", "podanie daty, numeru porządkowego i zakresu upoważnienia do działania") a następnie oceny, czy uzyskane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego. W tej sytuacji dokonanie czynności materialno-technicznej jaką jest wydanie zaświadczenia nie mogło mieć miejsca. Jak wyżej wskazano, zaświadczenie potwierdza tylko informacje posiadane przez organ i nie rozstrzyga żadnych kwestii spornych. Przytoczone okoliczności potwierdzają zatem, że organ nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. W treści zaświadczenia, zważywszy na jego charakter, nie mogą być zawarte elementy opisujące przebieg postępowania związanego z objęciem kwarantanną. Przy czym, jeśli skarżący kwestionował zasadność tej czynności (objęcia kwarantanną), mógł ją zaskarżyć na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czego jednak nie uczynił. W sytuacji z jaką mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie, kiedy to skarżący ubiega się o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji obowiązany byłby wydać zaświadczenie tylko wtedy, gdyby okoliczności objęte wnioskiem wynikały z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ może bowiem wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych bez potrzeby ich kreowania. W niniejszej sprawie, czynności organu mające zmierzać do wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia, wykraczałyby poza ramy postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. Jak przyznał sam organ, skarżący bez trudu uzyskałby zaświadczenie potwierdzające objęcie kwarantanną i okres tej kwarantanny, ale o takie zaświadczenie nie wystąpił, domagając się opisu przebiegu postępowania związanego z objęciem jego syna kwarantanną z uwagi na kontakt z osobą zakażoną koronawirusem. Ponadto, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, aby posiadał interesu prawny w ubieganiu się o wydanie wnioskowanego zaświadczenia. Nie można za uzasadniającej ten interes prawny uznać czynności skierowania dziecka na kwarantannę, czy też braku wydania decyzji w sprawie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że wpis dokonywany przez organy inspekcji sanitarnej do systemu teleinformatycznego przy Ministrze Zdrowia, jak również informacja przekazywana o tym fakcie przez organy inspekcji sanitarnej w drodze środków porozumiewania się na odległość nie ma charakteru decyzji, a jest czynnością materialno-techniczną. Natomiast skarżący, co wskazano już wyżej, mógł zaskarżyć czynność objęcia kwarantanną do sądu administracyjnego. Ponieważ nieskuteczne okazały się zarzuty naruszenia przepisów art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 i 2 k.p.a. Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.